All Chapters of Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม: Chapter 11 - Chapter 20

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น โดนดุมาอีกหรือไง” วายุเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าหญิงสาวที่ตัวเองเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ เดินเข้ามาในออฟฟิศ“เปล่าค่ะ...”“แล้วเป็นอะไร” แฟ้มเอกสารในมือถูกปิดลงก่อนจะหันมาสนใจทานตะวันที่ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กในห้องทำงานของเขา“คุณเปรมยังไม่ยอมให้ตะวันไปเรียนเลยค่ะ”“ก็เค้าเป็นห่วง” วายุบอกแล้วยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เขาน่ะคิดไว้แล้ว อย่างคุณเปรมน่ะเหรอจะปล่อยให้ทานตะวันไปเรียนทั้งที่ยังมีแผลอยู่แบบนี้“ห่วงอะไรล่ะคะ ดุขนาดนั้น”“ก็เพราะห่วงไงถึงได้ดุ เผลอๆ อาจจะมากกว่าห่วงด้วยซ้ำ” คนสนิทของเปรมพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก สายตาเฉียบคมจ้องมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กที่กำลังนั่งหน้างออยู่ที่โซฟา“ไม่จริงหรอกค่ะ พี่วายุอย่ามาพูดให้ตะวันคิดไปเองอีกสิ” ทานตะวันบอกเสียงแผ่วเบา แค่นี้เธอก็คิดไปไกลแล้ว ไกลจนไม่รู้ว่าวันหนึ่งมันไม่เป็นอย่างที่เธอคิด เธอจะกลับมาอยู่ที่เดิมได้ยังไง“ไม่เชื่อพี่หรือไง”“อื้อ ไม่เชื่อ”วายุยกยิ้มแล้วขำออกมาอย่างแสนจะเอ็นดู“แล้วจะเอายังไง” พอบอกไปก็ไม่เชื่อทั้งที่การกระทำของอีกคนมันก็ชัดเจนพอสมควร แต่หากเขาเป็นทานตะวันก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน เล่นดุเธอซะข

เช้าวันรุ่งขึ้น ทานตะวันในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากห้องในเวลาเดิมเช่นทุกวัน แม้เธอจะเป็นคนตื่นเช้า แต่ก็ยังเช้าไม่เท่าเจ้าของบ้านทั้งสองคนอยู่ดีคุณเปรมกับคุณหญิงมรกตนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว“คุณสวัสดีค่ะคุณแม่คุณเปรม” ทานตะวันยกมือขึ้นไหว้ทั้งสองอย่างเช่นทุกวัน เธอจะทำแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้“มานั่งลูก พี่เค้าตักข้าวต้มไว้รอแล้ว” คุณมรกตบอกด้วยน้ำเสียงเอ็นดู“ขอบคุณค่ะ” ทานตะวันยกมือไหว้เปรมอีกครั้งเป็นการขอบคุณ แต่วันนี้เปรมได้รับเพียงคำขอบคุณเท่านั้น ไม่มีรอยยิ้มหวานๆ อย่างเช่นทุกวันคนตัวโตใจกระตุกเล็กน้อยกับท่าทางเมินเฉยนั่น ‘ยังไม่หายงอนสินะ’ มือเล็กค่อยๆ ตักข้าวต้มปลาหอมกรุ่นขึ้นมาพอดีคำ แต่ยังไม่ทันจะยกเข้าปาก เสียงเข้มก็ดังขึ้นเตือนก่อน“เป่าก่อน!!” มือที่กำลังจะยกช้อนเข้าปากชะงักกลางอากาศ“ตะวันกำลังจะเป่า” หญิงสาวตอบเสียงแผ่วเบา ความน้อยใจจากเมื่อวานยังหลงเหลืออยู่ วันนี้เธอจึงไม่สดใสเหมือนอย่างทุกวัน ริมฝีปากสวยเป่าลมไล่ความร้อนออกจากอาหารในช้อนอย่างช้าๆ ก่อนจะตั้งใจกินข้าวต้มกลิ่นหอมตรงหน้าอย่างเงียบๆ“แกนี่ชอบดุน้องอยู่เรื่อย”“โห!! คุณแม่คร

หลายวันผ่านไป“แม่เสร็จหรือยังครับ” อีกครั้งที่เปรมเอ่ยถามคุณหญิงมรกต ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ถามไปแล้วถึงสองรอบ แต่ก็ได้รับคำตอบเดิมกลับมา “จะเสร็จแล้ว”เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่หลุดออกมาจากริมฝีปากชายหนุ่ม ดวงตาคมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าที่เริ่มไม่พอใจนัก“แกจะเร่งฉันทำไมตาเปรม มันเพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเอง”วันนี้ทานตะวันเลิกเรียนตอนเที่ยง คุณหญิงมรกตเลยจะพาลูกสาวไปเดินซื้อของ“ก็อยากรีบไป รีบกลับ ผมมีงานต้องทำนะครับ” เปรมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและท่าทางเคร่งขรึมคุณหญิงมรกตหันมาเบ้ปากใส่ลูกชายด้วยความหมั่นไส้“แกจะรีบกลับมาทำงาน หรือแกกลัวน้องจะรอนานกันแน่”“แม่ก็เลอะเทอะ” คนรู้ทันพูดขึ้นเสียงแข็งก่อนจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋ากางเกงหลังจากที่ยืนเต็มความสูงพร้อมที่จะเดินทางแล้ว“ก็ให้ฉันเลอะเทอะของฉันคนเดียวแล้วกัน” คุณหญิงยักไหล่ยิ้มร้ายก่อนจะเบะปากใส่ลูกชายปากหนัก“รีบๆ ไปเลย” เปรมตัดบทแล้วก้าวขึงขังนำหน้าแม่ออกจากบ้านทันทีคุณหญิงมรกตหัวเราะเบาๆ มองแผ่นหลังของลูกชายก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา ‘คนอย่างแกต้องเจอฉันนี่แหละ’“พักนี้ดูแกตามติดน้องนะ” คุณหญิงมรกตเอ่ยขึ้นระหว่างท

ทานตะวันรู้ว่าธุระที่ธีรภัทรมาเมื่อหลายวันก่อน คือมาเชิญคุณแม่ของเธอกับคุณเปรมไปร่วมงานวันเกิดของคุณดารณีแม่ของธีรภัทรแต่เธอไม่รู้ว่างานนี้เธอต้องไปด้วย“ชุดนี้จริงๆ เหรอคะคุณแม่...” ทานตะวันถามเมื่อเห็นตัวเองในกระจกบานใหญ่อย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่ตอนที่เห็นชุดก็ว่าสวยแล้ว พอมันมาอยู่บนตัวเธอแบบนี้มันยิ่งทำให้เธออยากชมตัวเอง...ชมตัวเองได้มั้ยคะ‘คนอะไรสวยจัง’คุณหญิงมรกตยกยิ้มอย่างพอใจเดรสสีขาวเกลี้ยงตาแบบเกาะอก โอบรัดทรวดทรงหุ่นนาฬิกาทรายของเธออย่างพอดี ดูสวยหรูและเพิ่มความเซ็กซี่เล็กๆ เพราะกระโปรงที่ถูกออกแบบมาโดยการตัดเย็บไม่เท่ากัน ทำให้มีบางส่วนที่เผยเรียวขาขาวๆ น่ามอง“ทุกคนต้องหันมามองลูกแม่” คุณหญิงว่าขึ้นอย่างภูมิใจ มืออบอุ่นลูบแขนเรียวของลูกสาวเบาๆ ก่อนจะพูดต่อในใจ‘แล้วจะต้องมีคนกลายเป็นหมาบ้า’“ตะวันจะถูกดุอีกหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามอย่างหวั่นใจ ขนาดใส่กางเกงขาสั้นคุณเปรมยังบ่นเธอทั้งวัน ชุดนี้ทั้งเกาะอก ทั้งผ่าสูง ทานตะวันคิดว่าไม่น่ารอด“เชิดเข้าไว้ลูก อย่าไปสนใจมัน”“อื้อ คุณแม่ขา...” ที่จริงก็พอกันทั้งแม่ทั้งลูก คุณหญิงเองก็ใช่ว่าจะเบามือ หยอกลูกชายแต่ละทีเธอนี่แทบจะไ

“คุณดารณีชอบลูกสาวแม่มาก” คุณหญิงมรกตเอ่ยขึ้นในระหว่างเดินทางกลับจากงานเลี้ยง ไม่ใช่คุณดารณีเท่านั้น อีกหลายๆ คนต่างชื่นชมทานตะวันไม่ขาดปาก“เพราะคุณแม่เอ็นดูตะวัน”“เพราะหนูน่ารักด้วย ใช่มั้ยตาเปรม” ตอบลูกสาวเสร็จก็หันไปหาลูกชายที่ตอนนี้ย้ายมาขับรถคันใหญ่ของบ้านแล้ว ส่วนรถที่ตัวเองขับมานั้นเป็นวายุที่ขับกลับไป“ทั้งสวย ทั้งน่ารัก”“หืม!! เกิดอะไรขึ้น แม่ตกข่าวอะไรหรือเปล่าเนี่ย” สายตาเฉียบคมมองลูกสาวบุญธรรมที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะชะโงกหน้าไปหาลูกชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าเพียงคนเดียวอย่างต้องการคำตอบ“อยากมัวแต่คุยกับคนอื่น ไม่เฝ้าลูกตัวเองก็ต้องตกข่าวแบบนี้ล่ะครับ” เปรมตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มร้ายมุมปาก ไม่บอกหรอก ปล่อยให้อยากรู้ไปอย่างนั้นแหละ อยากแกล้งเขาดีนัก ถึงเวลาเอาคืนบ้างแล้ว“ฉันถามลูกฉันก็ได้ย่ะ!!”“อื้อ คุณเปรมอย่าแกล้งคุณแม่สิ”“ทีแม่เธอแกล้งฉันล่ะ ไม่เห็นว่าแม่เธอบ้างเลย” คำตัดพ้อที่ทำเอาสองสาวที่นั่งฟังอยู่ต้องยิ้มและส่ายหัวไปมาคุณเปรมไม่ได้น้อยใจและกำลังงอแงเมื่อมาถึงบ้านสองสาวของบ้านก็มานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ระหว่างที่รอเปรมออกไปสั่งงานลูกน้องนิดหน่อย และไม่นานเข้าก็เดิน