All Chapters of Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนนี้ฐานะของทานตะวันก็เปลี่ยนไปอย่างถูกต้องและชอบธรรม จากลูกสาวบุญธรรมของคุณหญิงมรกตก็กลายเป็นคู่หมั้นของลูกชายอย่างเต็มตัว ส่วนเรื่องแต่งงานคุณหญิงมรกตได้ฤกษ์มาเป็นกลางปีหน้า ซึ่งทั้งทานตะวันและเปรมก็พอใจเวลาที่กำลังพอเหมาะพอดี ไม่เร่งรีบและไม่นานจนเกินไป“มานี่หน่อย...” เจ้าของห้องทำงานใหญ่เอ่ยเรียกคนที่กำลังจัดเรียงเอกสารเข้าแฟ้มอยู่ที่ชั้นวางเอกสารมุมห้อง วันนี้เป็นวันหยุดทานตะวันเข้ามาช่วยงานเอกสารของเปรมอย่างเช่นเคยทานตะวันวางมือจากงานค่อยๆ เดินมาหยุดข้างโต๊ะทำงานใหญ่หมับบ“อื้อ!! คุณเปรม” เสียงหวานดุไม่ดังนักเมื่ออยู่ๆ เขาก็โอบเอวแล้วดึงเธอไปนั่งลงที่ตักแกร่งของตัวเองสายตาหวานมองไปที่ประตูห้องกับใบหน้าหล่อเหลาของเปรมสลับไปมาอย่างหวั่นใจ กลัวเขาก็กลัว กลัวจะมีคนเข้ามาก็กลัว แต่เธอไม่รู้เลยว่าประตูห้องมันถูกล็อคตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาแล้ว“เดี๋ยวใครเข้ามา” เธอบอกพร้อมกับสองมือที่ดันไหล่แกร่งทั้งสองข้างไว้“เข้ามาแล้วยังไง”คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวนตามแบบฉบับของตัวเอง ปลายนิ้วโป้งใหญ่ไล้ไปมาเบาๆ ที่เอวบาง ส่วนมืออีกข้างก็วางลงที่ต้นขาขาวที่โผล่พ้นชา

เช้าวันรุ่งขึ้นร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดแกร่งค่อยๆ ขยับตัวเมื่อถึงเวลาตื่นของเธอ เพราะตื่นเวลานี้ติดต่อกันมาตลอดทำให้ทานตะวันรู้สึกตัวตื่นเองได้โดยไม่จำเป็นต้องมีนาฬิกาปลุก“อื้อ จะไปไหน...” เสียงอู้อี้เอ่ยขึ้นที่หลังลำคอขาวพร้อมกับกระชับวงแขนกอดคนตัวเล็กไว้แน่น“เช้าแล้วตะวันจะไปอาบน้ำ”“วันนี้เธอมีเรียนสิบโมง” เขาจำได้ดี แม้เธอจะบอกตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน แล้วเขาก็เคลียร์งานของเช้าวันนี้จนหมดเพราะอยากนอนกอดเมียเด็กนานๆร่างบางหมุนตัวกลับเข้ามาเผชิญหน้ากับคนตัวโตก่อนจะจุ๊บเบาๆ ที่ปลายจมูกโด่ง แล้วแตะเบาๆ ที่ปลายจมูกนั่น“เจ้าของไร่กำลังเกเร” เสียงหวานว่าอย่างหลอกล้อเปรมจับปลายนิ้วที่จิ้มอยู่ที่ปลายจมูกตัวเองมางับเบาๆ อย่างมันเขี้ยว“เคลียร์งานหมดแล้วครับ ยื่นใบลาครึ่งวันกับลูกน้องแล้วด้วย” ไม่ทำอย่างนั้นคงได้โดนไอ้ลูกน้องตัวดีตามจิกจนเจ็บไปทั้งตัวแน่นอน“พี่วายุบ่นมั้ย”“ปิดปากมันเรียบร้อย” เปรมตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะเล็กน้อย“ยังไงคะ...” ทานตะวันขมวดคิ้วเล็กน้อยเธออยู่ไร่นี้มาหลายปีมากๆ แต่ก็ยังไม่เคยเข้าใจลูกน้องกับเจ้านายคู่นี้เลย บางทีก็สับสนว่าใครเป็นลูกน้อง ใครเป็นเจ้านาย บางทีก็เห

หลังจากนั้นไม่กี่นาทีทานตะวันก็ได้รับสายจากเปรมอีกครั้งว่าเขามาถึงแล้ว บาสและปันปันเดินออกมาส่งด้านหน้าห้าง ไม่ปล่อยให้เพื่อนไปไหนมาไหนตามลำพังอีกแล้ว“เกิดอะไรขึ้น” เสียงเข้มถามทันทีที่เห็นว่าคู่หมั้นเดินขากะเผลกของออกมา“ตะวันล้มค่ะ เจ็บขานิดหน่อย” ทานตะวันตอบพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ คล้ายกับคนที่รู้สึกผิดก็รู้สึกผิดนั่นแหละ รู้สึกผิดที่ต้องโกหกคุณเปรมแบบนี้ แต่หากบอกไปก็ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่า ไม่เชื่อยังไม่เท่าไหร่ แต่ถ้ากลับมาต่อว่าเธอนี่สิ เธอคงแย่“แค่นั้น...” เปรมมองหน้าคนตัวเล็กก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมคำถาม“แค่นี้สิคะ จะมีอะไรอีกเล่า!”“โอเค จะได้ลงโทษแค่เรื่องเดียว”“อื้อ ลงโทษอะไร ตะวันแค่สะดุดล้ม” คนตัวเล็กขยับเข้าไปกอดแขนแกร่งไว้แล้วซบหน้าลงอย่างออดอ้อน ส่วนรอยช้ำบนใบหน้าปันปันช่วยกลบมันด้วยเครื่องสำอางเรียบร้อยแล้วคนตัวโตถอนหายใจเบาๆ ก้มมองหน้าหวาน ก่อนจะตวัดแขนที่ทานตะวันกอดอยู่ออก แล้วย้ายมาโอบรอบเอวบางไว้เพื่อประคองเธอ“อ้อนเก่งเหลือเกิน” ความห่วงใยที่ทะลุออกมาจนสองคนที่ยืนมองอยู่ต้องพากันยิ้มเขิน“นี่ค่ะยานวด แวะซื้อเมื่อกี้” ปันปันยื่นถุงยาให้กับคุณเปรม“ข

ก๊อก ก๊อก“เข้ามา” เสียงเข้มของเจ้าของห้องทำงานดังขึ้น แล้วประตูห้องทำงานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างเบามือใบหน้าหวานๆ ที่เปรมกำลังคิดถึงปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวาน“คุณเปรม...”“หืม อ่านหนังสือเสร็จแล้วเหรอ” เปรมถามกลับพร้อมกับอ้าแขนรับคนรักตัวเล็กๆ เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดวันนี้ทานตะวันไม่มีเรียน แล้วเธอก็ไม่ได้เข้ามาช่วยงานเพราะมีนัดอ่านหนังสือเตรียมสอบกับเพื่อนๆ ทางออนไลน์ เปรมจึงปล่อยให้น้องอยู่อ่านหนังสือเงียบๆ ที่บ้าน“ยังไม่เสร็จ แต่ตะวันไม่ไหวแล้วเลยพักก่อน”“เอาแค่พอดี โหมมากไปจะจำไม่ได้” มือหนาที่โอบเอวลูบเบาๆ พร้อมกับหอมลงที่แขนเล็กของเมียเด็กซ้ำๆ กลิ่นหอมของน้องทำให้เขาสดชื่นและผ่อนคลาย“พี่วายุบอกว่าคุณเปรมจะไปเก็บส้ม”“อืม ท้ายไร่ออกลูกเพียบเลย” ไม่ใช่แค่ไร่ชา ในไร่ของเปรมมีผลไม้อีกหลายอย่าง เขาไม่ได้ปลูกไว้ขาย แต่มีไว้ให้คนงานในไร่ได้เก็บกินกัน“ตะวันขอไปด้วย”“ไปสิ”“งั้นตะวันไปเอาหมวกก่อนนะคะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างก่อนจะลุกออกจากตักแกร่งอย่างกระตือรือร้นเปรมยิ้มอ่อนมองเมียเด็กยิ้มหน้าบ้านเดินออกจากห้องไป ได้ไปเที่ยวเล่นในไร่คือความสุขอย่างหนึ่งของทานตะวัน เธอยิ้มและเป็นตัวเ

“ทำไมมือเย็นแบบนี้” เปรมเอ่ยถามในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของทานตะวัน“ตื่นเต้นค่ะ ไม่ได้กลับมานานมาก”“ต่อไปฉันจะพาเธอมาทุกปี” น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยขึ้น ความรู้สึกผิดฝังลึกในใจ หากเขาใส่ใจอีกสักนิดก็คงไม่พลาดแบบนี้วันครบรอบแม่ของทานตะวัน ที่ผ่านมาทุกๆ ปี ทานตะวันไม่เคยได้มา เธอทำได้ทำบุญใส่บาตรให้จากทางนั้นเท่านั้น“หรืออยากพาแม่ไปอยู่ที่นั่นกับเรา”“ได้เหรอคะ!” ทานตะวันถามกลับอย่างตื่นเต้นตอนนั้นเธออายุไม่เท่าไหร่ เรื่องอะไรพวกนี้เธอไม่รู้ว่าต้องจัดการอย่างไร ผู้ใหญ่ว่ายังไงเธอก็ต้องว่าตามนั้น คิดว่าหากเอาอัฐิของแม่ไว้ที่วัดที่นี่แล้วก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปมือหนาโอบไหล่เล็กเข้ามาโอบกอดไว้แน่น“ทีหลังอยากให้ทำอะไร อยากได้อะไรให้บอกรู้มั้ย”“คุณเปรมจะไม่ดุใช่มั้ย...” ที่ผ่านมาเธอโดนดุอยู่บ่อยๆ เลยทำให้ไม่กล้าที่จะพูดหรือเอ่ยขออะไร“ถ้าเรื่องที่ไม่ควรก็จะดุ”“อื้อ!!”หึหึ...เปรมหัวเราะเบาๆ พร้อมกับกดจมูกลงที่กลางศีรษะคนรัก กลิ่นหอมจากเธอไม่ว่าจะตรงไหนก็ทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอหลังจากทำบุญถวายสังฆทานเสร็จ ทานตะวันก็พาเปรมและวายุเดินลัดเลาะมายังอีกด้านของวัดที่เป็นที่สำหร