All Chapters of Sunflower ทานตะวันของคุณเปรม: Chapter 31 - Chapter 38

แน่นอนว่าก่อนที่เปรมจะไปหาความจริงจากคนที่มีชื่ออยู่บนนามบัตร เขาต้องไปหาความจริงจากผู้หญิงอีกคนหนึ่งเสียก่อนมันจะเป็นไปได้จริงเหรอที่คุณหญิงมรกตจะไม่รู้เรื่องพ่อของทานตะวันเลย เปรมมองหน้าแม่ของตัวเองนิ่ง สายตาคมเข้มแฝงแรงคาดคั้นในความเงียบที่อึดอัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ“ฉันไม่รู้จริงๆ ดุจดาวไม่เคยพูดเรื่องพ่อของทานตะวันเลย”“มันเป็นไปได้เหรอครับแม่ แม่กับน้าดุจดาวสนิทกันขนาดนั้น” เสียงทุ้มต่ำของเปรมยังไม่คลายความสงสัยที่ผ่านมาเขาเชื่อมาตลอดว่าคนที่รู้เรื่องทั้งหมดคือแม่ของเขา แต่ก็ไม่คิดจะถาม เพราะเชื่อว่าผู้ชายคนนั้นที่ทิ้งลูกทิ้งเมียไป มันก็จบแล้ว“ตอนที่ฉันเจอดุจดาว ตะวันก็สองขวบแล้ว ฉันเคยถามแต่ดุจดาวก็บอกแค่ว่าไม่อยากพูดถึงอีก แล้วแกจะให้ถามต่อหรือไง” ในเมื่อเพื่อนไม่อยากพูดถึง เธอก็เคารพการตัดสินใจ และไม่คิดว่ามันจำเป็นในการคบหากันเฮ้อ...“ผมต้องไปเจอเค้า...” มันใกล้ตัวเกินไปที่จะละเลยและที่สำคัญผู้ชายคนนั้นกำลังพยายามจะตามหาทานตะวัน“น้องว่ายังไง...”“กลัวครับ กลัวว่าจะต้องไปอยู่ที่อื่น” เปรมตอบตามตรง ใจแกร่งวูบไหวอีกครั้งเมื่อคิดถึงย้อนไปถึงตอนที่น้องร้องไห้และหวาดกลั

“สบายใจแล้วใช่มั้ยหืม...” เปรมถามเสียงอ่อนโยนในระหว่างที่กำลังเดินกลับขึ้นมาบนบ้านในช่วงค่ำของวัน“สบายใจมากๆ เลยค่ะ”“แล้วแบบนี้ฉันยังจะดุเธอได้มั้ยนะ” ร่างหนาถามอย่างหยอกล้อทานตะวันยู่ปากใส่เล็กน้อย ก่อนจะสวมกอดที่เอวกว้างแน่น ท่าทางออดอ้อนของเธอทำให้เปรมหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว“ดุไม่ได้แล้ว” เธอพูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกเขา“ทำไม จะหนีกลับไปบ้านพ่อเธอหรือไง”“เปล่า~ ดุไม่ได้แล้วเพราะตะวันไม่ได้ดื้อแล้วต่างหาก เป็นเด็กดีมากๆ เลยด้วย”รอยยิ้มหวานๆ ที่แต่ก่อนเปรมทำได้แค่เพียงแอบมองอยู่ห่างๆ ตอนนี้มันปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และที่สำคัญรอยยิ้มหวานตรงหน้ามันเป็นเขาที่ได้เป็นเจ้าของ“จะรอดู” เขาบอกพร้อมกับแตะนิ้วลงที่ปลายจมูกโด่งสวยเบาๆ ก่อนจะโอบเอวคนน้องเดินกลับเข้าห้องนอนทานตะวันยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงห้อง กลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่กำลังออกดอกเบ่งบานส่งกลิ่นหอมช่วยผ่อนคลาย ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ พรางให้คิดถึงบางคนที่อยู่บนท้องฟ้า“แม่จ๋า แม่รับรู้ทุกอย่างแล้วใช่มั้ยคะ...”รับรู้แล้วใช่มั้ยว่าที่ผ่านมาพ่อรักแม่แค่ไหน ที่ผ่านมาเธอรู้ว่าแม่ของเธอทนทุกข์ทรมานมาก หลายครั้งที่เธอแอบเห็นแม่ของเธอร้องไห้ ไม่

“ชุดนี้??” เสียงทุ้มของคนตัวโตเอ่ยถามในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเมียเด็กที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวทานตะวันในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั่นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย“ไม่สวยเหรอคะ” หญิงสาวมองตัวเองในกระจกบานใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่ภาพสะท้อนตรงหน้าจะมีร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดหลวมๆ จากด้านหลัง“สวย สวยจนหวงไปหมดแล้ว” หากไม่ใช่งานเลี้ยงฉลองเรียนจบเขาคงไม่ยอมให้เธอไปแน่ๆทานตะวันหมุนตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่ปลอดภัยแล้วเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ้อนหวาน“หวงทำไม คุณไปกับตะวันด้วยไม่ใช่เหรอคะ”“ไปด้วยก็หวง ไม่อยากให้ใครมอง” เปรมตอบเสียงอ้อนไม่ต่างกันสองแขนส่งไปคล้องคอคนพี่ไว้แล้วเบียดร่างกายเข้าหาคนตัวโตอีกเล็กน้อย“ตะวันอยากสวย อยากสวยใครทุกคนอิจฉาคุณ” นี่คือสิ่งที่ทานตะวันคิดและพยายามทำมันมาตลอดไม่ใช่แค่ความสวย ความดูดี แต่เธอพยายามทุกอย่างที่จะอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนี้ แล้วเธอก็ทำมันได้อย่างดี เธอสามารถคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาได้ แยมผลไม้ที่เป็นแบรนด์ของเธอก็กำลังไปด้วยดี เป็นที่ต้องการของท้องตลอดอย่างมากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณเปรมก็มีดีไม่แพ้ใครเหมือนกัน“แต่ฉันจะตายเอานะ”

แล้วสิ่งที่พิมพลอยคาดการณ์ไว้ก็ไม่คิด เพราะทานตะวันตั้งท้องจริงๆ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาแล้วเก้าเดือนว่าที่คุณแม่เตรียมที่เปลี่ยนเป็นคุณแม่ป้ายแดงในอีกไม่ที่ชั่วโมงข้างหน้า เช่นเดียวกับว่าที่คุณพ่อที่กำลังจะกลายเป็นคุณพ่อป้ายแดงเช่นเดียวกัน“ตื่นเต้นจังเลยค่ะคุณแม่...” ทานตะวันหันไปหาคุณหญิงมรกตที่นั่งอยู่ข้างเตียงทานตะวันมาพักอยู่ที่โรงพยาบาลได้สองวันแล้ว และกำหนดผ่าคลอดของเธอคือวันนี้ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วเหลือแค่รอพยาบาลมารับตัวเข้าห้องคลอดเท่านั้น“แม่ก็ตื่นเต้น แต่หนูไม่ต้องกลัวนะลูก แม่กับพี่เค้าจะรอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ” คุณหญิงมรกตบอกแล้วลูบแก้มของลูกสะใภ้อย่างแสนรักจากตอนที่เป็นลูกบุญธรรมก็รักอยู่แล้ว กลายมาเป็นลูกสะใภ้อย่างที่ใจหวังไว้ก็ยิ่งรักมากขึ้น“ไม่อยากให้เข้าไปด้วยจริงๆ ใช่มั้ย” เปรมถามอีกครั้งที่จริงก็ถามมาแล้วหลายครั้ง แต่ทานตะวันก็ตอบคำเดิม ไม่ใช่ไม่อยากให้เข้าไปด้วย แต่เพราะคุณเปรมของเธอน่ะชอบดุพยาบาล ขนาดตอนที่เข้ามานอนวันแรกแล้วต้องให้น้ำเกลือ เธอสะดุ้งตอนโดนแทงเข็มน้ำเกลือ คุณเปรมก็โวยวายจนพยาบาลหน้าซีดกันหมดหากเขาเข้าไปเห็นการผ่าคลอด เธอกลัวว่าเขา