All Chapters of ยามเย็นแห่งบั้นปลาย: Chapter 1 - Chapter 9

ตรงปลายทางเดินของโรงพยาบาล หมอที่เพิ่งประกาศอย่างแข็งกร้าวว่าฉันเป็นหมันเมื่อครู่ มีสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดขึ้น“น่าสงสาร เธอยังคิดว่าตัวเองท้องอยู่เลย ที่จริงก็แค่ผลข้างเคียงจากยาที่ผมให้ไป เลยอาเจียนไม่หยุด”เสิ่นเหยียนหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นก็เปลี่ยนยาให้เธอเป็นตัวที่มีผลข้างเคียงน้อยที่สุด ฉันไม่อยากให้ร่างกายเธอเกิดปัญหาอะไร ชิงหว่านอาจยังต้องพึ่งเธอในอนาคต”“คุณไม่กลัวหรือว่าสักวันเธอรู้ความจริงแล้วจะเกลียดคุณ เธออยากมีลูกให้คุณมาตลอด แต่กลับไม่รู้ว่าชาตินี้เธอไม่มีทางเป็นแม่ได้แล้ว”น้ำเสียงของหมอเริ่มเจือปนความสงสาร“เธอจะเกลียดฉันก็ช่วยไม่ได้ ฉันทนเห็นชิงหว่านต้องทรมานไม่ได้จริง ๆ”น้ำเสียงของเสิ่นเหยียนหนานเริ่มหงุดหงิด “ส่วนเธอ ก็ได้ตำแหน่งคุณนายเสิ่นไปแล้ว แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ”……ฉันยืนแข็งอยู่ตรงหัวมุม ร่างกายสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ตำแหน่งคุณนายเสิ่นงั้นเหรอ? ที่แท้เขาคิดแบบนี้เองทุกอย่างที่ฉันได้มาตอนนี้ ไม่ใช่เพราะความรักเลย แต่เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยหัวใจของฉันทั้งตัวฉันพลันหมดเรี่ยวแรง ล้มลงอย่างแรงฉันล้มอย่างน่าเวทนาอยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในเจ็

แม่ของฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้า ทำไมจะดูแลตัวเองไม่ได้? ตั้งแต่เด็กจนโต แกก็เป็นคนเห็นแก่ตัว ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดครวญ”แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปให้พี่สาวรักษาโรค ในสายตาของเธอ ฉันก็เป็นแค่เครื่องมือรักษาพี่สาว ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียวฉันไม่อยากเถียงกับเธอ วางตะเกียบลง ตั้งใจจะเข้าไปนั่งสงบสติในห้องนอนเล็กของฉันเมื่อก่อน แต่กลับพบว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บของไปแล้วน้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบปาดลวก ๆ“เธอกำลังงอนเหยียนหนานอยู่หรือเปล่า? ดูท่าเธอยังไม่รู้ตำแหน่งของตัวเองนะ ฉันกับเหยียนหนานมีความสัมพันธ์กันมาหลายปี ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะก้าวล้ำได้” เวินชิงหว่านเดินตามเข้ามา น้ำเสียงหยิ่งยโสราวกับภรรยาหลวงกำลังสั่งสอนเมียน้อยฉันหัวเราะเยาะ “งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับเขาล่ะ?”รอยยิ้มที่มุมปากของเธอลึกขึ้น “ของที่ไม่ได้มาน่ะดีที่สุด ฉันอยากให้เขาคิดถึงฉันตลอดไป เป็นที่พึ่งของฉันไปตลอด”ฉันพูดไม่ออก มองไปที่ท้องของเธออย่างเหม่อลอย มือเผลอยกไปแตะเวินชิงหว่านยิ่งยิ้มอย่างได้ใจ โน้มเข้ามากระซิบข้างหูฉัน “อิจฉาเหรอ น่าเสียดายนะ ชาตินี้เธอจะไม่มีลูกอ

“ผู้บริจาคไตงั้นเหรอ?”……ฉันฟังเสียงด้านนอกแล้วรู้สึกแค่หนวกหู ยื่นมือไปกดปุ่มเรียกข้างเตียงวินาทีถัดมา เสิ่นเหยียนหนานก็พุ่งเข้ามาทันที ลูบหน้าฉัน สีหน้าร้อนรน “ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ฉันหันหน้าหนี พูดอย่างเย็นชา “เซ็นใบหย่าเถอะ เห็นหน้าคุณแล้วฉันคลื่นไส้”เสิ่นเหยียนหนานเหมือนไม่สนใจคำพูดเย็นชาของฉันเลยเขาประคองมือฉัน หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมลงบนนิ้วนางของฉันแน่น พร้อมพูดเสียงอ่อนโยน “ยัยเด็กโง่ ถ้าเธอไม่มีเงิน ทำไมไม่มาหาฉัน ต่อไปอย่าเอาของสำคัญแบบนี้ไปขายอีกนะ ได้ไหม?”ฉันกลั้นแรงโกรธ ฝืนลุกขึ้นนั่งจากเตียง ไม่สนว่ามืออีกข้างยังเสียบสายน้ำเกลืออยู่ ดึงแหวนที่เขายัดใส่ให้ฉันออก แล้วปาออกไปอย่างแรง“เสิ่นเหยียนหนาน ฉันจะหย่ากับคุณ ฉันจะหย่ากับคุณ ฟังไม่เข้าใจหรือไง”เข็มที่หลังมือกำลังมีเลือดย้อนกลับ แต่ฉันชินกับความเจ็บแบบนี้ไปแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ฉันมีชีวิตอยู่พร้อมความเจ็บปวดทั้งตัวจนกระทั่งผู้ชายคนนี้มอบบาดแผลถึงตายให้ฉันฉันเจ็บจนแทบตายแล้วจริง ๆ ถึงขั้นเริ่มเฝ้ารอความตายฉันดึงเข็มออกจากมือ มองผู้ชายตรงหน้าอย่างเย

ท่ามกลางความเลือนราง ฉันเหมือนได้ยินเสียงกระดูกแตก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องราวกับถูกเชือดเวินชิงหว่านมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เอามือกุมอก ทำท่าเศร้า “เหยียนหนาน คุณเป็นอะไรไป? ผู้หญิงคนนั้นทำให้พวกเราชื่อเสียงพังยับขนาดนี้แล้วนะ คุณรู้ไหม ฉันโดนเธอทำแท้งไปแล้ว เจ็บหน้าอกแทบตาย”คิ้วของเสิ่นเหยียนหนานขมวดแน่น แผ่ความเย็นยะเยือกออกมา เขาพูดเรียบ ๆ “หัวใจดวงนี้ก็เป็นของเธออยู่แล้ว จะแท้งไปก็สมควรแล้ว”เวินชิงหว่านเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ จับมือผู้ชายไว้ น้ำตาไหลพรากถามอย่างคับแค้น“เหยียนหนาน คุณเรียกฉันมาก็เพื่อให้ดูว่าพวกคุณรักกันแค่ไหนงั้นเหรอ? ตอนนี้คุณรู้สึกผิดต่อเธอ ก็เลยมาทำร้ายความรู้สึกฉันแบบนี้เหรอ”พูดจบ เธอจ้องฉันอย่างโกรธเคือง ราวกับฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่แย่งผู้ชายของเธอไปกลับตาลปัตรจริง ๆเสิ่นเหยียนหนานสะบัดมือเธอออก สีหน้าเย็นชา มองเธอแล้วแววตาค่อย ๆ ลึกลง “ที่เรียกพวกคุณมา ก็เพื่อให้มาตรวจร่างกาย”เวินชิงหว่านชะงักไปเล็กน้อย แล้วแววตาก็เปล่งประกายดีใจอีกครั้ง “ใช่ไหมล่ะ ฉันก็รู้ว่าคุณยังรักฉัน”“หมอบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าหลังแท้งระบบหัวใจปอด

ฉันกำมุมผ้าห่มแน่น พลางพูดเสียงเย็น “เธอจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่อยากแบกรับกรรมของเธอ เรื่องของพวกคุณอย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยว”เขายื่นแอปเปิลที่ปอกแล้วมาให้ฉัน “เธอกลัวฉันเหรอ คิดว่าฉันโหดเหี้ยมใช่ไหม ฉันแค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นมารบกวนชีวิตสงบของเธออีกหลังจากฉันติดคุกไปแล้ว”ฉันไม่อยากรับ “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ต้องการให้คุณไปฆ่าใครหรือทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อฉัน ฉันแค่อยากให้คุณหย่ากับฉัน แล้วต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง”เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกัดแอปเปิลเอง ดวงตาดำลึกมีอารมณ์มากมายที่ฉันอ่านไม่ออกมันร้อนแรงและรุนแรงเป็นอย่างมากเขาถามฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ “ถ้าฉันยอมรับโทษตามกฎหมาย ติดคุก ชดใช้ความผิดแล้ว เราจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม”“ไม่ได้”ฉันมองเขาอย่างสงบ ไม่มีความเกลียดชัง พูดเรียบ ๆ “บางครั้งฉันก็คิดว่าสามปีที่คุณแกล้งรักฉัน อย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้รู้สึกถึงความอบอุ่นแบบหนึ่ง ชีวิตฉันมันก็แย่มากตั้งแต่ก่อนเจอคุณแล้ว ฉันไม่สามารถโยนความผิดทั้งหมดให้คนคนเดียวได้”“ฉันไม่เกลียดคุณแล้ว แต่ฉันก็ไม่มีทางรักคุณได้อีก ถึงคุณนอนข้างฉันไปฉันก็ฝันร้าย”มุมปากของผู้ชายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่จื