Teilen

บทที่ 2

บัณฑิตหนานจิง
เขาหลอกฉันทุกวัน ทั้งที่ให้ฉันกินเป็นยาฮอร์โมน กลับบอกว่าเป็นยาบำรุง

ครั้งหนึ่งฉันเคยอยากมีลูกของเขามาก ไม่ว่ายาจะขมแค่ไหน ฉันก็ยังกินมันลงไปพร้อมความหวังและรอยยิ้ม

ตอนนี้คิดดูแล้ว ฉันช่างโง่จริง ๆ

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างว่างเปล่า “ฉันกำลังจะตายใช่ไหม คุณบอกความจริงกับฉันได้ไหม ฉันจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?”

บนใบหน้าที่เคยสงบนิ่งของผู้ชาย ปรากฏความลนลานวูบหนึ่ง เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่น เสียงตึงเครียด “อย่าพูดไร้สาระ เธอยังต้องอยู่กับฉันไปอีกนาน”

คำหวานของเขามักไพเราะเสมอ เหมือนตลอดสองปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเรื่องตั้งครรภ์ เขามักบอกว่าไม่อยากให้ฉันลำบากจากการอุ้มท้อง

ที่จริงเขารู้ตั้งนานแล้วว่าฉันไม่มีทางมีลูกได้ แต่ก็ยังดูฉันพยายามบำรุงร่างกาย กินยาขม ๆ น่ารังเกียจพวกนั้นทุกวัน

แล้วก็ฝันถึงชีวิตครอบครัว 3 คนอย่างมีความสุขหลังจากมีลูก

ก็ดีเหมือนกัน ไม่มีลูก ระหว่างเราก็ไม่มีอะไรผูกมัด

ฉันจะได้จากเขาไปอย่างไม่เหลือพันธะ

ก่อนนอน เสิ่นเหยียนหนานเหมือนคนเสียสติ พัวพันกับฉันอยู่นาน เขาสั่งห้ามฉันพูดคำว่าตายอีก

ฉันรับมันอย่างด้านชา พอทุกอย่างจบลง และผู้ชายข้างกายหลับไป ฉันหยิบโทรศัพท์ของเขาบนโต๊ะหัวเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำ

รหัสหน้าจอของเขาคือวันเกิดของฉัน เพราะแบบนี้ฉันจึงไม่เคยตรวจโทรศัพท์ของเขาเลย ตอนนี้คิดดูแล้ว เขาคงอาศัยจุดนี้ของฉัน

ฉันกดเข้าไลน์ ถึงได้รู้ว่าเขาตั้งชื่อเรียกพี่สาวฉันว่า "เสี่ยวหว่าน"

เสี่ยวหว่าน

ชื่อนั้นเอง ที่เขามักกระซิบเรียกด้วยอารมณ์ลึกซึ้งยามแนบชิดกับฉัน

ที่แท้เขาไม่เคยเรียกฉันเลย เขาแค่ใช้ฉันแทนเวินชิงหว่าน เพื่อชดเชยความรู้สึกของตัวเอง

น่าขันสิ้นดี

ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย ฉันกดเข้าไปดูประวัติแชตของพวกเขา

ถึงได้รู้ว่า

ในช่วงที่ฉันต้องทนทุกข์จากผลข้างเคียงของยาฮอร์โมน อาเจียนทุกวัน เขากลับตั้งมูลนิธิการกุศลเสี่ยวหว่านให้เวินชิงหว่าน หวังว่าสิ่งดี ๆ ที่ทำจะช่วยให้เธอมีสุขภาพแข็งแรงไปตลอดชีวิต

เขาสร้างบุญสร้างกุศลให้เธอ แล้วบาปที่พวกเขาก่อกับฉันล่ะ

น้ำตาไหลฉันลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันกัดริมฝีปากแน่น แคปหน้าจอบทสนทนาของพวกเขาทีละภาพ หัวใจชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

ฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายทันที

หมอมองผลตรวจของฉันแล้วขมวดคิ้วแน่น “คุณผ่าตัดมากี่ครั้งแล้วเนี่ย? ทำไมถึงขาดทั้งไตกับหัวใจ ตับก็มีร่องรอยเสียหายด้วย”

ฉันยิ้มขมขื่น “หลายครั้ง ฉันจำไม่ได้แล้ว แบบนี้ฉันจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน”

หมอไม่อยากให้คำตอบ ได้แต่ถอนหายใจ แล้วแนะนำให้ฉันทำใจให้สบาย อย่าเครียดเกินไป

ออกจากโรงพยาบาล ฉันไปที่บริษัทของเสิ่นเหยียนหนาน ตั้งใจจะคุยเรื่องหย่ากับเขาอย่างเป็นทางการ

เลขาหน้าห้องขวางฉันไว้ ฉันบอกว่าฉันเป็นภรรยาของเสิ่นเหยียนหนาน

เธอมองฉันด้วยสายตาดูถูก “คนที่อยากเป็นคุณนายเสิ่นมีตั้งเยอะ ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง อย่างคุณยังกล้าแอบอ้าง คุณนายเสิ่นตัวจริงอยู่ข้างบนต่างหาก”

หัวใจฉันเหมือนถูกบีบรัด ฉันทำได้แค่โทรหาเสิ่นเหยียนหนานตรงนั้น แต่ปลายสายไม่มีคนรับ

รอยเยาะเย้ยบนใบหน้าเลขาชัดเจนขึ้น

ฉันยืนรออยู่ข้างล่างเงียบ ๆ รอจนดึก จนเห็นกับตาว่าเสิ่นเหยียนหนานอุ้มเวินชิงหว่านออกมาจากลิฟต์

สบตากันในเสี้ยววินาที เขาดูเหมือนจะกระอักกระอ่วน “เธอ…มาได้ยังไง เอ่อ ชิงหว่านข้อเท้าแพลง เธอเป็นคนท้อง เคลื่อนไหวไม่สะดวก ฉันเลยช่วยพยุง”

เวินชิงหว่านซบอยู่ในอ้อมอกเขา ยิ้มอ่อน “ซู่ว่าน สามีฉันไปทำงานต่างประเทศ ขอใช้สามีเธอมาดูแลฉันหน่อยนะ”

ในหัวฉันมีแค่คำว่า คนท้อง

เวินชิงหว่านใช้หัวใจของฉัน แล้วก็กำลังตั้งครรภ์

หัวใจฉันเหมือนถูกของแหลมคมกรีดผ่าน ความเจ็บปวดทำให้แทบหายใจไม่ออก “เสิ่นเหยียนหนาน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

“มีอะไรรอค่อยพูด พี่เธอหิวแล้ว เราไปกินข้าวที่บ้านแม่เธอก่อน”

แม่ของฉันเตรียมอาหารเต็มโต๊ะ ล้วนเป็นของโปรดของเวินชิงหว่าน เพื่อฉลองการตั้งครรภ์ของเธอ

เวินชิงหว่านปิดจมูก บอกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร เสิ่นเหยียนหนานเสนอจะส่งแม่บ้านที่ดูแลฉันไปทำอาหารให้เธอ

เวินชิงหว่านยกยิ้มเล็กน้อย ชี้มาที่ฉัน “ไม่ต้องหรอกนะ ดูเหมือนซู่ว่านจะไม่ค่อยพอใจ ฉันไม่อยากให้พวกคุณทะเลาะกันเพราะฉัน”
Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 9

    ฉันกำมุมผ้าห่มแน่น พลางพูดเสียงเย็น “เธอจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่อยากแบกรับกรรมของเธอ เรื่องของพวกคุณอย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยว”เขายื่นแอปเปิลที่ปอกแล้วมาให้ฉัน “เธอกลัวฉันเหรอ คิดว่าฉันโหดเหี้ยมใช่ไหม ฉันแค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นมารบกวนชีวิตสงบของเธออีกหลังจากฉันติดคุกไปแล้ว”ฉันไม่อยากรับ “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ต้องการให้คุณไปฆ่าใครหรือทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อฉัน ฉันแค่อยากให้คุณหย่ากับฉัน แล้วต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง”เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกัดแอปเปิลเอง ดวงตาดำลึกมีอารมณ์มากมายที่ฉันอ่านไม่ออกมันร้อนแรงและรุนแรงเป็นอย่างมากเขาถามฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ “ถ้าฉันยอมรับโทษตามกฎหมาย ติดคุก ชดใช้ความผิดแล้ว เราจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม”“ไม่ได้”ฉันมองเขาอย่างสงบ ไม่มีความเกลียดชัง พูดเรียบ ๆ “บางครั้งฉันก็คิดว่าสามปีที่คุณแกล้งรักฉัน อย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้รู้สึกถึงความอบอุ่นแบบหนึ่ง ชีวิตฉันมันก็แย่มากตั้งแต่ก่อนเจอคุณแล้ว ฉันไม่สามารถโยนความผิดทั้งหมดให้คนคนเดียวได้”“ฉันไม่เกลียดคุณแล้ว แต่ฉันก็ไม่มีทางรักคุณได้อีก ถึงคุณนอนข้างฉันไปฉันก็ฝันร้าย”มุมปากของผู้ชายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่จื

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 8

    เสิ่นเหยียนหนานโกรธจัดอีกครั้ง ห้ามไม่ให้ใครพูดคำอัปมงคลที่เกี่ยวกับความตายเหมือนแค่พวกเขาไม่พูด ฉันก็จะไม่ตายอย่างนั้นแหละเวินชิงหว่านฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข “งั้นก็เลี้ยงเธอไว้อีกสักสองสามวันแล้วกัน ถ้าค่าร่างกายเธอไม่ดีแล้วไปกระทบฉันตอนนั้นจะไม่ดีนะ เหยียนหนาน คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะลงจากโต๊ะผ่าตัดอย่างปลอดภัยแน่นอน”หมอไร้จรรยาบรรณคนนั้นที่เคยผ่าตัดให้ฉัน มองเวินชิงหว่าน แล้วก็มองฉันที่นอนอยู่บนเตียง เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่พูดคงเพราะสงสารฉัน ที่กำลังจะถูกควักอวัยวะไปจนหมดสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ยาชาถูกฉีดเข้าไป แล้วสติฉันก็ดับวูบพอเริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย ฉันรู้สึกว่ามือยังชาอยู่ แต่ฉันไม่ได้ถูกควักหัวใจจนตายไปแล้วเหรอ ทำไมยังมีความรู้สึกอยู่นะฉันลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง พบว่าผู้ชายที่เหมือนเงาวิญญาณตามหลอกหลอนฉัน กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือฉันแน่นแล้วหลับไปฉันขยับเล็กน้อย เขาก็ตื่นทันที มองฉัน ดวงตาค่อย ๆ แดงขึ้น “ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว ขอบคุณนะ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”ฉันหลับตาลง เพราะไม่อยากมองเขา“ซู่ว่าน เธอโกรธฉันกับเวินชิงหว่านที่ร่วมกัน

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 7

    ท่ามกลางความเลือนราง ฉันเหมือนได้ยินเสียงกระดูกแตก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องราวกับถูกเชือดเวินชิงหว่านมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เอามือกุมอก ทำท่าเศร้า “เหยียนหนาน คุณเป็นอะไรไป? ผู้หญิงคนนั้นทำให้พวกเราชื่อเสียงพังยับขนาดนี้แล้วนะ คุณรู้ไหม ฉันโดนเธอทำแท้งไปแล้ว เจ็บหน้าอกแทบตาย”คิ้วของเสิ่นเหยียนหนานขมวดแน่น แผ่ความเย็นยะเยือกออกมา เขาพูดเรียบ ๆ “หัวใจดวงนี้ก็เป็นของเธออยู่แล้ว จะแท้งไปก็สมควรแล้ว”เวินชิงหว่านเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ จับมือผู้ชายไว้ น้ำตาไหลพรากถามอย่างคับแค้น“เหยียนหนาน คุณเรียกฉันมาก็เพื่อให้ดูว่าพวกคุณรักกันแค่ไหนงั้นเหรอ? ตอนนี้คุณรู้สึกผิดต่อเธอ ก็เลยมาทำร้ายความรู้สึกฉันแบบนี้เหรอ”พูดจบ เธอจ้องฉันอย่างโกรธเคือง ราวกับฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่แย่งผู้ชายของเธอไปกลับตาลปัตรจริง ๆเสิ่นเหยียนหนานสะบัดมือเธอออก สีหน้าเย็นชา มองเธอแล้วแววตาค่อย ๆ ลึกลง “ที่เรียกพวกคุณมา ก็เพื่อให้มาตรวจร่างกาย”เวินชิงหว่านชะงักไปเล็กน้อย แล้วแววตาก็เปล่งประกายดีใจอีกครั้ง “ใช่ไหมล่ะ ฉันก็รู้ว่าคุณยังรักฉัน”“หมอบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าหลังแท้งระบบหัวใจปอด

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 6

    ในฝูงชน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนขว้างขวดเครื่องดื่มที่ยังดื่มไม่หมดใส่หน้าเวินชิงหว่าน ของเหลวสีเหลืองไม่รู้ชนิดสาดเลอะเต็มหน้าเธอ“น่ารังเกียจจริง ๆ! บ้าเอ๊ย ฟังต่อไม่ไหวแล้ว”“ชีวิตของเวินซู่ว่านไม่มีค่าเลยหรือไง ! ”จากนั้นขวดและกระป๋องก็ถูกขว้างตามมาไม่หยุดนักข่าวพากันหนีแตกกระเจิง เวินชิงหว่านกับแม่กอดกันกลมอย่างทุลักทุเล หลบการโจมตีที่ร่วงลงมาเหมือนฝน วิ่งหนีไปมาเหมือนหนูข้างถนน ฉันมองภาพฉากโกลาหลนี้ผ่านหน้าจออย่างเพลิดเพลินเหยียนสวินโทรมาหาฉัน น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนแรงอย่างแปลก ๆ “ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม คิดรวมอยู่ในแพ็กเกจหย่า ไม่คิดเงินเพิ่มแล้ว”ฉันคิดดูอย่างตั้งใจว่ายังมีอะไรที่ยังไม่เสร็จ “อืม หลังจากฉันตาย ฝากคุณเอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงทะเล อย่าให้เสิ่นเหยียนหนานกักฉันไว้ ฉันไม่อยากเข้าไปอยู่ในสุสานตระกูลเสิ่น”ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วพูดเสียงต่ำ “เรื่องนี้ผมรับปากไม่ได้ เพราะผมอาจตายก่อนคุณ”“ทำไม?” คนนี้พูดแปลกจริง ๆ เขาจะตายก่อนฉันได้ยังไง“โรคหัวใจ อยู่ได้วันต่อวัน” น้ำเสียงของผู้ชายฟังดูเฉยเมย เหมือนคนที่ไม่กลัวตายฉันถอนหายใจ “งั้นคุณก็พยายามอยู่ให้

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 5

    “ผู้บริจาคไตงั้นเหรอ?”……ฉันฟังเสียงด้านนอกแล้วรู้สึกแค่หนวกหู ยื่นมือไปกดปุ่มเรียกข้างเตียงวินาทีถัดมา เสิ่นเหยียนหนานก็พุ่งเข้ามาทันที ลูบหน้าฉัน สีหน้าร้อนรน “ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ฉันหันหน้าหนี พูดอย่างเย็นชา “เซ็นใบหย่าเถอะ เห็นหน้าคุณแล้วฉันคลื่นไส้”เสิ่นเหยียนหนานเหมือนไม่สนใจคำพูดเย็นชาของฉันเลยเขาประคองมือฉัน หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมลงบนนิ้วนางของฉันแน่น พร้อมพูดเสียงอ่อนโยน “ยัยเด็กโง่ ถ้าเธอไม่มีเงิน ทำไมไม่มาหาฉัน ต่อไปอย่าเอาของสำคัญแบบนี้ไปขายอีกนะ ได้ไหม?”ฉันกลั้นแรงโกรธ ฝืนลุกขึ้นนั่งจากเตียง ไม่สนว่ามืออีกข้างยังเสียบสายน้ำเกลืออยู่ ดึงแหวนที่เขายัดใส่ให้ฉันออก แล้วปาออกไปอย่างแรง“เสิ่นเหยียนหนาน ฉันจะหย่ากับคุณ ฉันจะหย่ากับคุณ ฟังไม่เข้าใจหรือไง”เข็มที่หลังมือกำลังมีเลือดย้อนกลับ แต่ฉันชินกับความเจ็บแบบนี้ไปแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ฉันมีชีวิตอยู่พร้อมความเจ็บปวดทั้งตัวจนกระทั่งผู้ชายคนนี้มอบบาดแผลถึงตายให้ฉันฉันเจ็บจนแทบตายแล้วจริง ๆ ถึงขั้นเริ่มเฝ้ารอความตายฉันดึงเข็มออกจากมือ มองผู้ชายตรงหน้าอย่างเย

  • ยามเย็นแห่งบั้นปลาย   บทที่ 4

    ครึ่งเดือนต่อมา ในบ่ายวันหนึ่ง ฉันตั้งหลักอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ริมทะเลแล้วฉันขายแหวนแต่งงานไป แลกเงินก้อนใหญ่ ใช้ชีวิตท่ามกลางอาหารอร่อยและวิวสวยทุกวันบางครั้งร่างกายก็เจ็บแปลบ ๆ ฉันเองก็ไม่รู้ว่ายังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน จึงใช้ชีวิตแต่ละวันเหมือนเป็นวันสุดท้ายนอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ฟังเสียงคลื่นซัดฝั่ง เงียบ ๆ ตลอด 27 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีชีวิตที่อิสระและสบายใจแบบนี้มาก่อนเลยมีเงาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันบนชายหาด เขาคือทนายหย่าของฉันชื่อเหยียนสวินได้ยินมาว่าในวงการ เขามีฉายาว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภ แค่ให้เงินถึง ก็รับทุกคดี และก็คงมีแค่เขานี่แหละที่กล้ารับคดีหย่าของฉันผู้ชายคนนี้ดูเจ้าชู้ หน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิง เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ดบนตลอด ดูเหมือนทนายที่ไม่ค่อยเอาการเอางานเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองฉันแล้วพูดเนิบ ๆ “ผมช่วยคุณไปคุยแล้วนะ คุณชายเสิ่นบอกว่าไม่ยอมหย่า ต่อให้คุณไม่เอาทรัพย์สินสักบาท เขาก็ไม่ยอม”“ตอนนี้เขาไม่ไปบริษัทแล้ว ตามหาคุณจนแทบเป็นบ้า ผมกว่าจะหลุดจากเขามาเจอคุณได้ก็ลำบาก ดูเหมือนคุณจะสำคัญกับเขาไม่น้อยเลย”“หึ” ฉันหัวเราะเบา ๆ “เขาเก่งเรื่องเสแสร้

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status