ยามเย็นแห่งบั้นปลาย

ตรงปลายทางเดินของโรงพยาบาล หมอที่เพิ่งประกาศอย่างแข็งกร้าวว่าฉันเป็นหมันเมื่อครู่ มีสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดขึ้น

“น่าสงสาร เธอยังคิดว่าตัวเองท้องอยู่เลย ที่จริงก็แค่ผลข้างเคียงจากยาที่ผมให้ไป เลยอาเจียนไม่หยุด”

เสิ่นเหยียนหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นก็เปลี่ยนยาให้เธอเป็นตัวที่มีผลข้างเคียงน้อยที่สุด ฉันไม่อยากให้ร่างกายเธอเกิดปัญหาอะไร ชิงหว่านอาจยังต้องพึ่งเธอในอนาคต”

“คุณไม่กลัวหรือว่าสักวันเธอรู้ความจริงแล้วจะเกลียดคุณ เธออยากมีลูกให้คุณมาตลอด แต่กลับไม่รู้ว่าชาตินี้เธอไม่มีทางเป็นแม่ได้แล้ว”

น้ำเสียงของหมอเริ่มเจือปนความสงสาร

“เธอจะเกลียดฉันก็ช่วยไม่ได้ ฉันทนเห็นชิงหว่านต้องทรมานไม่ได้จริง ๆ”

น้ำเสียงของเสิ่นเหยียนหนานเริ่มหงุดหงิด “ส่วนเธอ ก็ได้ตำแหน่งคุณนายเสิ่นไปแล้ว แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ”

……

ฉันยืนแข็งอยู่ตรงหัวมุม ร่างกายสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

ตำแหน่งคุณนายเสิ่นงั้นเหรอ? ที่แท้เขาคิดแบบนี้เอง

ทุกอย่างที่ฉันได้มาตอนนี้ ไม่ใช่เพราะความรักเลย แต่เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยหัวใจของฉัน

ทั้งตัวฉันพลันหมดเรี่ยวแรง ล้มลงอย่างแรง

ฉันล้มอย่างน่าเวทนาอยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในเจ็บปวดไปหมด แม้แต่จะลุกขึ้นก็ไม่มีแรง

เสิ่นเหยียนหนานเห็นฉันก็รีบก้าวเข้ามาประคอง ดวงตาดำลึกคู่นั้นจับจ้องที่ใบหน้าฉัน “ล้มได้ยังไง มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น ฉันรู้ว่าตอนนี้หากเปิดโปงทุกอย่างไปก็ไม่มีประโยชน์กับฉันแม้แต่น้อย จึงทำเหมือนเคย ซุกตัวเข้าในอ้อมอกเขาอย่างว่าง่าย “เพิ่งมา ส้นรองเท้าสูงเกินไป เท้าเลยพลิกน่ะ”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่ตึงเครียดของเขาจึงค่อยคลายลง เขาอุ้มฉันเดินออกไปพร้อมพูดเสียงทุ้ม “ต่อไปอย่าใส่รองเท้าสูงแบบนี้อีก”

ฉันมองใบหน้าที่เคยทำให้หลงใหลนั้น ในใจกลับหนาวเย็นอย่างไร้ขอบเขต

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขาให้หมอเอาหัวใจของฉันไป?

หรือจะเป็นตอนผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อสองปีก่อน?

ตอนนั้นฉันแค่ไม่สบายเล็กน้อย หมอก็วินิจฉัยว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบ ต้องผ่าตัดทันที

เสิ่นเหยียนหนานตื่นตระหนกถึงขั้นเหมาชั้นทั้งชั้นของโรงพยาบาล และจัดทีมแพทย์ชั้นนำมาผ่าตัดให้ฉัน

ตอนนั้นฉันคิดว่าเขารักฉันมาก ไม่ยอมให้ฉันมีความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว ฉันก็แค่ลูกแกะที่เขาเลี้ยงไว้ เขาดูแลฉันอย่างเอาใจใส่ ก็เพียงเพื่อเฉือนเนื้อของฉันไปมอบให้พี่สาว

ตอนกินข้าวตอนกลางคืน เสิ่นเหยียนหนานบังคับให้ฉันกินข้าวไปหนึ่งชามเล็ก

เขาถือช้อนด้วยสีหน้าอ่อนโยน ราวกับจะป้อนฉัน “เธอไม่กินข้าวให้ดี ๆ แล้วร่างกายจะดีขึ้นได้ยังไง”

ถ้าร่างกายฉันไม่ดี ก็จะไม่สามารถให้อวัยวะที่แข็งแรงกับพี่สาวได้ใช่ไหม

มองใบหน้าที่อ่อนโยนแต่เสแสร้งนั้น ความคลื่นไส้ก็พลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันวิ่งเข้าห้องน้ำ ล็อกประตู ไม่สนเสียงเรียกถามของผู้ชายด้านนอก แล้วอาเจียนทุกอย่างที่เพิ่งกินออกมาจนหมด

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นกะทันหัน

“ตัดสินใจว่าจะไปจากที่นี่จริง ๆ ใช่ไหม”

ฉันกำโทรศัพท์แน่น อดนึกถึงน้ำเสียงเย็นชาของเสิ่นเหยียนหนานตอนพูดคำพวกนั้นไม่ได้

“จริง ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”

ไม่นาน เสิ่นเหยียนหนานก็ให้คนรับใช้ไปเอากุญแจมาเปิดประตู เขาขมวดคิ้วมองฉัน “อาเจียนอีกแล้วเหรอ? ยาบำรุงที่ให้ครั้งก่อนไม่ต้องกินแล้ว กินตัวใหม่ที่เพิ่งสั่งมาแทนเถอะ”