Se connecterPartager
บทที่ 9
Dernier chapitre
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 9
ฉันกำมุมผ้าห่มแน่น พลางพูดเสียงเย็น “เธอจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่อยากแบกรับกรรมของเธอ เรื่องของพวกคุณอย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยว”เขายื่นแอปเปิลที่ปอกแล้วมาให้ฉัน “เธอกลัวฉันเหรอ คิดว่าฉันโหดเหี้ยมใช่ไหม ฉันแค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นมารบกวนชีวิตสงบของเธออีกหลังจากฉันติดคุกไปแล้ว”ฉันไม่อยากรับ “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ต้องการให้คุณไปฆ่าใครหรือทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อฉัน ฉันแค่อยากให้คุณหย่ากับฉัน แล้วต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง”เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกัดแอปเปิลเอง ดวงตาดำลึกมีอารมณ์มากมายที่ฉันอ่านไม่ออกมันร้อนแรงและรุนแรงเป็นอย่างมากเขาถามฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ “ถ้าฉันยอมรับโทษตามกฎหมาย ติดคุก ชดใช้ความผิดแล้ว เราจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม”“ไม่ได้”ฉันมองเขาอย่างสงบ ไม่มีความเกลียดชัง พูดเรียบ ๆ “บางครั้งฉันก็คิดว่าสามปีที่คุณแกล้งรักฉัน อย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้รู้สึกถึงความอบอุ่นแบบหนึ่ง ชีวิตฉันมันก็แย่มากตั้งแต่ก่อนเจอคุณแล้ว ฉันไม่สามารถโยนความผิดทั้งหมดให้คนคนเดียวได้”“ฉันไม่เกลียดคุณแล้ว แต่ฉันก็ไม่มีทางรักคุณได้อีก ถึงคุณนอนข้างฉันไปฉันก็ฝันร้าย”มุมปากของผู้ชายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่จื
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 8
เสิ่นเหยียนหนานโกรธจัดอีกครั้ง ห้ามไม่ให้ใครพูดคำอัปมงคลที่เกี่ยวกับความตายเหมือนแค่พวกเขาไม่พูด ฉันก็จะไม่ตายอย่างนั้นแหละเวินชิงหว่านฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข “งั้นก็เลี้ยงเธอไว้อีกสักสองสามวันแล้วกัน ถ้าค่าร่างกายเธอไม่ดีแล้วไปกระทบฉันตอนนั้นจะไม่ดีนะ เหยียนหนาน คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะลงจากโต๊ะผ่าตัดอย่างปลอดภัยแน่นอน”หมอไร้จรรยาบรรณคนนั้นที่เคยผ่าตัดให้ฉัน มองเวินชิงหว่าน แล้วก็มองฉันที่นอนอยู่บนเตียง เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่พูดคงเพราะสงสารฉัน ที่กำลังจะถูกควักอวัยวะไปจนหมดสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ยาชาถูกฉีดเข้าไป แล้วสติฉันก็ดับวูบพอเริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย ฉันรู้สึกว่ามือยังชาอยู่ แต่ฉันไม่ได้ถูกควักหัวใจจนตายไปแล้วเหรอ ทำไมยังมีความรู้สึกอยู่นะฉันลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง พบว่าผู้ชายที่เหมือนเงาวิญญาณตามหลอกหลอนฉัน กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือฉันแน่นแล้วหลับไปฉันขยับเล็กน้อย เขาก็ตื่นทันที มองฉัน ดวงตาค่อย ๆ แดงขึ้น “ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว ขอบคุณนะ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”ฉันหลับตาลง เพราะไม่อยากมองเขา“ซู่ว่าน เธอโกรธฉันกับเวินชิงหว่านที่ร่วมกัน
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 7
ท่ามกลางความเลือนราง ฉันเหมือนได้ยินเสียงกระดูกแตก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องราวกับถูกเชือดเวินชิงหว่านมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เอามือกุมอก ทำท่าเศร้า “เหยียนหนาน คุณเป็นอะไรไป? ผู้หญิงคนนั้นทำให้พวกเราชื่อเสียงพังยับขนาดนี้แล้วนะ คุณรู้ไหม ฉันโดนเธอทำแท้งไปแล้ว เจ็บหน้าอกแทบตาย”คิ้วของเสิ่นเหยียนหนานขมวดแน่น แผ่ความเย็นยะเยือกออกมา เขาพูดเรียบ ๆ “หัวใจดวงนี้ก็เป็นของเธออยู่แล้ว จะแท้งไปก็สมควรแล้ว”เวินชิงหว่านเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ จับมือผู้ชายไว้ น้ำตาไหลพรากถามอย่างคับแค้น“เหยียนหนาน คุณเรียกฉันมาก็เพื่อให้ดูว่าพวกคุณรักกันแค่ไหนงั้นเหรอ? ตอนนี้คุณรู้สึกผิดต่อเธอ ก็เลยมาทำร้ายความรู้สึกฉันแบบนี้เหรอ”พูดจบ เธอจ้องฉันอย่างโกรธเคือง ราวกับฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่แย่งผู้ชายของเธอไปกลับตาลปัตรจริง ๆเสิ่นเหยียนหนานสะบัดมือเธอออก สีหน้าเย็นชา มองเธอแล้วแววตาค่อย ๆ ลึกลง “ที่เรียกพวกคุณมา ก็เพื่อให้มาตรวจร่างกาย”เวินชิงหว่านชะงักไปเล็กน้อย แล้วแววตาก็เปล่งประกายดีใจอีกครั้ง “ใช่ไหมล่ะ ฉันก็รู้ว่าคุณยังรักฉัน”“หมอบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าหลังแท้งระบบหัวใจปอด
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 6
ในฝูงชน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนขว้างขวดเครื่องดื่มที่ยังดื่มไม่หมดใส่หน้าเวินชิงหว่าน ของเหลวสีเหลืองไม่รู้ชนิดสาดเลอะเต็มหน้าเธอ“น่ารังเกียจจริง ๆ! บ้าเอ๊ย ฟังต่อไม่ไหวแล้ว”“ชีวิตของเวินซู่ว่านไม่มีค่าเลยหรือไง ! ”จากนั้นขวดและกระป๋องก็ถูกขว้างตามมาไม่หยุดนักข่าวพากันหนีแตกกระเจิง เวินชิงหว่านกับแม่กอดกันกลมอย่างทุลักทุเล หลบการโจมตีที่ร่วงลงมาเหมือนฝน วิ่งหนีไปมาเหมือนหนูข้างถนน ฉันมองภาพฉากโกลาหลนี้ผ่านหน้าจออย่างเพลิดเพลินเหยียนสวินโทรมาหาฉัน น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนแรงอย่างแปลก ๆ “ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม คิดรวมอยู่ในแพ็กเกจหย่า ไม่คิดเงินเพิ่มแล้ว”ฉันคิดดูอย่างตั้งใจว่ายังมีอะไรที่ยังไม่เสร็จ “อืม หลังจากฉันตาย ฝากคุณเอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงทะเล อย่าให้เสิ่นเหยียนหนานกักฉันไว้ ฉันไม่อยากเข้าไปอยู่ในสุสานตระกูลเสิ่น”ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วพูดเสียงต่ำ “เรื่องนี้ผมรับปากไม่ได้ เพราะผมอาจตายก่อนคุณ”“ทำไม?” คนนี้พูดแปลกจริง ๆ เขาจะตายก่อนฉันได้ยังไง“โรคหัวใจ อยู่ได้วันต่อวัน” น้ำเสียงของผู้ชายฟังดูเฉยเมย เหมือนคนที่ไม่กลัวตายฉันถอนหายใจ “งั้นคุณก็พยายามอยู่ให้
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 5
“ผู้บริจาคไตงั้นเหรอ?”……ฉันฟังเสียงด้านนอกแล้วรู้สึกแค่หนวกหู ยื่นมือไปกดปุ่มเรียกข้างเตียงวินาทีถัดมา เสิ่นเหยียนหนานก็พุ่งเข้ามาทันที ลูบหน้าฉัน สีหน้าร้อนรน “ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ฉันหันหน้าหนี พูดอย่างเย็นชา “เซ็นใบหย่าเถอะ เห็นหน้าคุณแล้วฉันคลื่นไส้”เสิ่นเหยียนหนานเหมือนไม่สนใจคำพูดเย็นชาของฉันเลยเขาประคองมือฉัน หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมลงบนนิ้วนางของฉันแน่น พร้อมพูดเสียงอ่อนโยน “ยัยเด็กโง่ ถ้าเธอไม่มีเงิน ทำไมไม่มาหาฉัน ต่อไปอย่าเอาของสำคัญแบบนี้ไปขายอีกนะ ได้ไหม?”ฉันกลั้นแรงโกรธ ฝืนลุกขึ้นนั่งจากเตียง ไม่สนว่ามืออีกข้างยังเสียบสายน้ำเกลืออยู่ ดึงแหวนที่เขายัดใส่ให้ฉันออก แล้วปาออกไปอย่างแรง“เสิ่นเหยียนหนาน ฉันจะหย่ากับคุณ ฉันจะหย่ากับคุณ ฟังไม่เข้าใจหรือไง”เข็มที่หลังมือกำลังมีเลือดย้อนกลับ แต่ฉันชินกับความเจ็บแบบนี้ไปแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ฉันมีชีวิตอยู่พร้อมความเจ็บปวดทั้งตัวจนกระทั่งผู้ชายคนนี้มอบบาดแผลถึงตายให้ฉันฉันเจ็บจนแทบตายแล้วจริง ๆ ถึงขั้นเริ่มเฝ้ารอความตายฉันดึงเข็มออกจากมือ มองผู้ชายตรงหน้าอย่างเย
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 4
ครึ่งเดือนต่อมา ในบ่ายวันหนึ่ง ฉันตั้งหลักอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ริมทะเลแล้วฉันขายแหวนแต่งงานไป แลกเงินก้อนใหญ่ ใช้ชีวิตท่ามกลางอาหารอร่อยและวิวสวยทุกวันบางครั้งร่างกายก็เจ็บแปลบ ๆ ฉันเองก็ไม่รู้ว่ายังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน จึงใช้ชีวิตแต่ละวันเหมือนเป็นวันสุดท้ายนอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ฟังเสียงคลื่นซัดฝั่ง เงียบ ๆ ตลอด 27 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีชีวิตที่อิสระและสบายใจแบบนี้มาก่อนเลยมีเงาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันบนชายหาด เขาคือทนายหย่าของฉันชื่อเหยียนสวินได้ยินมาว่าในวงการ เขามีฉายาว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภ แค่ให้เงินถึง ก็รับทุกคดี และก็คงมีแค่เขานี่แหละที่กล้ารับคดีหย่าของฉันผู้ชายคนนี้ดูเจ้าชู้ หน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิง เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ดบนตลอด ดูเหมือนทนายที่ไม่ค่อยเอาการเอางานเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองฉันแล้วพูดเนิบ ๆ “ผมช่วยคุณไปคุยแล้วนะ คุณชายเสิ่นบอกว่าไม่ยอมหย่า ต่อให้คุณไม่เอาทรัพย์สินสักบาท เขาก็ไม่ยอม”“ตอนนี้เขาไม่ไปบริษัทแล้ว ตามหาคุณจนแทบเป็นบ้า ผมกว่าจะหลุดจากเขามาเจอคุณได้ก็ลำบาก ดูเหมือนคุณจะสำคัญกับเขาไม่น้อยเลย”“หึ” ฉันหัวเราะเบา ๆ “เขาเก่งเรื่องเสแสร้
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 1
ตรงปลายทางเดินของโรงพยาบาล หมอที่เพิ่งประกาศอย่างแข็งกร้าวว่าฉันเป็นหมันเมื่อครู่ มีสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดขึ้น“น่าสงสาร เธอยังคิดว่าตัวเองท้องอยู่เลย ที่จริงก็แค่ผลข้างเคียงจากยาที่ผมให้ไป เลยอาเจียนไม่หยุด”เสิ่นเหยียนหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นก็เปลี่ยนยาให้เธอเป็นตัวที่มีผลข้างเคียงน้อยที่สุด ฉัน
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 3
แม่ของฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้า ทำไมจะดูแลตัวเองไม่ได้? ตั้งแต่เด็กจนโต แกก็เป็นคนเห็นแก่ตัว ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดครวญ”แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปให้พี่สาวรักษาโรค ในสายตาของเธอ ฉันก็เป็นแค่เครื่องมือรักษาพี่สาว ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียวฉันไม่อยากเถียงกับเธอ วางต
ยามเย็นแห่งบั้นปลาย บทที่ 2
เขาหลอกฉันทุกวัน ทั้งที่ให้ฉันกินเป็นยาฮอร์โมน กลับบอกว่าเป็นยาบำรุงครั้งหนึ่งฉันเคยอยากมีลูกของเขามาก ไม่ว่ายาจะขมแค่ไหน ฉันก็ยังกินมันลงไปพร้อมความหวังและรอยยิ้มตอนนี้คิดดูแล้ว ฉันช่างโง่จริง ๆฉันเงยหน้ามองเขาอย่างว่างเปล่า “ฉันกำลังจะตายใช่ไหม คุณบอกความจริงกับฉันได้ไหม ฉันจะอยู่ได้อีกนานแค
Vous vous intéresseriez aussi à
กลับมาเกิดใหม่ ฉันสะบัดสามีทิ้ง
มะเขือเทศเขียว13.9K Vuesดวงดาวกลางหิมะ
ต้าอวี๋5.1K Vuesแฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด
ไม่ประสงค์จะออกนาม5.6K Vuesหลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย
Anonymous12.1K Vuesจมดิ่งในห้วงรัก
มู่เหอ3.1K Vuesสุดทางรักครั้งที่ 99
หนุ่มใส เฟ่ยหยางหยาง1.9K Vuesยากจะหักใจลืม
อูหลงปู้ฉา3.8K Vuesเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน1.3K Vues
