บทที่ 3

แม่ของฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้า ทำไมจะดูแลตัวเองไม่ได้? ตั้งแต่เด็กจนโต แกก็เป็นคนเห็นแก่ตัว ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดครวญ”

แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปให้พี่สาวรักษาโรค ในสายตาของเธอ ฉันก็เป็นแค่เครื่องมือรักษาพี่สาว ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียว

ฉันไม่อยากเถียงกับเธอ วางตะเกียบลง ตั้งใจจะเข้าไปนั่งสงบสติในห้องนอนเล็กของฉันเมื่อก่อน แต่กลับพบว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บของไปแล้ว

น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบปาดลวก ๆ

“เธอกำลังงอนเหยียนหนานอยู่หรือเปล่า? ดูท่าเธอยังไม่รู้ตำแหน่งของตัวเองนะ ฉันกับเหยียนหนานมีความสัมพันธ์กันมาหลายปี ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะก้าวล้ำได้” เวินชิงหว่านเดินตามเข้ามา น้ำเสียงหยิ่งยโสราวกับภรรยาหลวงกำลังสั่งสอนเมียน้อย

ฉันหัวเราะเยาะ “งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับเขาล่ะ?”

รอยยิ้มที่มุมปากของเธอลึกขึ้น “ของที่ไม่ได้มาน่ะดีที่สุด ฉันอยากให้เขาคิดถึงฉันตลอดไป เป็นที่พึ่งของฉันไปตลอด”

ฉันพูดไม่ออก มองไปที่ท้องของเธออย่างเหม่อลอย มือเผลอยกไปแตะ

เวินชิงหว่านยิ่งยิ้มอย่างได้ใจ โน้มเข้ามากระซิบข้างหูฉัน “อิจฉาเหรอ น่าเสียดายนะ ชาตินี้เธอจะไม่มีลูกอีกแล้ว เพราะหัวใจของเธอ อยู่ในท้องฉัน”

“ได้ยินมาว่าคนที่ไม่มีหัวใจจะทรมานมาก ต้องกินยาฮอร์โมนไปตลอดชีวิต แถมยังมีผลข้างเคียงรุนแรง ตอนฉันพูดแบบนี้กับเสิ่นเหยียนหนาน เขากลัวว่าฉันจะลำบาก ก็เลยรีบตกลงช่วยฉันทันที”

“เพราะงั้นเขาถึงแต่งงานกับเธอ หลอกเอาใจเธอไง อ้อ ใช่ เขายังบอกว่าร่างกายฉันไม่ค่อยดี ต้องเลี้ยงเธอให้แข็งแรงไว้ เผื่อฉุกเฉิน เธอน่าจะขอบคุณฉันนะ คุณค่าของเธอก็แค่ภาชนะของฉันเท่านั้น บนโลกนี้ ไม่มีใครรักเธอเลย”

ปลายนิ้วฉันจิกเข้าไปในเนื้อแน่น ยกมือขึ้นเตรียมจะตบเธอ ประตูก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน

หน้าประตู เสิ่นเหยียนหนานมีสีหน้าโกรธจัด พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันแน่น ตะคอก “เธอกำลังทำอะไร? ทำไมถึงจะทำร้ายพี่สาวของตัวเอง?”

ฉันหัวเราะเยาะ “ทำไม เจ็บแทนเหรอ? ถ้าเจ็บนัก ทำไมไม่แต่งเธอเข้าบ้านแล้วบูชาไว้เลยล่ะ?”

ฉันไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแบบนี้มาก่อน ผู้ชายชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไร

เวินชิงหว่านก็เอามือกุมท้อง สีหน้าทรมาน “พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย เป็นฉันที่ไม่ดีเอง ทำให้เธอไม่พอใจ จะทำร้ายฉันก็สมควรแล้ว ฉันไม่เอาแม่บ้านแล้ว ขอร้องอย่าทำร้ายฉันอีกเลย”

สีหน้าของเสิ่นเหยียนหนานเข้มขึ้นทันที มองมาที่ฉัน “เวินซู่ว่าน ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ฉันกำมือแน่น เล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ถึงจะพอสะกดอาการสั่นของร่างกายไว้ได้

“ให้ฉันขอโทษงั้นเหรอ เสิ่นเหยียนหนาน คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“พอได้แล้ว!” เสิ่นเหยียนหนานตัดบททันที “ซู่ว่าน เธอทำให้ฉันผิดหวังเกินไป เธอกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! หว่านหว่านเป็นพี่น้องของเธอ ต่อให้เธออิจฉา ก็ไม่ควรลงไม้ลงมือกับเธอ!”

พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะมองฉันอีก อุ้มเวินชิงหว่านแล้วเดินออกไป

ฉันเห็นเวินชิงหว่านซบอยู่บนไหล่ของเขา ในท่าทางของผู้ชนะ ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ฉัน

แต่เธอทำร้ายฉันไม่ได้อีกแล้ว

ฉันจะไม่สนใจผู้ชายคนนี้อีกแม้แต่นิดเดียว

ฉันเรียกแท็กซี่กลับบ้านไปเก็บของ แต่กลับได้รับข้อความวีแชทจากเสิ่นเหยียนหนาน

“ตอนนี้ชิงหว่านเสียใจมาก ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง คืนนี้เธอมาขอโทษด้วยตัวเอง อย่าให้ฉันต้องส่งคนไปหาเธอ!”

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าว ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ราวกับมั่นใจว่าฉันผิดมหันต์

ยังย้ำอีกว่า ให้ฉันซื้อของขวัญไปขอโทษอีกด้วย

แต่เขาไม่รู้ ว่าฉันเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว

ฉันเรียกแท็กซี่ตรงไปสนามบิน

บนรถ ฉันส่งข้อความสุดท้ายให้เขา “ได้ ฉันจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่”

ส่งเสร็จ ฉันดึงซิมการ์ดออก หักมัน แล้วลดกระจกโยนทิ้งไป ให้ทุกอย่างปลิวหายไปกับสายลม

เช้าวันรุ่งขึ้น พัสดุด่วนถูกส่งไปถึงห้องทำงานประธานบริษัทเสิ่น

เสิ่นเหยียนหนานแกะพัสดุออก ข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นบางเบา

เขาเหลือบมองเพียงแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที มือสั่นพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

แต่ปลายสาย ไม่มีใครรับอีกแล้ว