Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 9

Umpisa pa lang ng araw ko, ramdam ko nang hihigupin ng lunsod na 'to ang huling hibla ng pasensya ko.Alas-sais pa lang ng umaga pero 'yung alarm clock ko, kung makasigaw, akala mo audition para sa heavy metal band. Nanatili lang akong nakahiga, nakatitig sa kisame ng maliit kong apartment habang pinag-iisipan kung kailangan ko ba talaga ng trabaho o baka naman pwedeng mabuhay sa sikat ng araw at chismis lang.obviously, kailangan ko ng pera, bulong ko sa sarili ko. Bills don't pay themselves, at mas mataas pa ang standards ng sikmura ko kaysa sa laman ng bank account ko.​"good morning, xyloise," bati ko sa sarili ko pagharap sa salamin.​The reflection staring back at me was a total tragedy. Sabog ang buhok, malalim ang eyebags, at 'yung expression ko, parang pasan ang buong kasalanan ng sangkatauhan. Nag-toothbrush ako habang nag-i-scroll sa phone. Nakaka-high blood makakita ng mga influencers na ang aga-aga ay naka-green smoothie na, samantalang ako, nakikipag-laban pa sa paghaha

​Standing at the corner of the elevator was the same man in the blue suit. But this time, he wasn't alone. He was surrounded by three other men in black suits, all looking very serious. He looked even more intimidating now that he was in a controlled environment.​His eyes dropped to my chest, specifically to PAPA PIOLO, and then back to my sweaty, messy face.​"do you follow me around, or are you just naturally this unfortunate?" he asked, his voice echoing in the small space.​"kapal mo," bulong ko, pero sapat na para marinig niya. "nagtatrabaho ako rito, okay? hindi kita sinusundan. as if naman type kita."​One of the men in black suits gasped. Tumingin silang lahat sa 'kin na parang nakakita sila ng alien.​"miss, do you know who you're talking to?" tanong nung isang assistant.​"a thief?" i offered, raising an eyebrow.​His face expression didn't change, pero ramdam ko ang tension sa loob ng elevator. ting! Bumukas ang pinto sa 25th floor—ang floor ng office namin.​"i'll se

Matapos ang "deal" na 'yun sa meeting room, feeling ko ay iniwan na ako ng lahat ng guardian angels ko. Sino ba namang matinong tao ang papayag na maging fake fiancée ng isang lalaking nagnakaw ng bente pesos mo sa MRT?​Pero heto ako, nakatayo sa tapat ng salamin ng office restroom, tinititigan ang sarili ko.​"Xyloise, anong ginawa mo?" bulong ko habang sinasampal nang mahina ang mga pisngi ko. "Nakalimutan mo na ba? He’s a thief. Isang opportunist na amoy mamahaling pabango."​Pero kasi, 'yung merger. 'Yung trabaho ko. At 'yung sinabi niyang lifetime supply ng milk tea... Lord, mahina po ang anak niyo pagdating sa wintermelon na may extra pearls.​Paglabas ko ng banyo, saktong nakasalubong ko si Mr. Cruz na parang nanalo sa lotto ang itsura.​"Xyloise! I don’t know what you did to impress Mr. Waeren, but he specifically requested for you to assist him while he’s here in Manila," excited na sabi ni Sir."This is a big opportunity! Huwag mong ipapahiya ang kumpanya, okay?"​Napilita

The Diamond and the GravelThe air inside the ballroom was a mixture of expensive perfumes and the cold, sterile scent of old money. Habang nakakapit ako sa braso ni Waeren, pakiramdam ko ay isa akong piraso ng graba na aksidenteng naisama sa isang tumpok ng mga dyamante. My heels were killing me, and my stomach was growling for something substantial, not those tiny pieces of bread with raw fish that the waiters were carrying around."Xyloise, stop scanning the room like you're looking for an exit," Waeren whispered, his lips barely moving as he kept a plastic smile for a passing senator."Hindi exit ang hinahanap ko, Waeren. Yung lechon. Sabi mo gala 'to, nasaan ang buffet?" bulong ko pabalik, pilit na pinapanatili ang poise ko kahit na gusto ko nang mag-squat sa gitna ng ballroom."This is a high-end gala, not a fiesta in your province. We don't eat here, we socialize," sagot niya, his hand tightening slightly on my waist as if to keep me from bolting toward the kitchen.Pero bago

Nagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng apartment ko. Alas-syete pa lang ng umaga, at ang huling naaalala ko ay ang paghatid sa akin ni Waeren kagabi, mabango pa rin siya kahit galing kami sa mausok na Paresan, habang ako naman ay parang walking lason ng sibuyas at bawang."Xyloise! Gising na! May delivery para sa 'yo!" sigaw ng kapitbahay kong si Aling Nena.Pilit kong idinilat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko at ramdam ko pa rin ang paltos sa paa ko mula sa suot na pako este, stilettos kagabi. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Isang lalakeng naka-uniporme ang may hawak na dambuhalang bouquet ng tulips at isang paper bag mula sa isang sikat na coffee shop."Para kay Miss Xyloise po, mula kay Mr. W," sabi nung delivery guy.Kinuha ko ang card.Drink the coffee. You smelled like sautéed garlic last night. My assistant will be there in an hour. Don't wear the hoodie. - W"Bwiset talaga 'to, kahit kailan backhanded ang compliment," inis kong bulong hab