cinderella?

"Xyloise, stop fidgeting. You’re making the tailor nervous," suway ni Waeren habang prenteng nakaupo sa isang velvet couch, may hawak na espresso at mukhang bored na bored sa buhay.

"Tailor? Akala ko ba sa mall tayo pupunta? Bakit mukhang museum 'tong pinuntahan natin?" bulong ko habang pilit na inaayos ang tayo ko.

Dinala ako ng driver niya sa isang private boutique sa Makati na walang signage sa labas. Iyong tipong 'pag pumasok ka, ramdam mong bawal ka rito kung wala kang sapat na zero sa bank account mo.

Kanina pa ako sinusukatan ng isang matandang babae na may tape measure sa leeg, at sa tuwing lalapit siya sa akin, pinipigilan ko ang paghinga.

"We are not going to a mall, Xyloise. I don’t buy off the rack for my fiancée," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin.

"And for the love of everything holy, stop sucking in your stomach. Hindi ka naman tataba sa isang fitting."

"Masikip kaya 'tong dress! Parang balat na ng longganisa," reklamo ko.

Isang black cocktail dress ang suot ko ngayon—fitting, elegant, at saksakan ng mahal.

"At saka, bakit kailangang black? Magluluksa ba tayo? Ililibing na ba natin 'yung bente pesos ko?"

Finally, ibinaba ni Waeren ang tasa niya at tumayo. He walked toward me, each step sounding like a death march for my freedom. Huminto siya sa harap ko at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

"The black is classic. It hides the chaos that you usually radiate," he said, reaching out to fix a stray strand of my hair.

"And tomorrow, at the gala, you will not talk about twenty pesos, jeepneys, or... Papa Piolo. Do you understand?"

"Wow ha. Ang dami namang bawal. Para naman akong robot nito," irap ko sa kanya.

"Sinasabi ko sa 'yo, Waeren, 'pag ako napuno, isisigaw ko sa harap ng lola mo na magnanakaw ka ng token."

He leaned in closer, his scent, that annoying but addictive mix of citrus and expensive cologne filling my senses.

"Try me, Xyloise. But remember Rule #2: Always be available. That includes being a well-behaved fiancée."

"Whatever. Asan na 'yung milk tea ko?"

"It’s in the car. With extra pearls," he sighed, looking like he was already regretting his life choices.

Matapos ang tatlong oras na pagsukat, pagpili ng sapatos na kasing tulis ng dila ni Waeren, at pag-aayos ng kung ano-ano, sa wakas ay pinayagan na rin akong umuwi. Pero bago ako bumaba ng sasakyan sa tapat ng apartment ko, may iniabot siyang paper bag.

"Ano 'to? Last will and testament ko?" tanong ko.

"It’s a phone. I programmed my number as 'W'. Call me only if it’s an emergency, or if you’re about to do something stupid that might ruin our deal," he said.

"Programmed as 'W'? Ang tamad mo naman. Pwede namang 'My One and Only' o kaya 'The Thief'?" biro ko.

"Get out, Xyloise."

"Galit agad? Bye, W!"

Pagpasok ko sa apartment, sinalubong ako ng amoy ng tuyo na niluluto ng kapitbahay ko. Tumingin ako sa salamin, suot pa rin ang unpolished self ko.

Bukas, magsisimula na ang totoong laro. Mula sa kanal humor ng Manila, aakyat ako sa world of gowns and gold.

"Kaya mo 'to, Xyloise," pagpapatatag ko sa sarili ko habang tinitingnan ang bagong phone.

"Isipin mo na lang... pearls. Maraming, maraming pearls."

Kung may award lang para sa "Most Uncomfortable Person in the World," sigurado akong ako na ang tatanggap ng trophy ngayong gabi.

Andito ako ngayon sa tapat ng full-length mirror sa apartment ko, tinititigan ang babaeng hindi ko kilala. Ang gulo-gulong buhok ko kanina, ngayon ay maayos na pagkaka-style sa isang sleek bun. Ang face ko na kadalasang amoy hulas at polusyon, ngayon ay mukhang mamahalin dahil sa professional makeup na ipinadala ni Waeren.

"Is this even me?" bulong ko.

The black gown hugged my curves in places I didn't even know existed. I felt expensive. I felt... sophisticated. Pero nung tinignan ko ang paa ko na pilit isinisiksik sa four-inch stiletto, bumalik ako sa realidad.

"Ouch, bwiset," hirit ko habang sinusubukang maglakad.

"Para akong naglalakad sa ibabaw ng mga pako."

Biglang nag-vibrate ang bagong phone ko. Isang message mula kay 'W'.

> I’m outside. Don’t be late or I’m leaving you.

"Grabe talaga, kahit kailan wala talagang modo," inis kong sabi sabay hablot sa clutch bag ko. Lumabas na ako ng apartment, tinitiis ang sakit ng heels ko sa bawat step.

Pagdating ko sa baba, bumungad sa akin ang isang itim na Rolls-Royce.

Nakasandal si Waeren sa pinto, busy sa phone niya. He was wearing a classic black tuxedo that made him look like he just stepped out of a Hollywood movie.

Nung marinig niya ang tunog ng heels ko, dahan-dahan siyang tumingala.

For the first time since we met, Waeren went completely silent. He stopped typing, his hand frozen in mid-air. In-scan niya ako mula sa sapatos ko hanggang sa mukha ko. He cleared his throat, adjusting his cufflinks na parang biglang naging awkward ang paligid.

"You're... late by two minutes," ang tanging nasabi niya, pero ramdam ko ang titig niya na hindi agad kumukurap.

"Wow, thank you ha? 'Yun talaga ang unang napansin mo?" irap ko sa kanya.

"Hindi mo man lang ba sasabihin na 'Owemji, Xyloise, ang ganda mo'? Gano'n."

Waeren smirked, finally regaining his composure. He opened the car door for me.

"You look... acceptable. At least hindi ka na amoy carbon monoxide ngayon."

"Acceptable lang?! Kapal nito! I-tackle kita uli sa semento eh."

"Careful, Xyloise. Remember the rules. We’re about to enter a world where everyone is a shark. One wrong move and they'll eat you alive," paalala niya habang pasakay din ng sasakyan.

Habang nasa biyahe, hindi ako mapakali. Tinititigan ko ang mga nadadaanang jeepney at MRT station. Pakiramdam ko ay tinalikuran ko ang tunay kong mundo para pumasok sa isang palabas.

"Waeren, seryoso ba 'to? Baka mapahiya lang tayo roon," pag-amin ko, medyo kinakabahan na.

"Just stay close to me. Hold my arm, smile, and don't mention your obsession with Papa Piolo or your lack of funds. I'll handle the talking," he said, and for a split second, his voice sounded... almost reassuring.

Nakarating kami sa grand hotel. Pagbaba pa lang namin, sumalubong na ang mga flashes ng camera. Agad na ipinulupot ni Waeren ang braso niya sa bewang ko, pulling me closer to him. Napasinghap ako sa gulat.

"Relax, Xyloise. Rule #3: PDA," bulong niya sa tenga ko.

Ang hininga niya ay amoy mint at mainit sa balat ko.

The ballroom was blinded by gold and crystal chandeliers. Lahat ng tao ay mukhang royalty. Habang naglalakad kami sa gitna, ramdam ko ang mga tingin at bulungan ng mga tao.

"Is that Waeren's fiancée?"

"Who is she? I've never seen her in the social circles."

"Smile, Xyloise. You're doing great,"

Waeren whispered while waving at some businessmen.

Everything was going well, hanggang sa lumapit sa amin ang isang matandang babae na may suot na emerald necklace na sigurado akong sapat na para pambili ng isang buong subdivision. Her eyes were sharp, judging every inch of me.

"So, this is the girl?" tanong ng matandang babae.

"Grandmother," bati ni Waeren, ang boses niya ay naging pormal at seryoso.

"This is Xyloise. My fiancée."

Tiningnan ako ng lola niya mula ulo hanggang paa.

"Xyloise... what a peculiar name. Tell me, dear, what does your family do for a living?"

Napatigil ako. My mind went blank. Ano'ng sasabihin ko? Na ang tatay ko ay mahilig sa sabong at ang nanay ko ay master ng pagtitipid?

"My family... they are in the... logistics industry, Ma'am," sagot ko, pilit na pinapaganda ang term.

"Logistics? Interesting," ang lola niya arched an eyebrow.

"Which specific sector?"

"The... Public Transport sector po. Very hands-on sila sa operation ng mga vehicles sa Manila," dagdag ko pa, habang iniisip ang mga pinsan kong jeepney driver.

Waeren let out a small, muffled cough, trying to hide his laughter. I stepped on his foot using my stiletto.

"She means they are very influential in the city's movement, Grandmother," pagtatanggol ni Waeren habang tinitiis ang sakit ng paa niya.

The night was just starting, and I was already one lie away from being exposed. But as Waeren’s hand tightened around my waist, I realized one thing: as much as I hated this arrogant billionaire, I was the only one who could handle his chaos and he was the only one who could handle mine.