first encounter

The scent of expensive woodsmoke and citrus hit me. Amoy ng taong hindi pa nakakaranas bumili ng tinging mantika sa palengke.

​"mine," sabi niya.

​Ang boses niya, low and smooth baritone, pero nakakairita sa pandinig ko.

​"excuse me? token ko 'yan, kuya," matapang kong sabi sabay tayo.

Pinagpagan ko ang Papa Piolo hoodie ko kahit medyo hiyang-hiya na ako. My face was probably flushed, pero hindi ko hahayaang manakawan ako ng bente pesos ng billionaire-wannabe na 'to.

​Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Tumitigil ang tingin niya sa hoodie ko nang matagal bago siya ngumisi nang bahagya. Isang ngisi ng pure judgment.

​"do i look like a 'kuya' to you?" tanong niya.

Ang yabang ng tono, ang sarap pektusan.

​"well, do i look like someone na may oras para sa ego mo? ibalik mo 'yan. late na ako," hirit ko.

​"it was on the floor," kalmado niyang sagot habang pinaglalaruan ang token sa mga daliri niya.

"and since wala ang driver ko dahil sa pathetic na infrastructure ng city na 'to, i'm taking the train. consider this a convenience f*e for being in my way."

"convenience f*e?! sa yaman mong 'yan, magnanakaw ka ng bente pesos?! seryoso ba?!"

​Nandidilim na ang paningin ko. Ang lalaking 'to na sigurado akong may gold-plated na inidoro sa bahay ay magnanakaw ng fare ko?

​"i prefer the term 'opportunist'," sagot niya sabay talikod para maglakad sa turnstile.

​"hoy! kuya! bumalik ka rito!"

​Sa sobrang galit ko, hinabol ko siya at sinubukang hawakan ang braso niya, pero sumabit ang paa ko sa payong ng isang ale. Sumubsob ako pasulong, at sa instinct ko na huwag tuluyang bumagsak, may nahablot ako.

​Ang silk tie niya.

​rip.

Tumahimik ang paligid. Para kaming nag-freeze frame. Pabagsak na ako at dahil ayokong mag-isa sa kahihiyan, hinila ko siya pababa.

​thud.

​Ending? Nakahiga ako sa sahig habang nakadagan ang billionaire in the blue suit sa 'kin. Inches away lang ang mukha niya, 'yung mamahalin niyang tie gusot-gusot na sa kamao ko.

​"let. go." bulong niya, pero ramdam ko 'yung galit sa bawat salita.

Amoy peppermint ang hininga niya pero amoy kamatayan ang tingin niya sa 'kin.

​"token ko muna," bulong ko rin pabalik.

Nanginginig ang boses ko pero hinigpitan ko ang hawak sa kurbata niya.

​My commute officially turned into a nightmare. At ang masama? Wala man lang magawa si Papa Piolo sa hoodie ko para iligtas ako sa chaos na dala ng lalaki na 'to.

​"Miss, i'm warning you. let go of my tie or you'll regret this," banta niya.

​The heat from his body was seeping through my hoodie, and it was so confusing. Amoy mint at amoy aircon siya, very far from my current scent na amoy pagod at usok ng jeep.

My hand was still trembling, pero hindi ko binitawan ang kurbata niya. In fact, hinigpitan ko pa ang kapit. Kung babagsak ako, sasama ka sa 'kin sa impyerno ng kahihiyan, Kuya.

​"token muna," pagmamatigas ko.

"ibigay mo sa 'kin 'yung ninakaw mong bente pesos at bibitawan kita."

​He let out a sharp, frustrated breath. He looked around at the growing crowd of commuters who were now holding their phones up. I could see the headlines now: Billionaire gets tackled by a girl wearing a Papa Piolo hoodie. Very aesthetic, diba?

​"everyone is watching," he hissed, his face getting closer to mine. for a second, napatitig ako sa mga pilantik ng pilikmata niya. bakit mas mahaba pa 'to sa pasensya ko?

"paki ko sa kanila? hindi naman sila ang mawawalan ng pamasahe," sagot ko.

"and for your information, 'yang kurbata mo, baka mas mahal pa 'yan sa buhay ko, kaya kung ayaw mong mapunit 'to nang tuluyan, give me my token."

​"miss, do you have any idea who i am?"

​"wala akong paki kung ikaw pa ang nawawalang anak ni lola flora. token. ko. asan."

​The standoff lasted for another five seconds until a security guard approached us.

​"ma'am, sir, bawal po ang gumulong sa sahig dito," saway nung guard habang kinakamot ang ulo.

With a look of pure disgust, he reached into his pocket and flicked the silver token toward my face. Luckily, nasalo ko 'yun bago pa tumama sa ilong ko.

​"there. now, get your filthy hands off my tie," he commanded.

​Binitawan ko siya agad na parang napaso. Mabilis akong tumayo at pinagpagan ang sarili ko. Sya naman, tumayo rin nang may poise kahit na gusot-gusot na ang suit niya at medyo tabingi ang kurbata. He looked like a fallen angel na na-kick out sa langit dahil sa sobrang yabang.

​"you are the most disorganized, chaotic human being i have ever encountered," he said, fixing his cuffs with such elegance na nakakairita panoorin.

​"at ikaw naman ang pinaka-kuripot na mayaman na nakilala ko. bente pesos lang, pinatulan mo pa," hirit ko habang tinitingnan siya nang masama.

"mabilaukan ka sana sa kape mong mamahalin."

​Hindi na siya sumagot. He just gave me one last look, yung look na parang i-e-erase ka niya sa earth bago siya naglakad palayo at pumasok sa train. I stood there, clutching my precious token like it was a sacred relic.

hustisya para sa mga commuter, isip ko.

​Nung makapasok na ako sa sumunod na train, doon lang lumubog ang realidad sa utak ko. Tiningnan ko ang relo ko.

​8:15 AM.

​"owemji! late na ako!" sigaw ko sa loob ng train.

Pinagtinginan na naman ako ng mga tao pero wala na akong paki.

​My boss, Mr. Cruz, is not a patient man. He’s the type of boss who counts every second of your tardiness and deducts it from your soul and your salary. At ngayon, with my messy hair, sweaty face, and a hoodie that had definitely seen better days, siguradong sermon ang aabutin ko.

Pagbaba ko sa Ayala station, parang sasali ako sa marathon. I ran like my life depended on it. My tote bag was bouncing against my hip, and every time I took a step, nararamdaman ko ang lagkit ng pawis sa likod ko.

​This is not the main character energy i wanted, i thought while panting.

​Nakarating ako sa lobby ng building namin. The air conditioning was a godsend, pero wala akong oras para i-enjoy 'yun. I sprinted toward the elevator, but just as the doors were closing, i stuck my hand in between.

​"wait! pahabol!"

The doors opened back up. I stumbled inside, gasping for air, leaning my hands on my knees.

​"thank you," i wheezed, not looking up.

​"you again."

​The voice was familiar. Too familiar. It was low, smooth, and had that signature arrogant tone that i had heard just thirty minutes ago.

​Unti-unti akong tumingala. My heart literally stopped.