FAZER LOGINMatapos ang "deal" na 'yun sa meeting room, feeling ko ay iniwan na ako ng lahat ng guardian angels ko. Sino ba namang matinong tao ang papayag na maging fake fiancée ng isang lalaking nagnakaw ng bente pesos mo sa MRT?
Pero heto ako, nakatayo sa tapat ng salamin ng office restroom, tinititigan ang sarili ko. "Xyloise, anong ginawa mo?" bulong ko habang sinasampal nang mahina ang mga pisngi ko. "Nakalimutan mo na ba? He’s a thief. Isang opportunist na amoy mamahaling pabango." Pero kasi, 'yung merger. 'Yung trabaho ko. At 'yung sinabi niyang lifetime supply ng milk tea... Lord, mahina po ang anak niyo pagdating sa wintermelon na may extra pearls. Paglabas ko ng banyo, saktong nakasalubong ko si Mr. Cruz na parang nanalo sa lotto ang itsura. "Xyloise! I don’t know what you did to impress Mr. Waeren, but he specifically requested for you to assist him while he’s here in Manila," excited na sabi ni Sir. "This is a big opportunity! Huwag mong ipapahiya ang kumpanya, okay?" Napilitan lang akong ngumiti nang pilit. Kung alam mo lang, Sir, tinackle ko lang naman ang investor mo sa sahig ng station kanina. "Opo, Sir. Gagalingan ko po," sagot ko na lang. Inutusan ako ni Mr. Cruz na ihatid ang ilang documents sa penthouse suite kung saan pansamantalang nag-o-office si Waeren habang nandito siya sa building. Habang nasa elevator, hindi mapakali ang mga kamay ko. Pakiramdam ko ay papunta ako sa kuta ng isang bampira. Pagdating ko sa top floor, bumungad sa akin ang isang office na mas malaki pa sa buong apartment ko. Glass walls, minimalist furniture, at isang view ng Makati skyline na nakakahilo sa ganda. At nandoon siya, nakaupo sa likod ng isang mahogany desk, seryosong nagbabasa sa laptop niya. "You’re late. Again," bungad niya nang hindi man lang tumitingala. "Traffic sa hallway, bakit ba?" hirit ko sabay lapag ng folder sa lamesa niya. "Heto na 'yung documents na pinapabigay ni Mr. Cruz." Doon lang siya tumingala. He looked at me with those cold, calculating eyes. Iniscan niya ang suot ko at mabuti na lang at nakahiram ako ng matinong blazer sa office mate ko para matabunan si Papa Piolo. "Sit down, Xyloise. We need to finalize the terms of our... agreement," sabi niya sabay abot ng isang manipis na tablet. Binasa ko ang screen. Nanlaki ang mga mata ko. Rule #1: No falling in love. (As if naman!) Rule #2: Always be available when called. (Ano ako, on-call nurse?) Rule #3: Physical contact is allowed only for public display of affection (PDA) purposes. "Physical contact?!" halos mapasigaw ako. "Hoy, Waeren! Akala ko ba fake fiancée lang? Bakit may paghawak?" "It’s a gala, Xyloise. People will be suspicious if my supposed fiancée stays five feet away from me like I have a contagious disease," paliwanag niya habang prenteng nakasandal sa upuan. "Besides, you’re the one who tackled me in the MRT. You seemed pretty comfortable with physical contact then." Namula ako sa inis. "Aksidente 'yun! At dahil 'yun sa token ko!" "Whatever helps you sleep at night," he smirked. "Now, sign it. My assistant will pick you up at 6:00 PM tomorrow. We’re going shopping." "Shopping? Para saan?" "You can't show up at a luxury gala wearing a hoodie that has a middle-aged actor’s face on it," he said, looking at my blazer-covered chest. "We need to make you look like someone I would actually date." "Ouch ha? Grabe ka makalait sa porma ko!" "I'm not insulting you. I'm stating a fact. You're unpolished. Chaotic. Very... loud," he stood up and walked toward me. Tumigil siya nung sobrang lapit na niya, forcing me to look up. "But that's why it works. No one will ever think this is real. And that’s exactly what I need to keep my grandmother off my back." Huminga ako nang malalim. "Fine. Pero double the milk tea supply. At gusto ko, laging may pearls." Waeren let out a small, almost invisible laugh. "Deal. Now get out of my office. You're ruining the aesthetic of my room." Inirapan ko siya nang todo bago ako nagmartsa palabas. Habang pababa ng elevator, doon ko lang narealize ang pinasok ko. "Fiancée ng isang billionaire? Xyloise, girl, good luck na lang sa 'yo. Baka bago matapos ang isang buwan, nasa mental hospital ka na o kaya naman ay nakakulong dahil nasakal mo na 'yang si Waeren gamit ang sarili niyang kurbata." Paglabas ko ng building, saktong dumaan ang isang bus na may poster ng isang rom-com movie. Napailing na lang ako. My life just became a cliché W*****d story. And I’m pretty sure the ending is going to be a disaster.Ang boardroom ng Stary Global ay parang loob ng isang freezer na malamig, malinis, at walang puwang para sa pagkakamali. Nakaupo ang mga board of directors sa mahabang lamesang gawa sa obsidian, bawat isa ay may hawak na folder na naglalaman ng skandalo namin ni Waeren. Nandoon ang lola niya, si Don Sebastian, at siyempre, ang mag-amang Juico na mukhang handang manakmal. "Waeren," panimula ng isang matandang director. "The evidence is clear. Your association with this... young woman... has caused a 15% drop in our projected stock value. The Juico lawsuit is a black mark on our reputation." Tumingin si Waeren sa kanila, pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Hawak niya ang kamay ko sa ilalim ng lamesa. "The stock drop is temporary, a reaction to noise. But the skandalo you’re referring to is actually the most honest thing that has happened to this company." "Honest?!" tili ni Tiffany. "Waeren, she’s a junior staffer! A tvl graduate! She doesn't have the pedigree to stand beside
Kinabukasan, maagang dumating ang pribadong ambulansya na ipinadala ni Waeren. Maayos na nailipat si Papa patungo sa isang premier hospital sa Manila. Habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko maiwasang mapaisip. Isang linggo lang ang nakalipas, namomroblema lang ako sa barya sa MRT. Ngayon, ang buhay ng pamilya ko ay nakadepende na sa lalakeng katabi ko na busy sa pagsagot ng mga email."Waeren," tawag ko sa kanya nung malapit na kami sa ospital."Hmm?" hindi siya tumitingin, ang mga daliri niya ay mabilis na humahaplos sa screen ng kanyang phone."Seryoso ka ba talaga sa pagpapa-renovate ng bahay namin? Kasi... baka isipin nina Mama na binibili mo na kami."Doon siya tumigil. Ibinaba niya ang phone niya at tinitigan ako. "Xyloise, I’m an architect. Seeing a structure in that condition is like seeing a mathematical error. It bothers me. And besides, if you’re going to be my consultant, you need a home that doesn't collapse during a typhoon.""Consultant pa rin
Ang biyahe mula Makati hanggang Laguna ay tahimik. Hindi ito yung komportableng katahimikan na nakasanayan namin sa penthouse ni Waeren, ito yung katahimikang puno ng kaba, yung klase ng bigat na hindi kayang i-calculate ng kahit anong software.Habang binabaybay ng Rolls-Royce ang makikipot na kalsada, unti-unting nawawala ang mga matatayog na building. Napalitan ang mga ito ng malalawak na bukirin, mga tricycle na humaharurot, at ang malagkit na hangin ng probinsya."Waeren, pwede mo na akong ibaba sa kanto," bulong ko habang nakatingin sa labas. "Hinding-hindi papasok ang sasakyan mo sa looban namin. Baka magasgasan lang 'yan, lalo ka pang magalit.""I'm not leaving you here, Xyloise," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. Ang mga kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa manibela. "Tell me where to turn."Nung makarating kami sa tapat ng maliit naming bahay, halos maglabasan ang mga kapitbahay. Hindi araw-araw na may Rolls-Royce na humihinto sa isang eskinita sa Laguna. Bumaba
Kung ang construction site ay foreign territory para sa akin, ang apartment ko naman ang magsisilbing alien planet para kay Waeren."This is it?" tanong ni Waeren habang nakatayo sa gitna ng sala ko.Tumingin siya sa paligid, sa maliit kong TV na may takip na doily, sa mga sapatos kong nakasalansan sa tabi ng pinto, at sa bintana kong may view ng sampayan ni Aling Nena."Pasensya na. Hindi naman 'to kasing-laki ng elevator niyo sa Stary Global," irap ko sa kanya habang nililinis ang lamesa. "At saka, bakit kailangang dito tayo mag-live stream? Pwede naman sa office mo na lang, 'di ba?""No," sagot niya, habang dahan-dahang umuupo sa sofa kong medyo lubog na ang gitna. "If we do it in the office, it looks like a PR stunt. If we do it here, it looks like... us. Besides, the internet loves a 'man of the people' narrative.""Narrative? Oowemji, Waeren! Ang plastic mo!""It’s not plastic, Xyloise. It’s strategy," he replied, taking out his phone and checking the connection. "Victoria’s
Kung akala ko ay tapos na ang kalbaryo ko sa Paresan at golf club, nagkamali ako. Dahil paggising ko kinabukasan, hindi lang amoy ng kape ang sumalubong sa akin kundi ang mukha ko na nasa bawat sulok ng social media.Tiffany didn't just post a video, she orchestrated a character assassination. Ang caption? “When a social climber tries to fit into high society and fails miserably. Watch her ruin a 500k gown because she couldn’t handle the champagne.”Ang mga comment? Mas masahol pa sa amoy ng siksikang LRT tuwing rush hour.“Gold digger!”“Amoy anghit hanggang dito sa screen.”“Bakit ba kasi pinapatulan ni Waeren ang mga ganitong squammy?”Nanginginig ang kamay ko habang binabasa ang mga 'yun. Masakit. Kahit sabihin kong matapang ako, tao pa rin ako. Nasasaktan din ako kapag tinatawag akong basura ng mga taong hindi man lang alam kung paano ako maglakad nang tatlong kilometro makatipid lang sa pamasahe.“Don’t read those,” isang malamig na boses ang bumasag sa katahimikan ng apartment
Nagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng apartment ko. Alas-syete pa lang ng umaga, at ang huling naaalala ko ay ang paghatid sa akin ni Waeren kagabi, mabango pa rin siya kahit galing kami sa mausok na Paresan, habang ako naman ay parang walking lason ng sibuyas at bawang."Xyloise! Gising na! May delivery para sa 'yo!" sigaw ng kapitbahay kong si Aling Nena.Pilit kong idinilat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko at ramdam ko pa rin ang paltos sa paa ko mula sa suot na pako este, stilettos kagabi. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Isang lalakeng naka-uniporme ang may hawak na dambuhalang bouquet ng tulips at isang paper bag mula sa isang sikat na coffee shop."Para kay Miss Xyloise po, mula kay Mr. W," sabi nung delivery guy.Kinuha ko ang card.Drink the coffee. You smelled like sautéed garlic last night. My assistant will be there in an hour. Don't wear the hoodie. - W"Bwiset talaga 'to, kahit kailan backhanded ang compliment," inis kong bulong hab
The Diamond and the GravelThe air inside the ballroom was a mixture of expensive perfumes and the cold, sterile scent of old money. Habang nakakapit ako sa braso ni Waeren, pakiramdam ko ay isa akong piraso ng graba na aksidenteng naisama sa isang tumpok ng mga dyamante. My heels were killing me,
"Xyloise, stop fidgeting. You’re making the tailor nervous," suway ni Waeren habang prenteng nakaupo sa isang velvet couch, may hawak na espresso at mukhang bored na bored sa buhay."Tailor? Akala ko ba sa mall tayo pupunta? Bakit mukhang museum 'tong pinuntahan natin?" bulong ko habang pilit na in
"miss xyloise," Waeren called out.My heart skipped a beat. I slowly looked up, meeting his icy stare."yes... sir?" i managed to squeak out."is your hoodie... a part of the official dress code here? or do you always bring a celebrity to business meetings?"Laughter erupted in the room. Even M
Standing at the corner of the elevator was the same man in the blue suit. But this time, he wasn't alone. He was surrounded by three other men in black suits, all looking very serious. He looked even more intimidating now that he was in a controlled environment.His eyes dropped to my chest, spe







