LOGINMatapos ang "deal" na 'yun sa meeting room, feeling ko ay iniwan na ako ng lahat ng guardian angels ko. Sino ba namang matinong tao ang papayag na maging fake fiancée ng isang lalaking nagnakaw ng bente pesos mo sa MRT?
Pero heto ako, nakatayo sa tapat ng salamin ng office restroom, tinititigan ang sarili ko. "Xyloise, anong ginawa mo?" bulong ko habang sinasampal nang mahina ang mga pisngi ko. "Nakalimutan mo na ba? He’s a thief. Isang opportunist na amoy mamahaling pabango." Pero kasi, 'yung merger. 'Yung trabaho ko. At 'yung sinabi niyang lifetime supply ng milk tea... Lord, mahina po ang anak niyo pagdating sa wintermelon na may extra pearls. Paglabas ko ng banyo, saktong nakasalubong ko si Mr. Cruz na parang nanalo sa lotto ang itsura. "Xyloise! I don’t know what you did to impress Mr. Waeren, but he specifically requested for you to assist him while he’s here in Manila," excited na sabi ni Sir. "This is a big opportunity! Huwag mong ipapahiya ang kumpanya, okay?" Napilitan lang akong ngumiti nang pilit. Kung alam mo lang, Sir, tinackle ko lang naman ang investor mo sa sahig ng station kanina. "Opo, Sir. Gagalingan ko po," sagot ko na lang. Inutusan ako ni Mr. Cruz na ihatid ang ilang documents sa penthouse suite kung saan pansamantalang nag-o-office si Waeren habang nandito siya sa building. Habang nasa elevator, hindi mapakali ang mga kamay ko. Pakiramdam ko ay papunta ako sa kuta ng isang bampira. Pagdating ko sa top floor, bumungad sa akin ang isang office na mas malaki pa sa buong apartment ko. Glass walls, minimalist furniture, at isang view ng Makati skyline na nakakahilo sa ganda. At nandoon siya, nakaupo sa likod ng isang mahogany desk, seryosong nagbabasa sa laptop niya. "You’re late. Again," bungad niya nang hindi man lang tumitingala. "Traffic sa hallway, bakit ba?" hirit ko sabay lapag ng folder sa lamesa niya. "Heto na 'yung documents na pinapabigay ni Mr. Cruz." Doon lang siya tumingala. He looked at me with those cold, calculating eyes. Iniscan niya ang suot ko at mabuti na lang at nakahiram ako ng matinong blazer sa office mate ko para matabunan si Papa Piolo. "Sit down, Xyloise. We need to finalize the terms of our... agreement," sabi niya sabay abot ng isang manipis na tablet. Binasa ko ang screen. Nanlaki ang mga mata ko. Rule #1: No falling in love. (As if naman!) Rule #2: Always be available when called. (Ano ako, on-call nurse?) Rule #3: Physical contact is allowed only for public display of affection (PDA) purposes. "Physical contact?!" halos mapasigaw ako. "Hoy, Waeren! Akala ko ba fake fiancée lang? Bakit may paghawak?" "It’s a gala, Xyloise. People will be suspicious if my supposed fiancée stays five feet away from me like I have a contagious disease," paliwanag niya habang prenteng nakasandal sa upuan. "Besides, you’re the one who tackled me in the MRT. You seemed pretty comfortable with physical contact then." Namula ako sa inis. "Aksidente 'yun! At dahil 'yun sa token ko!" "Whatever helps you sleep at night," he smirked. "Now, sign it. My assistant will pick you up at 6:00 PM tomorrow. We’re going shopping." "Shopping? Para saan?" "You can't show up at a luxury gala wearing a hoodie that has a middle-aged actor’s face on it," he said, looking at my blazer-covered chest. "We need to make you look like someone I would actually date." "Ouch ha? Grabe ka makalait sa porma ko!" "I'm not insulting you. I'm stating a fact. You're unpolished. Chaotic. Very... loud," he stood up and walked toward me. Tumigil siya nung sobrang lapit na niya, forcing me to look up. "But that's why it works. No one will ever think this is real. And that’s exactly what I need to keep my grandmother off my back." Huminga ako nang malalim. "Fine. Pero double the milk tea supply. At gusto ko, laging may pearls." Waeren let out a small, almost invisible laugh. "Deal. Now get out of my office. You're ruining the aesthetic of my room." Inirapan ko siya nang todo bago ako nagmartsa palabas. Habang pababa ng elevator, doon ko lang narealize ang pinasok ko. "Fiancée ng isang billionaire? Xyloise, girl, good luck na lang sa 'yo. Baka bago matapos ang isang buwan, nasa mental hospital ka na o kaya naman ay nakakulong dahil nasakal mo na 'yang si Waeren gamit ang sarili niyang kurbata." Paglabas ko ng building, saktong dumaan ang isang bus na may poster ng isang rom-com movie. Napailing na lang ako. My life just became a cliché W*****d story. And I’m pretty sure the ending is going to be a disaster.Nagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng apartment ko. Alas-syete pa lang ng umaga, at ang huling naaalala ko ay ang paghatid sa akin ni Waeren kagabi, mabango pa rin siya kahit galing kami sa mausok na Paresan, habang ako naman ay parang walking lason ng sibuyas at bawang."Xyloise! Gising na! May delivery para sa 'yo!" sigaw ng kapitbahay kong si Aling Nena.Pilit kong idinilat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko at ramdam ko pa rin ang paltos sa paa ko mula sa suot na pako este, stilettos kagabi. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Isang lalakeng naka-uniporme ang may hawak na dambuhalang bouquet ng tulips at isang paper bag mula sa isang sikat na coffee shop."Para kay Miss Xyloise po, mula kay Mr. W," sabi nung delivery guy.Kinuha ko ang card.Drink the coffee. You smelled like sautéed garlic last night. My assistant will be there in an hour. Don't wear the hoodie. - W"Bwiset talaga 'to, kahit kailan backhanded ang compliment," inis kong bulong hab
The Aftermath and the After-PartyPagtapak pa lang namin pabalik sa loob ng ballroom, ramdam ko na agad ang pagbabago ng hangin. Kung kanina ay bulung-bulungan lang, ngayon ay parang may spotlight na nakatutok sa bawat hakbang ko. Ang mga sulyap ni Tiffany mula sa malayo ay kasing talas ng shards ng basag na kristal. Pero mas lalong humigpit ang kapit ni Waeren sa bewang ko, isang protektadong hawak na tila nagsasabing, "I’ve got you.""Don't look at them, Xyloise. Focus on the door. We’re leaving in five minutes," bulong ni Waeren."Five minutes? Akala ko ba kailangan nating tapusin 'to? Baka sabihin ng lola mo, nag-walkout tayo dahil sa Charity Work comment ni Tiffany," sagot ko habang pilit na ngumingiti sa isang matandang investor na kumakaway sa amin."I’ve made my appearance. I’ve shown them my fiancée. My job here is done," he said firmly.Pero bago pa kami makarating sa exit, hinarang na naman kami ng lola niya, kasama ang isang lalaking naka-suit na parang kasing-tanda na ng
The Diamond and the GravelThe air inside the ballroom was a mixture of expensive perfumes and the cold, sterile scent of old money. Habang nakakapit ako sa braso ni Waeren, pakiramdam ko ay isa akong piraso ng graba na aksidenteng naisama sa isang tumpok ng mga dyamante. My heels were killing me, and my stomach was growling for something substantial, not those tiny pieces of bread with raw fish that the waiters were carrying around."Xyloise, stop scanning the room like you're looking for an exit," Waeren whispered, his lips barely moving as he kept a plastic smile for a passing senator."Hindi exit ang hinahanap ko, Waeren. Yung lechon. Sabi mo gala 'to, nasaan ang buffet?" bulong ko pabalik, pilit na pinapanatili ang poise ko kahit na gusto ko nang mag-squat sa gitna ng ballroom."This is a high-end gala, not a fiesta in your province. We don't eat here, we socialize," sagot niya, his hand tightening slightly on my waist as if to keep me from bolting toward the kitchen.Pero bago
"Xyloise, stop fidgeting. You’re making the tailor nervous," suway ni Waeren habang prenteng nakaupo sa isang velvet couch, may hawak na espresso at mukhang bored na bored sa buhay."Tailor? Akala ko ba sa mall tayo pupunta? Bakit mukhang museum 'tong pinuntahan natin?" bulong ko habang pilit na inaayos ang tayo ko.Dinala ako ng driver niya sa isang private boutique sa Makati na walang signage sa labas. Iyong tipong 'pag pumasok ka, ramdam mong bawal ka rito kung wala kang sapat na zero sa bank account mo. Kanina pa ako sinusukatan ng isang matandang babae na may tape measure sa leeg, at sa tuwing lalapit siya sa akin, pinipigilan ko ang paghinga."We are not going to a mall, Xyloise. I don’t buy off the rack for my fiancée," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. "And for the love of everything holy, stop sucking in your stomach. Hindi ka naman tataba sa isang fitting.""Masikip kaya 'tong dress! Parang balat na ng longganisa," reklamo ko. Isang black cocktail dress ang suot k
Matapos ang "deal" na 'yun sa meeting room, feeling ko ay iniwan na ako ng lahat ng guardian angels ko. Sino ba namang matinong tao ang papayag na maging fake fiancée ng isang lalaking nagnakaw ng bente pesos mo sa MRT?Pero heto ako, nakatayo sa tapat ng salamin ng office restroom, tinititigan ang sarili ko."Xyloise, anong ginawa mo?" bulong ko habang sinasampal nang mahina ang mga pisngi ko. "Nakalimutan mo na ba? He’s a thief. Isang opportunist na amoy mamahaling pabango."Pero kasi, 'yung merger. 'Yung trabaho ko. At 'yung sinabi niyang lifetime supply ng milk tea... Lord, mahina po ang anak niyo pagdating sa wintermelon na may extra pearls.Paglabas ko ng banyo, saktong nakasalubong ko si Mr. Cruz na parang nanalo sa lotto ang itsura."Xyloise! I don’t know what you did to impress Mr. Waeren, but he specifically requested for you to assist him while he’s here in Manila," excited na sabi ni Sir."This is a big opportunity! Huwag mong ipapahiya ang kumpanya, okay?"Napilita
"miss xyloise," Waeren called out.My heart skipped a beat. I slowly looked up, meeting his icy stare."yes... sir?" i managed to squeak out."is your hoodie... a part of the official dress code here? or do you always bring a celebrity to business meetings?"Laughter erupted in the room. Even Mr. Cruz let out a nervous chuckle. My face was probably the color of a ripe tomato by now."p-paborito ko lang po 'to, sir. comfort clothing," i muttered. "interesting," he replied, turning back to the white board. "now, let's talk about losses. because in this business, even a twenty-peso mistake can lead to a disaster."The rest of the hour was a blur of technical terms, numbers, and my own internal screaming. Every time Waeren would emphasize a point, he would look at me as if he were mocking me. He was enjoying this. He was definitely a sadist.Nung matapos ang meeting, nagmamadali akong tumayo para tumakas. I didn't want to be in the same air space as him anymore. Pero bago pa ako







