Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

บนโต๊ะอาหาร นิศาเปิดไวน์ฉลองการกลับมาเจอกันของเธอกับเพื่อนสนิท เธอและสามีดื่มกันเยอะพอสมควร ส่วนชลิดา เธอยังต้องระมัดระวังตัวอยู่มาก แต่ยังไงเธอก็ไม่สามารถเลี่ยงการสังสรรค์และบอกปัดน้ำใจกับเพื่อนสนิทของเธอคนนี้ได้ "วันนี้ดื่มให้เต็มที่ ชั้นมีอีกเพียบ ไม่เมาไม่เลิก ไม่ต้องกลัวว่ะ เพื่อน นี่บ้านชั้น" นิศายกแก้วไวน์ เชิญชวนให้ชลิดาดื่ม ก่อนจะหันไปชนแก้วกับด้วง สามีของเธออย่างหวานชื่นก่อนที่จะกระดกแก้วไวน์รวดเดียวหมดแก้ว"วันนี้ชั้นมีความสุขที่สุดที่ได้เจอแก ชั้นยังจำวันเก่าๆ ที่เราสร้างวีรกรรมด้วยกัน คิดแล้วมันสนุกจริงๆ" นิศารำลึกความหลัง ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข แต่อ้อแอ้เต็มที อาการของนิศา ทำให้ชลิดารู้สึกหวั่นๆ ว่าหากเพื่อนของเธออาจจะเมาหลับไปเมื่อไหรก็ได้ แล้วอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอล่ะ หลังจากนั้นไป."ชั้นว่า แกดื่มมากไปแล้วนะใยนิ" ชลิดาร้องปรามเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบายใจนัก แต่นิศาไม่ได้รับรู้ถึงความนัยที่เธอกำลังกังวล"แกจะกลัวอะไรวะ เมาก็บ้านชั้น แล้วแกก็ไม่ต้องห่วง บ้านชั้นก็เหมือนบ้านแก แกเมากลับบ้านไม่ได้ ก็นอนกับฉัน นอนกอดกันเหมือนที่เราเคยทำตอนโน่นไง" นิศาย้อนเสียงยา

ชลิดา ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล กำลังเก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋า เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เข็มสิ้นบอกเวลา 18:30 น. หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้กดดันกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเสียงเตือนข้อความดังขึ้นในโทรศัพท์ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าหนังสีดำใบเล็ก หน้าจอแสดงชื่อ "สามีนิ" ชลิดาบันทึกชื่อด้วงไว้แบบนั้น เพราะไม่ต้องการให้ชื่อของเขาเป็นปัญหาของเธอ หากชัยธวัชเห็นชื่อนี้"พี่จอดรถอยู่ลานจอดด้านหลัง รีบลงมาล่ะ" ข้อความสั้นๆ เป็นคำสั่งที่เธอไม่สามารถจะปฏิเสธได้ เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่ๆทับอกไว้ หลับตาลงพยายามกลั้นน้ำตาชลิดาโทรหาชัยธวัช สามีของเธอด้วยมือที่สั่นเทา เธอจำเป็นต้องโกหกเขาสำหร้บเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น "ฮัลโหล... พี่ชัยคะ อ้อต้องอยู่เวรต่อนะคะ น้องที่นี่เขามีเรื่องจำเป็น อยู่เวรไม่ได้ และหาคนแทนไม่ทัน น้องมันเลยขอร้องให้อ้อช่วย..." ชลิดาพูดเสียงแผ่วเบา พยายามให้เพื่อนร่วมกันได้ยิน"ไม่เป็นไร แต่ระมัดระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าไม่ไหวก็พักนะ" ชัยธวัชพูดสวนมาตามสายก่อนที่เธอจะเล่าความจนจบ"อ้อรักพี่นะคะ" ชลิดา พูดกับชัยธวัชผ่านโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกท

แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างร้านกาแฟเข้ามา ทำให้เกิดเงาทอดยาวบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้ม ชัยธวัชนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน มือกำแก้วกาแฟแน่น สายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวลและความเจ็บปวดที่สั่งสมมานานเสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้น ชลิดาก้าวเข้ามาในร้าน ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ จนพบชัยธวัช เธอสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าไปหา"พี่ชัย..." ชลิดาทักทายเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความหวังชัยธวัชพยักหน้าเล็กน้อย "นั่งสิอ้อ" เขาพูดเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ชลิดานั่งลงตรงข้ามเขา มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะวางกระเป๋าลงข้างๆ"พี่ชัย... อ้อ...""อ้อ" ชัยธวัชพูดตัดบท น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"พี่คิดมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา เรื่องที่เกิดขึ้น... มันไม่ใช่ครั้งแรก"ชลิดาก้มหน้าลง น้ำตาเริ่มคลอ "อ้อรู้ค่ะ... อ้อเป็นคนผิดเอง อ้อขอโทษ..."ชัยธวัชส่ายหน้า "การขอโทษมันไม่พอหรอกอ้อ ครั้งที่แล้วพี่ให้อภัยเธอ พี่คิดว่าเราจะเริ่มต้นใหม่ได้ แต่ครั้งนี้..." เขาหยุดพูด หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ "ครั้งนี้พี่ทนไม่ไหวจริงๆ มันเกินกว่าที่พี่จะรับไหว"ชลิดาเงยหน้าขึ้นมองชัยธวั

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบางๆ เข้ามาในห้องนอน ทำให้ห้องสว่างไสวด้วยแสงสีทอง แต่สำหรับชลิดาแล้ว แสงแดดนั้นดูหม่นหมอง ไร้ความหมาย เธอลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า สายตาจับจ้องไปที่เพดานสีขาวห้าวันผ่านไปแล้ว... ห้าวันที่เธอตื่นขึ้นมาคนเดียว ห้าวันที่ความเงียบกลืนกินทุกเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ห้าวันที่เธอได้แต่ทบทวนความผิดพลาดของตัวเองทุกอย่างในห้องยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์ยังอยู่ในที่เดิม ภาพถ่ายยังแขวนอยู่บนผนัง แต่ทั้งหมดนี้ไร้ชีวิตและไร้ความหมาย เพราะไม่มีเขาชลิดาลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ มือลูบไล้ที่นอนด้านที่ชัยธวัชเคยนอน มันเย็นเฉียบ ว่างเปล่า เหมือนกับหัวใจของเธอที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิด"พี่ชัย..." เธอกระซิบ เสียงแหบพร่า "อ้อคิดถึงพี่มากเลยค่ะ"เธอเหนื่อยกับการร้องไห้แล้ว เธอเหนื่อยกับการจมอยู่กับความเศร้าที่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยเธอเดินลงบันไดมาที่ห้องนั่งเล่น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความทรงจำที่บาดลึก ตรงนี้คือที่ที่พวกเขาเคยนั่งดูหนังด้วยกัน ตรงนั้นคือที่ที่พวกเขาเคยทะเลาะกันแล้วคืนดี ทุกมุมของบ้านเต็มไปด้วยร่องรอยความรักของชัยธวัชและที่แย่ที่สุด... คือ

ชลิดาเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเธอสว่างวาบด้วยแสงแห่งความหวังอันบริสุทธิ์ ความปิติยินดีพุ่งทะลักจนดวงตาแทบจะส่องแสง ราวกับว่าเธอได้คว้าแสงสุดท้ายในชีวิตไว้ได้ แต่รอยยิ้มที่กำลังจะคลี่บานก็ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น มันถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นแววตาที่เคร่งเครียดของชัยธวัช ความหวังนั้นแตกสลายเป็นผุยผงลงทันที เธอถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปใกล้เขา"อ้อ..." ชัยธวัชเรียกชื่อเธอน้ำเสียงของเขามีร่องรอยของความอ่อนล้า และเจือด้วยความรวดร้าวที่ถูกสะกดไว้ มันเป็นเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน"มันดึกมากแล้ว อ้อ... กลับไปเถอะนะ"คำพูดนั้นเรียบง่าย... แต่กลับเป็นคำปฏิเสธที่หนักอึ้งที่สุด"อ้อรู้ค่ะพี่ชัย..." ชลิดาตอบรับเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นแห้งผากและยอมจำนน มีเพียงความเศร้าที่เกาะกินใบหน้าซีดเซียวของเธอชลิดาสูดหายใจลึก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำที่คลอเอ่อ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย"อ้อขอแค่สิ่งเดียวค่ะ.." เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ"อ้อขอส่งจดหมายนี้ให้พี่ได้อ่าน... ด้วยมือของอ้อเอง แล้วอ้อก็จะไปค่ะ"เธอหยิบจดหมายที่เปื้อนน้ำตาและมีรอยยับย่นออกมาจากกระเป๋า