Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ความเงียบในห้องนั่งเล่น นั้นไม่ใช่ความสงบ แต่เป็น เสียงกรีดร้องที่ถูกเก็บไว้ภายใน ชลิดา ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมภายใต้แสงสลัวของโคมไฟ ร่างกายของเธอดูเล็กและเปราะบาง ในความมืดมิด ใบหน้าของเธอแห้งผาก จากน้ำตาที่เหือดหายไปแล้ว ดวงตาที่แดงก่ำและว่างเปล่า จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองดู ชีวิตของตัวเองที่แตกสลายเธอกุมโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบ ทั้งที่บ้านไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ ความรู้สึกผิดและโกรธ กัดกินร่างกายเธอจนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง ภาพของเพื่อนร่วมงาน ที่โรงพยาบาลฉายชัดอยู่ในมโนสำนึก สายตาตัดสิน และ คำซุบซิบนินทา ที่จะตามมาหากคลิปวิดีโอถูกเผยแพร่ มันคือความตายทางสังคม สำหรับแพทย์หญิงผู้เปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีอย่างเธอแจ้งความ? ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว แต่มันก็ถูกบดขยี้อย่างโหดร้าย หลักฐานเดียวที่มีคือคำขู่ หากเธอแจ้งความเมื่อไหร่ ด้วง ก็จะกดปุ่มส่งคลิปทันที มันคือกับดักที่ไม่มีทางออก เธอถูกต้อนจนมุม ไม่มีสิทธิ์ที่จะตอบโต้อะไรเลยความโดดเดี่ยวท่วมท้น ชลิดายกมือขึ้นทุบหน้าขาตัวเองเบา ๆ ด้วยความคับแค้นใจ รอยยับบนชุดนอน ที่ยับยู่ยี่ สะท้อนถึงสภาพจิตใจที่ยับ

แสงอาทิตย์ยามบ่ายของกรุงเทพฯ สาดส่องผ่านผนังกระจกสูงชันของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สะท้อนเข้ากับความเงางามของพื้นหินอ่อนจนดูสว่างจ้าเกินความจำเป็น ภายใน หอผู้ป่วยใน (IPD) บรรยากาศกลับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มีเพียงกลิ่นสะอาดกริบของน้ำยาฆ่าเชื้อแบรนด์หรูที่ลอยจาง ๆ ในอากาศ ผสมกับเสียงทำงานสม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศที่เย็นยะเยือกชลิดา ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาลทรงโค้งที่ถูกออกแบบมาอย่างทันสมัย ชุดพยาบาลสีขาวครามที่รีดจนเรียบกริบบ่งบอกถึงความเจ้านระเบียบในตัวเธอ แววตาของเธอมุ่งมั่น จับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟระดับชีพจรและผล Lab ของผู้ป่วยในความดูแล แม้ขอบตาจะมีความหม่นคล้ำจาง ๆ จากการพักผ่อนที่ไม่เคยเพียงพอ แต่เธอก็ยังรักษาวินัยของพยาบาลวิชาชีพไว้ได้อย่างไร้ที่ติสำหรับชลิดา วอร์ดแห่งนี้คือ "ป้อมปราการ" มันคือสถานที่เดียวที่เธอสามารถสวมบทบาทผู้ควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ที่นี่ไม่มีความลับที่น่ารังเกียจ ไม่มีสัมผัสที่ขยะแขยง มีเพียงหน้าที่ ข้อมูลทางการแพทย์ และความเป็นตายที่ถูกตัดสินด้วยเหตุและผล“ตุ๊ด ๆ ๆ ๆ...” เสียงโทรศัพท์ภายในที่หัวมุมเคาน์เต

บ่ายวันหยุดที่ควรจะเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนกลับกลายเป็นความเงียบเหงาที่กรีดลึกเข้าไปในใจ ชลิดา นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขกที่ดูโปร่งโล่งจนเกินไปในยามที่ไร้เงาของเจ้าของบ้าน แสงแดดรำไรที่ทอดผ่านผ้าม่านลูกไม้ลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ ยิ่งย้ำเตือนถึงความอ้างว้างรอบกาย เธอทอดสายตามองไปยังมุมห้องที่ชัยธวัชเคยนั่งอ่านหนังสือ ความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสอันอบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบตัว แต่ในความเป็นจริงกลับมีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอซ้ำไปซ้ำมากริ๊ง...!เสียงกริ่งที่ประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นแหวกความเงียบ ชลิดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับพองโตขึ้นอย่างกะทันหัน เธอรีบเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมด้วยมือที่สั่นเทา ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรถยุโรปสีดำขลับมันปลาบ รูปร่างและยี่ห้อเดียวกับรถที่ชัยธวัชเคยขับไม่มีผิดเพี้ยน“พี่ชัย...”ริมฝีปากบางพึมพำออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน ความดีใจที่เอ่อล้นทำให้เธอรีบกดปุ่มเปิดประตูรั้วไฟฟ้าโดยไม่ทันได้สังเกตรายละเอียดอื่น เธอวิ่งถลาลงจากบ้านมุ่งตรงไปยังโรงจอดรถ ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังว่าวินาทีที่ประตูรถเปิดอ

พายุราคะที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในห้องรับแขกทวีความรุนแรงขึ้นจนบรรยากาศโดยรอบร้อนระอุจนแทบไหม้เกรียม เมื่อไร้ซึ่งพันธนาการจากสายโทรศัพท์ ชลิดา ก็ระเบิดความร่านร้อนที่ถูกกักขังไว้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง เธอแอ่นตะโพกอวบอัดถวายชีวิตให้แก่พญามัจจุราชเบื้องหลังอย่างไม่อายฟ้าดิน“โอ๊ะๆๆๆ ซี๊ดด… ผัวขา เมียเสียว โอววว “ด้วง แสยะยิ้มหิวกระหาย เขาจิกกระชากเอวคอดของเธอไว้มั่นก่อนจะโถมน้ำหนักบดกระแทก "โคตรควยฝังมุก" เข้าใส่ร่องรักที่บวมเป่งแดงก่ำอย่างทารุณ ทุกจังหวะที่แท่งเนื้อขนาดยักษ์มุดทะลวงเข้าไปจนสุดโคน กลีบแคมอวบอูมสีชมพูเข้มของชลิดาก็จะปริแบะอ้าออกกว้างจนเห็นเนื้อในสีสดที่ฉ่ำแฉะ รูหีของเธอถูกขยายจนตึงเปรี๊ยะราวกับจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ ตามขนาดความยาวและความเขื่องของลำควยที่อัดแน่นจนไร้ช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน“อื้อออ... ผัวขา... เย็ดอ้อแรงๆ... เย็ดให้หีอ้อพังไปเลย... อ๊าาาา!”ชลิดาครางระเส่าพลางสะบัดก้นวนเป็นวงกลมเพื่อให้มุกทุกเม็ดที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนังบดบี้ลงบนจุดเสียวภายในอย่างเน้นย้ำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ‘ตับ ตับ ตับ’ ผสานไปกับเสียงน้ำสวาทที่ชุ่มโชกจนเกิดเสียงแฉะน่าอาย ทุกครั้งที่ด้วงรัวกระเด

ชัยธวัชลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมานั่งลงข้างกายชลิดา แขนแกร่งที่แสนคุ้นเคยอ้าออกกว้างโอบล้อมร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ ก่อนจะดึงรั้งให้เธอเอนกายลงซบกับอกกว้างของเขาอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอคือของล้ำค่าที่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายได้อีก“พี่ชัยคะ...”เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วโหยจุกอยู่ในลำคอ ชลิดารู้สึกเหมือนมีก้อนความตื้นตันมาอุดไว้จนพูดอะไรไม่ออก หัวใจของเธอพองโตจนอัดแน่นไปทั้งทรวง ความปิติใจที่ไม่ได้คาดฝันทำลายเขื่อนแห่งการสะกดกลั้นจนพังทลาย เธอซุกหน้าลงกับอกของเขาแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างปลดปล่อย ราวกับเด็กน้อยที่หลงทางมาแสนนานแล้วจู่ๆ ก็มองเห็นอ้อมกอดของพ่อแม่ที่รอรับกลับบ้านบรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดกลับดูอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด สายตาของแขกโต๊ะข้างๆ ที่หันมามองล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน บางคนถึงกับปรบมือให้เบาๆ เป็นกำลังใจ คล้ายกับพวกเขากำลังร่วมยินดีไปกับปาฏิหาริย์แห่งความรักที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า“ร้องออกมาเถอะ... ระบายมันออกมา พี่อยู่ที่นี่แล้ว”กระแสเสียงกระซิบข้างหูนั้นอ่อนโยนและหนักแน่นจนร่างบอบบางที่ซบอยู่กับอกของเขาสั่นสะท้านแรงขึ้น เธอปล่อยให้น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้ม ราวก