ผัวขา... เมียขอโทษ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

บรรยากาศในวอร์ดผู้ป่วยช่วงบ่ายโมงครึ่งเต็มไปด้วยความสดใส ชลิดาในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มขณะพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนร่วมงาน ความสุขที่ได้รับจากอ้อมกอดของชัยธวัชในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ประดุจเกราะแก้วที่ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจจนเกือบจะหายดีสายตาของเธอเหลือบมองนาฬิกาผนังพลางอมยิ้ม อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็จะพ้นหน้าที่และได้ไปนั่งทานข้าวสบตากับสามีสุดที่รักตามที่นัดกันไว้ครืด!... ครืด!... ครืด!ชลิดายิ้มละไม มือเรียวเอื้อมไปหยิบมือถือขึ้นมาด้วยความคาดหวังว่าจะเป็นเบอร์ของชัยธวัชที่โทรมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว ทว่า... ทันทีที่สายตาปะทะกับชื่อ ‘พี่ด้วง’ บนหน้าจอ หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วสันหลังจนต้องรีบเดินเลี่ยงออกไปในมุมอับสายตาของเพื่อนร่วมงาน“พี่ด้วง...” เธอพยายามเค้นเสียงเรียกออกมาให้เบาที่สุดจนแทบเป็นเสียงกระซิบ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนควบคุมไม่ได้“กว่าจะรับสายผัวได้นะ ปล่อยให้ผัวรอตั้งนาน!” เสียงแหบพร่าและหยาบโลนที่เธอแสนเกลียดชังดังลอดออกมาจากลำโพง บรรยากาศรอ

ชลิดาปรนเปรอ ‘แก่นกาย’ ของด้วงด้วยโพรงปากที่ชุ่มฉ่ำอย่างเชี่ยวชาญ เธอห่อริมฝีปากบดรูดรั้งสลับกับการใช้ปลายลิ้นตวัดรัวที่รอยแยกส่วนปลายอย่างหนักหน่วง “ซู๊ดดดด.. อาาา อีอ้อ อี่ร่าน อูยยยย ซี๊ดดด..”เสียงดูดกลืนน้ำลายผสมปนเปกับเสียงสบถครางต่ำของด้วงดังระงมไปทั่วห้อง ด้วงถึงกับหน้าเหยเก ดวงตาเบิกโพลงพลางสูดปากซี้ดด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงเกินพิกัด เอวหนากระตุกกึกๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านจนเส้นเลือดปูดโปนตามขมับและลำคอ เขาหอบหายใจกระเส่า มือหนาขยุ่มลงบนกลุ่มผมของชลิดาเพื่อกดใบหน้าเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้น“อาาา เสียวหัวควยฉิบ! อีอ้อเอ๊ย มึงนี่มันสุดยอดจริงๆ นั่นแหละ ยังงั้น ซี๊ดดดด… อูยยย กูจะไม่ไหวแล้ว…อี่ร่าน..”ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความสยิวซ่านพุ่งแตะจุดสูงสุด ด้วงกลับรู้สึกกระวนกระวาย สัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกเขาว่าเขากำลังตกเป็นเหยื่อที่ถูกชลิดาล่าสวาทเสียเอง ซึ่งมันผิดวิสัยนักล่าอย่างเขาที่ต้องเป็นฝ่ายกำราบให้ผู้หญิงสยบยอมและร้องขอชีวิต“อูยยย... อีอ้อ! อีร่าน! มึงเล่นกูซะน้ำแทบแตกเลยนะ... มา! กูขอเลียหีมึงบ้าง กูก็อยากเลียหีมึงเหมือนกัน!”ด้วงสบถออกมาอย่างหยาบคาย แววตา

ที่เคาน์เตอร์พยาบาลในเช้าวันใหม่ ชลิดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาลเพียงลำพัง เธอมองจ้องไปยังความว่างเปล่าพลางยิ้มให้กับตัวเองอยู่อย่างเงียบๆ ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นที่สำนักงานที่ดินในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้‘วันนี้แหละ... มึงจะได้รู้กันว่าจุดจบของคนอย่างมึงมันเป็นยังไง!’ ชลิดาคิดในใจด้วยแรงอาฆาตที่ยังคุโชน รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องเขม็งไปยังผนังฝั่งตรงข้ามอย่างครุ่นคิด มือเรียวข้างหนึ่งยังคงเปิดแฟ้มคนไข้ค้างไว้แต่สมองกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวเลขหรืออาการป่วยใดๆทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความสะใจพุ่งพล่าน ภาพจำอันแสนอัปยศเมื่อคืนก็วูบเข้ามาแทนที่ ความคิดเรื่อง ‘คลิปวิดีโอ’ ที่ด้วงเคยใช้ข่มขู่เธอก็ลอยเด่นขึ้นมา มันคือระเบิดเวลาที่อาจจะรั่วไหลและทำลายชีวิตพยาบาลที่แสนดีของเธอให้ย่อยยับลงในวันนี้ ความหวั่นใจเริ่มเกาะกินหัวใจจนรอยยิ้มเมื่อครู่อันตรธานหายไป คิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีด้วยความวิตกกังวล“พี่อ้อ... พี่อ้อเป็นอะไรไปคะ?” เสียงทักของแนน พยาบาลรุ่นน้องดังขึ้นใกล้ตัว ทำเอาชลิดาสะดุ้งสุดตัวหลุดจากภวังค์ความคิดที่ดำมืด“ปะ... เปล่าจ้ะ ม

เย็นวันนั้น... รถเบนซ์ เอส 500 สีดำคันหรู แล่นเข้ามาจอดในโรงจอดรถของคฤหาสน์หลังงามอย่างช้าๆ เสียงเครื่องยนต์ดับลงทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ นิศายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน วันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนานและสูบพลังชีวิตของเธอไปจนเกือบหมดสิ้นสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอที่ต้องแบกรับภาระบริษัทใหญ่โต การมีใครสักคนเคียงข้างควรจะเป็นเรื่องที่ดี ทว่านับตั้งแต่ ‘ด้วง’ ก้าวเข้ามาในชีวิตในฐานะสามี เขากลับไม่เคยทำหน้าที่นั้นได้อย่างที่ควรจะเป็นเลยสักครั้ง หลายครั้งที่เขาหายหน้าไปเป็นอาทิตย์หรือนานกว่านั้น แต่นิศาก็ไม่เคยใส่ใจที่จะตามจิกหรือสงสัยว่าเขาไปอยู่กับใครที่ไหนเธอมักคิดปลอบใจตัวเองเสมอว่า ขอเพียงแค่เขาช่วยเธอบริหารจัดการเรื่องราวในบริษัทให้ราบรื่นก็พอ เพราะเดิมทีเธอไม่ได้สันทัดแนวทางการดำเนินงานที่มีความซับซ้อนนัก เมื่อครั้งที่สามีชาวต่างชาติคนก่อนยังอยู่ เขาเป็นคนดูแลทุกอย่างด้วยความเฉลียวฉลาด แต่หลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไป นิศาก็เหลือเพียงการดูแลเรื่องการเงินท

ภายในห้องนั่งเล่นบ้านชัยธวัชยามบ่ายแก่ แสงแดดที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอดเงายาวเข้ามาในห้อง ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมและหนักอึ้ง ชัยธวัชนั่งหน้าเครียดเพิ่งวางสายจากผู้กำกับบี๋ โดยมีชลิดานั่งขนาบข้างด้วยแววตาจดจ่อ ส่วนอนุเทพและนิศานั่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ทั้งหมดนิ่งเงียบรอฟังบทสรุปของเกมนรกครั้งนี้“จับได้แล้ว... ด้วงรถคว่ำอาการสาหัส เป็นตายเท่ากัน ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู” ชัยธวัชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึม สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของนิศา เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเธอที่มีต่อชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี“ก็ดีแล้วค่ะ... เขาจะได้ชดใช้กรรมที่ได้ทำไว้เสียที” นิศาตอบเสียงเบาหวิว พลางก้มหน้าลงมองพื้นด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอก แม้จะแค้นเคืองเพียงใด แต่ในฐานะคนเคยใช้ชีวิตร่วมกัน ข่าวการประสบอุบัติเหตุเจียนตายก็ทำให้เธอใจหายไม่น้อย ลำพังแค่เขาติดคุกชดใช้ความผิดเธอก็คิดว่าเพียงพอแล้ว“แค่เป็นตายเท่ากันเหรอ? ทำไมมันไม่ตายซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”จู่ๆ ชลิดาก็โพล่งขึ้นมาอย่างมีอารมณ์ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านจนนิศาต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทด้วยความงงงวย นิศาจ้