《เมียผมกับลุง》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

บรรยากาศภายในห้องเช่าที่คับแคบและร้อนระอุเริ่มทวีความกดดันจนแทบจะระเบิด กลิ่นอับชื้นของห้องผสมโรงกับกลิ่นฉุนของเบียร์ที่หกเลี่ยราด เมื่อเชิดวางแก้วลงบนโต๊ะญี่ปุ่นดัง ปัง! เสียงนั้นกระแทกโสตประสาทของนนท์จนตัวสั่นสะท้าน ก่อนที่เชิดจะกระชากร่างอ้อนแอ้นของพลอยที่เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเบียร์ขึ้นมาอุ้มกระเตงเดินตรงไปที่ฟูกเก่าๆ มุมห้องนนท์จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ พยายามสะกดกั้นเสียงคำรามในลำคอที่เกิดจากความโกรธแค้นปนสมเพชตัวเองอย่างแสนสาหัสเมื่อถึงฟูก เชิดทิ้งร่างพลอยลงอย่างเบามือ พลอยนอนบิดกายเร่าอย่างร่านร้อนบนผ้าปูที่นอนสีตุ่น เสื้อเอวลอยที่เปียกเบียร์จนแนบเนื้อโชว์ให้เห็นยอดอกที่แข็งเป็นไตชูชันกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหายใจ เชิดขึ้นไปนั่งคุกเข่าระหว่างขาขาวผ่องของเธอ พร้อมกับสั่งเสียงต่ำอย่างลำพอง“น้องพลอยจ๋า... ดูดควยผัวให้พวกนี้มันดูหน่อยนะ!” เชิดแกล้งเน้นคำว่า ‘ผัว’ กระแทกเข้ากลางใจของนนท์อย่างจงใจ"ได้สิคะ ผัวขา..." พลอยตอบรับเสียงหวานปานน้ำผึ้งอาบยาพิษ เธอปรายตามาทางนนท์ด้วยแววตาหยาดเยิ้มที่ว่างเปล่าจากความผูกพันเดิมๆ พลอยคลานเข้าหาเชิดทันที มือเรียวเล็กของเธอดึงขอ

ภายใต้แสงไฟนีออนดวงเก่าที่กะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่บนเพดานห้องเช่ารูหนูของลุงชู บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นั้นร้อนอบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ลุงชูกับนนท์นั่งทรุดตัวลงบนฟูกเก่าที่ปูราบอยู่กับพื้นปูนซึ่งเย็นชืด พัดลมตั้งโต๊ะตัวเล็กๆ ที่ฝาครอบมีฝุ่นเกาะหนากำลังส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า ส่งเสียงครางกุกกักและลมร้อนๆ ออกมาไม่ได้ช่วยให้เหงื่อที่ไหลโซมกายของทั้งคู่ลดน้อยลงเลยนนท์นั่งชันเข่า มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พร้อมกับสายต่อพ่วง (OTG) ที่เขาเตรียมมาด้วยความหวัง ลุงชูโน้มตัวเข้าหาจนเงาของแกทาบทับลงบนจอมือถือ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของลุงชูเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาจนแกต้องปาดทิ้งบ่อยๆ ดวงตาของแกเบิกกว้างจ้องมองไปที่เครื่องมือเล็กๆ ในมือนนท์ราวกับมันคือทางรอดเดียวของชีวิต“เร็วหน่อยสิวะไอ้นนท์... !” ลุงชูกระซิบเสียงแหบซ่าน พลางขยี้มือตัวเองกับหัวเข่าด้วยความลุ้นระทึกนนท์สูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม ภายในห้องที่ไม่มีแอร์พัดพาความร้อนให้ยิ่งทวีคูณจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาเสียบแฟลชไดรว์สีดำอันนั้นเข้ากับสายต่อพ่วงอย่างระมัดระวังที่สุด หัวใจของเขาเต้นแรงจนแท

ร่างของพลอยหายลับเข้าไปหลังประตูกระจกบานใหญ่นานแล้ว แต่นนท์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับหุ่นปั้น ลมหายใจของเขาขาดช่วงเป็นระยะ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงบัดนี้ดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนระอุของแดดยามบ่ายที่แผดเผาลงมาบนถนนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายผิว เพราะข้างในใจของเขามันเย็นเยียบจนชาไปหมดเสียงของพลอยที่บอกว่า "พลอยมีความสุขมาก" ยังคงก้องอยู่ในหูซ้ำๆ มันไม่ใช่แค่คำบอกเล่า แต่มันคือคำพิพากษาที่ตอกย้ำว่าศักดิ์ศรีของเขาไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเมียรัก นนท์เดินออกจากห้างมาอย่างคนไร้จุดหมาย ฝีเท้าแต่ละก้าวหนักอึ้งราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นฉุดรั้งไว้………………นนท์นั่งนิ่งจ้องมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังป้อมยามอย่างไร้ความหมาย เข็มยาวที่ขยับไปทีละนิดบอกเวลา 21:45 น. แต่มันกลับเป็นเวลาที่เดินไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึก ความคิดของเขาล่องลอยไปไกลเกินกว่าขอบเขตของป้อมยามแคบๆ ในหัวมีแต่ภาพของพลอย เมียรักที่ป่านนี้คงกำลังเร่าร้อนร่านรักอยู่กับเชิดเขาจินตนาการไปถึงเสียงครางกระเส่าอย่างสุขสมของเธอในคืนนั้น... วันที่เขาและลุงชูต้องยืนฟังอยู่หน้าห้องเหมือนคนโง่ ป่านนี้ไอ้เชิดมันค

เชิดยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น แววตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของมันจ้องมองไปที่นนท์อย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปหาพลอยแล้วกวักมือเรียกเบาๆ “พลอย... มานี่สิ”“ขา… ลุง” เธอขานรับเสียงหวานแว่วพลอยปรายตามองมาทางนนท์แวบหนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะคลานเข้าไปหาเชิดอย่างว่าง่ายราวกับสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อนายใหม่ เธอนั่งลงข้างกายเชิด พยายามจะจัดเสื้อยืดตัวเล็กรัดรูปที่เพิ่งสวมเข้าไปให้เข้าที่ทาง มือเรียวหยิบกางเกงขาสั้นหมายจะสวมทับอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วที่เพิ่งใส่ แต่เชิดกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เชิงห้าม“อย่าเพิ่งใส่มันเลย... วันนี้เรายังต้องต่อกันอีกยาว” เชิดพูดน้ำเสียงแหบพร่าพลางมองไปทางนนท์ที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก มันกระชากกางเกงขาสั้นออกจากมือพลอยแล้วโยนออกไปสุดแรง กางเกงตัวนั้นปลิวไปตกแทบเท้าของนนท์อย่างจงใจ“มันจะดีเหรอคะ?” พลอยถามเสียงออดอ้อน มองเชิดตาปรือปรอย“ดีสิ จะไม่ต้องเสียเวลาถอดอีก” เชิดให้เหตุผลที่ตั้งใจจะให้ไปกระทแทกอารมณ์ของนนท์ให้มากที่สุด ยิ้มให้เธออย่างหวานชื่นเชิดโอบไหล่พลอยรั้งเข้ามาแนบตัว ซึ่งเธอก็โอนอ่อนตามอย่างออดอ้อนเอาใจ พลอยซบหน้าลงกับอกหนาของเชิดเหมื

บรรยากาศภายในห้องที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสวาทคละคลุ้งดูจะกลายเป็นนรกบนดินสำหรับนนท์ไปเสียแล้ว เขานั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเดิม สายตาจับจ้องไปที่ร่างของเมียรักที่เดินงกๆ เงิ่นๆ เก็บข้าวของอย่างอ้อยอิ่ง ร่างกายของพลอยดูทรุดโทรมและอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ผิวเนื้อตามลำคอและแผ่นหลังปรากฏรอยจ้ำแดงกระจายไปทั่ว บ่งบอกถึงบทเพลงกามที่หนักหน่วงตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาเชิดยังคงนั่งหายใจหอบถี่อยู่บนฟูกที่นอนสภาพยับเยิน หยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามร่องอกและกล้ามท้องสะท้อนกับแสงไฟดูเป็นมันวาว เป้ากางเกงบอลของเขาที่ยังคงนูนเด่ขึ้นมานั้น ราวกับเป็นอนุสาวรีย์แห่งความพ่ายแพ้ที่ตั้งตระหง่านทิ่มตาของนนท์อยู่ทุกวินาที“มึงคงจำได้นะ ไอ้นนท์ ที่ได้พูดกับกูไว้” เสียงพร่าแปร่งที่ยังปนอาการหอบดังทำลายความเงียบขึ้นมา เชิดปรายตามองผัวของหญิงสาวด้วยสายตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู“ผมไม่ลืมหรอก คำไหนคำนั้น” นนท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น เขาข่มความเจ็บปวดไว้ลึกสุดใจ ยืนยันในพันธสัญญาอัปยศที่ต้องเอาตัวเมียเข้าแลกกับความลับที่ถูกเชิดกำเอาไว้“ดี... งั้นกูก็จะไม่พูดอะไรอีก” เชิดแค่นหัวเราะในลำค