《เมียผมกับลุง》全部章節：第 71 章 - 第 75 章

ภายในแคนทีนของห้างสรรพสินค้าช่วงพักเที่ยง กลิ่นอาหารคละคลุ้งไปกับเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ แต่ที่มุมลึกสุดซึ่งอับสายตาผู้คน พงษ์ นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ลำพัง มือที่ถือช้อนสั่นเทาน้อย ๆ ขณะตักข้าวเข้าปากอย่างแกน ๆ เขาเลือกโต๊ะที่ติดเสาและห่างไกลจากจุดรวมสายตาที่สุด เพราะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา โลกของพงษ์แคบลงจนเหลือเพียงปลายจมูกตัวเองข่าวฉาวเรื่องคลิปหลุดของพลอย แม้จะเริ่มซาลงไปตามกาลเวลา แต่ในความรู้สึกของพงษ์ เขายังคงได้ยินเสียงหัวเราะเยาะคิกคัก และสัมผัสได้ถึงสายตาเหยียดหยามที่ทิ่มแทงแผ่นหลังอยู่ตลอดเวลา ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่เขาเคยทระนงนักหนา บัดนี้ดูเหมือนจะถูกป่นจนเป็นผงเพียงเพราะเมียที่เขาเพิ่งประกาศตัวออกไปอย่างภาคภูมิใจ กลับกลายเป็นนางเอกหนังผู้ใหญ่ให้คนทั้งห้างเอาไปดูเล่นในกลุ่มแชทครืด...เสียงเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้ามถูกดึงออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู พงษ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต็นรัวด้วยความหวาดระแวง เขาเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาลอกแลก“นั่งด้วยได้มั้ย?”น้ำเสียงนั้นใสแต่แฝงไปด้วยความแข็งกร้าว และยังไม่ทันที่พงษ์จะอ้าปากอนุญาต หญิงสาวตรงหน้าก็หย่อนก้นลงนั่งทันที กร

นนท์ชะงักงัน ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับหินผาพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม เขาเงยหน้าขึ้นมองอี๊ดด้วยแววตาของคนที่เพิ่งจะตื่นจากฝันร้ายเพื่อมาพบกับความจริงที่ร้ายกาจยิ่งกว่า แววตาคมเข้มคู่นั้นสั่นระริกด้วยความสับสนและหวาดหวั่นในสิ่งที่เขากำลังจะได้ยิน“อี๊ด... อี๊ดหมายความว่ายังไง?” นนท์โพล่งออกมาอย่างร้อนรน น้ำเสียงที่เคยพยายามข่มให้มั่นคงกลับพร่าขาดเป็นห่วง ๆ“ก็หมายความว่า... มันไม่ได้อยากจะทิ้งพี่ไปอยู่กับไอ้พี่พงษ์นั่นหรอก แต่มันจำเป็นต้องไปน่ะสิ!” อี๊ดจ้องตานนท์กลับอย่างไม่ลดละ แววตาของเธอนอกจากความสลดรันทดแล้ว ยังมีความขุ่นเคืองแฝงอยู่ลึก ๆ ที่เห็นนนท์มองข้ามความจริงข้อนี้ไป “อยากรู้ไหมว่าทำไม?”“ทำไม!” นนท์ถามสวนกลับมาทันควัน หัวใจของเขาเต้นระรัวจนเจ็บแปลบในอก“เพราะมันไม่ต้องการให้พี่กับลุงชูต้องตกงาน และต้องเสียชื่อเสียงเพราะมันยังไงล่ะ!” อี๊ดพ่นความจริงออกมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มและจริงจัง ราวกับจะตอกย้ำให้มันฝังลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของนนท์ “ไอ้พี่พงษ์มันรู้จักหัวหน้าพี่... อันนี้พี่รู้หรือเปล่า?”นนท์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ส่ายหน้าช้า ๆ คิ้วหนาขมวดมุ่นจนแทบจะ

ในความเงียบสงัดของค่ำคืนที่มีเพียงเสียงพัดลมเครื่องเก่าหมุนวนส่งเสียงดังสม่ำเสมอ แสงไฟสลัวจากถนนด้านนอกลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างเข้ามาเพียงน้อยนิด ทาบลงบนร่างของคนสองคนที่นอนกอดกกกันอยู่บนฟูกหลังเดิม นนท์กระชับอ้อมกอดแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน เขากอดพลอยไว้เหมือนคนกำลังจะจมน้ำที่คว้าขอนไม้สุดท้ายไว้ได้ และเหมือนพยายามจะใช้ร่างกายของตัวเองเป็นกำบัง เพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เขาปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวเพียงลำพังน้ำตาของลูกผู้ชายไหลพรากอาบแก้มลงมาอย่างเงียบเชียบ นนท์ไม่ได้สะอื้นไห้เสียงดัง แต่มันคือความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกลงไปในอก ทั้งคู่นอนหันหน้าเข้าหากันสบตากันเนิ่นนานในความมืดสลัว นนท์จ้องมองใบหน้าซูบเซียวของเมียรักราวกับจะบันทึกทุกรอยตำหนิและรอยแผลที่ความทุกข์ได้ทิ้งเอาไว้บนตัวเธอพลอยมองเห็นเงาสะท้อนของความรู้สึกผิดในดวงตาของนนท์ เธอรู้ดีว่าในใจของเขาตอนนี้กำลังถูกความเสียใจกัดกินจนเหวอะหวะ มือเรียวเล็กที่หยาบกร้านขึ้นจากการทำงานหนัก ค่อย ๆ เอื้อมขึ้นมาลูบไล้ที่ใบหน้าของผัวรัก เธอใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาที่ไหลนองแก้มเขาอย่างเบามือที่สุด ราวกับจะช่วยปัดเ