《เมียผมกับลุง》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

ความเงียบสงัดในช่วงกลางดึกถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่หอบพร่า นนท์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะอาการปวดเบาที่รบกวนตามประสาทสัมผัส แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับกายลุกขึ้น เสียงหนึ่งที่แผ่วเบาจนแทบจะจางหายไปกับอากาศกลับฉุดรั้งให้หัวใจของเขาเต้นรัวแรง"อื้อออ... อื้มมม..."มันเป็นเสียงครางกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง เสียงที่ดูเหมือนเจ้าของพยายามจะสะกดกลั้นความสยิวซ่านเอาไว้อย่างสุดความสามารถ นนท์ลืมตาโพล่งขึ้นในความมืด เขาค่อยๆ เลื้อยตัวอย่างเงียบเชียบเข้าใกล้ผ้าม่านบางๆ ที่กั้นห้องเช่าแคบๆนั้นออกจากกันเป็นสองส่วน สายตาที่ปรับจนชินกับความสลัวเริ่มมองเห็นภาพเบื้องหน้าผ่านแสงรำไรที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่างบนฟูกเก่าของลุงชู ร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังพัวพันกันอย่างเร่าร้อน นนท์เห็นร่างขาวผ่องของพลอยที่บัดนี้นอนหงายพังพาบ ขาเรียวงามทั้งสองข้างอ้าออกกว้างและเกี่ยวรัดเอวสอบของเชิดไว้แน่นหนา แขนของเธอโอบกอดรอบคอของมันราวกับกลัวว่าความสุขนี้จะหลุดลอยไปเชิดที่อยู่ด้านบนกำลังโหมกระแทกเอวเข้าใส่ร่องรักของพลอยอย่างเนิบนาบแต่หนักแน่น สลับกับการบดวนคลึงเคล้นจนเสียงเนื้อกระทบกันดังกะพริบเบาๆ แข่งกับเสียงครางอ

นนท์กลัดกระดุมเสื้อพนักงานรักษาความปลอดภัยทีละเม็ดด้วยมือที่ยังคงสั่นน้อย ๆ เขาพยายามไม่หันกลับไปมองภาพอุจาดตาบนฟูกที่นอนของลุงชูอีก แต่เสียงหอบหายใจอย่างหนักของเชิด และเสียงสูดปากด้วยความซ่านสยิวของพลอยที่ยังไม่จางหาย มันดังทะลุผ่านความเงียบในห้องเข้ามาตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาทุกวินาที“อูยยย... อีพลอย... มึงนี่มันที่สุดจริง ๆ ว่ะ” เสียงของเชิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงเนื้อที่เสียดสีกันเบา ๆ นนท์เหลือบตาไปมองแวบหนึ่ง เห็นเชิดค่อย ๆ ถอนแก่นกายฝังมุกที่ยังคงตั้งชันและอาบชุ่มไปด้วยน้ำรักของเมียเขาออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายหอบหายใจอย่างผู้ชนะ พลอยที่ขาทั้งสองข้างยังสั่นระริก ค่อย ๆ ลดขาลงวางกับฟูกอย่างหมดแรง เธอนอนตะแคงหันหลังให้นนท์ ร่างกายสั่นเทาและมีคราบน้ำรักไหลย้อยตามโคนขาขาวผ่อง“พี่นนท์... จะไปทำงานแล้วเหรอคะ?” พลอยเอ่ยถามเสียงพร่าแผ่วโดยไม่หันมามอง ใบหน้าของเธอซุกอยู่กับฟูกนอนที่เปียกชื้น แววตาที่เลื่อนลอยนั้นสะท้อนถึงความเหนื่อยอ่อนที่ผ่านศึกมาอย่างยาวนานกว่าเจ็ดชั่วโมงนนท์หยุดมือที่กำลังจะคว้ากุญแจรถ เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับถามประโยคที่จุกอยู่ในอกออกมาแทนด้วยน้ำเสียงที

สายลมเอื่อย ๆ ยามเย็นในสวนสาธารณะหอบเอาความเย็นสดชื่นมาปะทะผิวกาย นนท์ขยับหลังพิงเปลือกไม้ใหญ่ที่ขรุขระอย่างหาที่พึ่งพิงบนเสื่อผืนเดิมที่เขาเคยพาพลอยมานั่งบ่อย ๆ ในช่วงที่ชีวิตยังเรียบง่ายและเปี่ยมไปด้วยความสุขตามประสาผัวเมียรายได้น้อยเบื้องหน้าของเขาคือแผ่นหลังบอบบางของพลอยที่นั่งเยื้องออกไปเล็กน้อย เธอกำลังกอดเข่ามองดูเด็กน้อยที่วิ่งไล่จับกันบนสนามหญ้าสลับกับมองดูคู่รักที่เดินจูงมือกันอย่างปล่อยอารมณ์ แสงแดดสีทองอ่อน ๆ ยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดินอาบไล้ไปตามเส้นผมและผิวเนียนของเธอ ทำให้ภาพตรงหน้าดูงดงามราวกับความฝันนนท์จ้องมองเสี้ยวหน้าของพลอยยามที่เธอแย้มยิ้มออกมาจาง ๆ เมื่อเห็นนกกระจิบตัวน้อยบินมาเกาะใกล้ ๆ แววตาคู่ที่เคยฉ่ำวาวด้วยราคะและเต็มไปด้วยความลับในห้องเช่ารูหนูนั่น บัดนี้กลับใสซื่อและเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเหมือน "น้องพลอย" คนเดิมที่เขาเคยตกหลุมรักเมื่อหลายปีก่อน‘ถ้าเวลาย้อนกลับไปได้... ถ้าเรื่องบ้า ๆ นั่นไม่เคยเกิดขึ้น’ นนท์คิดพลางขอบตาเริ่มร้อนผ่าวเขาโหยหาเมียคนนี้เหลือเกิน เมียคนที่ล้างจานไปฮัมเพลงไป เมียคนที่คอยถามเขาว่าเหนื่อยไหมตอนกลับจากงานเวรยาม ไม่ใช่เมียที่ต้องโ

นนท์เดินนำเข้ามาในห้องเช่าแคบ ๆ ความอึดอัดที่เขาสร้างขึ้นมันกดดันเสียจนพลอยที่เดินตามหลังมาติด ๆ รู้สึกหวาดวิตกจนขนลุกซู่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำอะไรแรง ๆ ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่กลางห้องที่ดูเงียบงันผิดปกติ นนท์ลากเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวเก่าที่สีซีดจางและมีรอยแตกตรงพนักพิงออกมาวางกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา“กลับมากันแล้วเหรอ?”เสียงแหบพร่าของลุงชูที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำให้นนท์ชะงัก ลุงชูนั่งอยู่บนฟูกประจำของแกในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยเต็มยศพร้อมเข้ากะ เป้สะพายหลังใบเก่าที่เตรียมพร้อมวางอยู่ข้างตัว ท่าทางของแกเหมือนกำลังรอคอยการกลับมาของทั้งคู่ด้วยความกระวนกระวาย“อ้าว ลุงยังไม่ไปทำงานเหรอ?” นนท์ถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เพราะความจริงลุงชูต้องออกไปเข้ากะในเวลาทุ่มหนึ่ง และนี่ก็จวนเจียนเวลาเข้างานของแกแล้ว“กูก็รอพวกมึงอยู่นี่ไง...” ลุงชูพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ พลางยันกายลุกขึ้นจากฟูก แกล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง จิ้มนิ้วเขี่ยไปมาบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชูหน้าจอส่งให้นนท์ดูนนท์ชะโงกหน้าเข้าไปมองภาพในจอนั่นอยู่ชั่

นนท์เดินนำหน้าพลอยขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดของห้องแถวเก่ามุ่งหน้าไปยังห้องพักของเขา วันนี้ทั้งวันนนท์รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก สำหรับเขาแล้วมันเป็นวันที่ดีมากวันหนึ่ง ข่าวการตายของเชิดนำความโล่งใจมาสู่เขาอย่างมหาศาล เขาไม่ต้องดิ้นรนไปทำเรื่องรุนแรงหรือเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเหมือนที่เคยคิดไว้ในตอนแรกในขณะที่พลอยเดินก้มหน้าตามหลังผัวด้วยอารมณ์ที่หนักอึ้งและกังวลใจจนแทบจะก้าวขาไม่ออก ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับข้อความไลน์ที่เพิ่งสั่นเตือนเมื่อครู่ เธออยากรู้เหลือเกินว่าในคลิปที่พงษ์ส่งมามันมีอะไรที่ทำให้ยามรุ่นพี่คนนั้นต้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น“อุ๊ย!”พลอยร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อความนิ่งเฉยในใจทำให้เธอเดินสะดุดขอบขั้นบันไดขณะก้าวตามนนท์ขึ้นไป ร่างบางเสียหลักโอนเอน แต่นนท์ที่เดินนำอยู่ก็หันกลับมาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะหงายหลังตกลงไปด้านล่าง“เดินระวังหน่อยสิพลอย เป็นอะไรเนี่ย!” นนท์หันมาทำหน้าดุใส่เมียสาวด้วยความห่วงใย ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของเธอไปกุมไว้แน่น แล้วกึ่งจูงกึ่งลากเธอขึ้นไปจนถึงชั้นที่พักอยู่ประตูไม้อัดบานเก่าถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของทั้งคู่ที่แทรกตัวเข้าไปด