All Chapters of เมียผมกับลุง: Chapter 61 - Chapter 70

ภายในห้องเช่าแคบๆ บรรยากาศเงียบเหงาจนได้ยินเพียงเสียงใบพัดของพัดลมตั้งโต๊ะตัวเก่าที่ส่ายไปมาอย่างสม่ำเสมอ ลุงชูนั่งเอนหลังพิงผนังห้องอยู่บนฟูกในมุมประจำของแก หัวพิงผนังปูนเย็นชืด สายตาเหม่อลอยมองไปยังนนท์ หลานชายแท้ๆ ที่นั่งก้มหน้าอยู่กับจอมือถืออยู่อีกมุมห้อง ประหนึ่งหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวเพื่อหลีกหนีความจริงที่น่าอึดอัด“คืนนี้อีพลอยมันจะกลับมานอนห้องมั้ยวะ?” ลุงชูทำลายความเงียบขึ้นมาห้วนๆ น้ำเสียงแฝงความหิวโหยในกามรส แกหวังใจว่าคืนนี้ที่แกหยุดงาน แกจะได้มีโอกาสเสพสวาทกับหลานสะใภ้คนสวยให้สมใจอยากเหมือนที่เคยนนท์เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือช้าๆ มองไปทางลุงด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนดูเย็นชา “มันบอกว่าเลิกงานแล้วจะไปค้างกับพี่พงษ์... จะกลับก็คงเช้านั่นแหละลุง”นนท์ตอบออกไปเสียงราบเรียบ ราวกับว่าการที่เมียตัวเองไปนอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายคนอื่นเป็นเพียงเรื่องกิจวัตรประจำวันที่แสนปกติ“แม่งเอ๊ย! อดอีกแล้วกู!” ลุงชูสบถออกมาอย่างหัวเสียพลางส่ายหัวไปมาด้วยความหงุดหงิดที่คืนนี้ต้องนอนกำลำควยตัวเองแทนที่จะได้กำสะโพกของพลอย“ช่วงนี้มันไม่ค่อยนอนห้องเลยนะ... ไอ้เหี้ยพงษ์นั่นมันมีดีอะไรนักหนาวะ อีพลอยม

ลุงชูเดินถือขันน้ำกลับมาจากห้องน้ำรวมด้วยท่าทางที่สดชื่นผิดกับทุกวัน กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ยังติดกาย คืนที่ผ่านมาแกได้นอนอิ่มเต็มตื่นเพราะไม่ต้องเสียพลังงานไปกับเกมกามที่เคยทำเป็นประจำกับหลานสะใภ้ในช่วงที่แกและพลอยหยุดงานตรงกัน แต่บัดนี้มันกลายเป็นเรื่องที่แกเริ่มจะชาชินไปเสียแล้วที่แกแทบจะไม่ได้เจอหน้าหาลานสะใภ้คคนนั้นเหมือนที่เคยเป็นมา ตั้งแต่มีหนุ่มที่ชื่อพงษ์ก้าวเข้ามาแทรกกลาง ความเงียบเชียบในห้องเช่าช่วงที่นนท์ออกไปทำงานคือสิ่งที่แกต้องพบเจออยู่เป็นประจำมือหนาหยาบกร้านบิดลูกบิดประตูสีโครเมียมที่เก่าจนถลอก ดึงบานประตูไม้สักคร่ำครึออกกว้าง ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่แกถือเป็นรังนอนมาค่อนชีวิต “อีพลอย!”ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ลุงชูถึงกับหยุดกึก ชยงักค้่งอยู่กับที่ คิ้วขมวดมุ่นแทบจะชนกัน แกมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ร่างบางของพลอยกำลังนั่งหันหลังให้กับประตู บัดนี้กำลังสาละวนอยู่กับการจัดกระเป๋าผ้าสีน้ำเงินใบใหญ่ด้วยท่าทางรีบร้อนที่ว่างอยู่ตรงหน้า เสื้อผ้ากองพะเนินถูกยัดลงไปอย่างไม่เป็นระเบียบ เสียงรูดซิปดังบาดหูท่ามกลางความเงียบพลอยสะดุ้งสุดตัว จากเสียงเรียกของแก เธอเงยหน้านมองมาท

พลอยเดินกลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความเบาหวิวในอกเหมือนยกภูเขาออกไป กับความใจหายที่วูบเข้ามาเป็นระลอกยามนึกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งสลัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เสียงอึกทึกครื้นเครงภายในห้องยังคงดังต่อเนื่องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อนฝูงกลุ่มใหม่ของเธอยังคงดื่มกินและหัวเราะร่า โดยไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาที่หม่นแสงลงเล็กน้อยของ "เมียเพื่อน" คนสวยเลยสักคนเธอค่อย ๆ ปิดประตูห้องลงเบา ๆ ราวกับจะปิดตายอดีตไว้ข้างหลัง ก่อนจะหันไปพบกับสายตาของพงษ์ที่เฝ้ามองเธออยู่ก่อนแล้วเงียบ ๆ สายตาคู่นั้นดูนิ่งลึกและเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา พงษ์ทำทีเป็นหันไปยกไม้ยกมือสรวลเสเฮฮากับกลุ่มเพื่อนเป็นระยะตามมารยาทเจ้าภาพ แต่เขาก็ไม่เคยละสายตาไปจากปฏิกิริยาของพลอยได้นานเลยพลอยขยับกายเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ พงษ์อย่างเอาใจ เธอพยายามแสดงความใกล้ชิดเพื่อตอกย้ำสถานะของตัวเองในตอนนี้ แม้จะรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่อั่วท้องกับสายตาของเขาที่ลอบมองมาอย่างจับผิดเป็นระยะ แต่เธอก็เลือกที่จะปั้นหน้าเฉยเมยเธอหันไปแกล้งส่งเสียงหัวร่อต่อกระซิก สนุกสนานไปกับเรื่องตลกของคนในวงเหล้าประหนึ่งว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าประตูห

พลอยขะมักเขม้นอยู่กับการถูพื้นห้องน้ำในส่วนที่เธอรับผิดชอบ หยาดเหงื่อซึมตามไรผมแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจางๆ เพราะนี่คืองานชิ้นสุดท้ายในกะนี้ของเธอแล้ว“เจอกันที่แคนทีนนะพลอย!” เพื่อนร่วมงานร้องตะโกนบอกมาจากด้านนอก“จ้า เจอกัน!” พลอยตอบรับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือยังคงวาดไม้ถูพื้นไปตามกระเบื้องอย่างคล่องแคล่ว อีกอึดใจเดียวเธอก็จะได้พัก และไปรวมกลุ่มสรวลเสเฮฮากับเพื่อนๆ เหมือนทุกวันพลอยก้าวเท้าเข้าไปในแคนทีน บรรยากาศภายในที่พักพนักงานวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ กลุ่มเพื่อนร่วมงานของเธอนั่งล้อมวงกันหน้าสลอน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หน้าจอมือถือของเพื่อนคนหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ มีเสียงกระซิบกระซาบและเสียงอุทานเบาๆ หลุดออกมาเป็นระยะ ราวกับกำลังดูถ่ายทอดสดเหตุการณ์สำคัญระดับโลก“ดูอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ? ขอดูด้วยคนสิ”พลอยร้องทักด้วยน้ำเสียงสดใสพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปหา หวังจะร่วมวงสนทนาให้สนุกปากเหมือนอย่างเคยแต่ทว่า... ทันทีที่เสียงของเธอพุ่งตรงไปที่วงล้อมนั้น ทุกอย่างก็กลับตาลปัตร!กลุ่มเพื่อนที่เคยสุมหัวกันอย่างแนบแน่นหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว ก่อนจะเกิดอาการ ‘วงแตก’ อย่างรวดเร็วปานนกกระจอกแตกรัง แต

ภายในห้องเช่าแคบ ๆ ของลุงชูกับนนท์ บรรยากาศเช้านี้ยังคงอบอวลไปด้วยความนิ่งสนิท ลุงชูสาลวนอยู่กับการเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่หลังจากก้าวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำพราวที่ยังเกาะอยู่ตามผิวหนังกร้านแดดนั้นทำให้แกรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างเพียงชั่วครู่ในขณะที่นนท์ ซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูพันกายเพียงผืนเดียว ในมือถือขันน้ำและเครื่องอาบน้ำเตรียมพร้อม เขาก้าวเท้าเปิดประตูออกไปทำภารกิจส่วนตัวด้วยท่าทางนิ่งสงบอาทิตย์กว่าแล้ว... ที่ห้องเช่าแห่งนี้เงียบเหงาลงจนน่าใจหาย ความน่ารักสดใสของพลอยที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ห้องไม้เก่า ๆ แห่งนี้มีชีวิตชีวาได้อันตรธานหายไปแล้ว ลุงชูถอนหายใจยาวพลางมองไปรอบห้อง ทุกซอกทุกมุมยังมีเงาจาง ๆ ของความทรงจำที่พลอยเคยทิ้งไว้ แกยอมรับกับตัวเองว่าต้องใช้เวลาปรับตัวอีกพอสมควรทีเดียว กว่าจะคุ้นเคยกับความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงเจื้อยแจ้วนั้นแกทรุดกายลงนั่งบนฟูกผืนเดิม แผ่นหลังอิงพิงผนังปูนที่เริ่มเย็นเยียบ เช้านี้แกเพิ่งจะเลิกงานกะกลางคืนมา เป็นช่วงเวลาที่แกต้องชาร์จพลังเพื่อเตรียมตัวกลับไปเข้าเวรอีกครั้งในคืนนี้พร้อมกับนนท์ ผู้เป็นหลานชายลุงชูทอดสายตามองตามหลังหลา