LOGINHindi man dahil sa mga sinabi ni William o dahil sa ibang dahilan, dahan-dahang iminulat ni Shiena ang kanyang mga mata.Bagama't malabo pa ang kanyang paningin, unti-unti itong naging malinaw.Kumalma ang kanyang paghinga, at maging ang kaguluhan at kabaliwang kanina pa bumabalot sa kanyang mga mata ay tila bigla na lamang nawala.“Makino?”Mahina niyang tawag, paos ang kanyang boses na para bang kinaskas ng kutsilyo.Biglang itinaas ni William ang kanyang ulo. Nagliwanag sa gulat at saya ang kanyang namumulang mga mata.“Gising ka na? Kumusta ang pakiramdam mo?”Sinubukan ni Shiena na itaas ang kamay upang kuskusin ang kanyang ulo, ngunit napansin niyang hindi niya mapigilan ang panginginig ng kanyang mga daliri at nakatali pa rin ang kanyang mga kamay.Ano ba ang nangyayari sa akin?Pakiramdam niya ay napakatagal niyang natulog, pero sa halip na gumaan ang pakiramdam niya pagkagising, lalo
Nanginginig ang buong katawan ni Kyle dahil sa sakit, pero tumatawa pa rin siya—isang kakaibang tawa na puno ng kabaliwan at pakiramdam na may paparating na kapahamakan.“Alam kong hahanapin mo ako... Mr. Will... talagang mahusay kang manuntok...”Iniluwa niya ang isang subo ng dugo, pagkatapos ay tumingin kay William gamit ang isang matang halos hindi na mabuksan dahil sa pamamaga.“Hindi makakatulong ang pambubugbog sa akin... Nagawa ko na ang bagay na hindi ko dapat ginawa... Naubos na ng asawa mo ang gamot niya, hindi ba? Siguradong napakasama na ng pakiramdam niya ngayon. Ayaw mo ba siyang paginhawahin?”“Humahanap ka talaga ng gulo!” Hinawakan ni William ang kuwelyo niya at ibinalibag ang kanyang ulo sa sahig. “Ibigay mo agad sa akin ang formula ng antidote!”Napatawa nang mahina si Kyle. Umalingawngaw ang kanyang nakakabaliw na tawa sa buong hindi pa tapos na gusali, dahilan upang kilabutan ang lahat.“William, nag-aa
Walang kahit anong label ang puting plastik na bote. Maingat itong binasa ni William.Biglang may pumasok sa kanyang isip, at kasabay nito ay nakaramdam siya ng matinding lamig na umakyat mula sa talampakan ng kanyang mga paa.Nakita na pala niya ang gamot na ito noon!“Peerls?”Halos ilabas ni William ang dalawang salitang iyon habang mariing nagngangalit ang kanyang mga ngipin. Naging matalim ang kanyang mga mata.“Nakita ko na ang mga report tungkol sa gamot na ito sa kumpanya noon, at ilang beses na rin akong kinontak ng mga kinatawan nila!”Napatingin nang gulat si Mr. Harison.“Ibig mong sabihin, nakita mo na ang gamot na ito noon? Naibenta na ba ito sa merkado?”Mahigpit na kinuyom ni William ang kanyang mga kamao habang nagngangalit ang kanyang mga ngipin.“Ang kinatawan ng Pearls Pharmaceuticals sa Asia ay may pangalang Kyle. Mula pa noong nakaraang taon, paulit-ulit na niya akong kinukulit. Gusto niyang maipasok ang espesyal na painkiller ng kanilang kumpanya sa domestic mar
“Bastardo ka! Sobrang malas ko talaga. Paano ko ba nakilala ang isang walang kwentang tulad mo!”“Napakasakit talaga, Makino. Pakiusap, tulungan mo ako!”“Bastardo ka! Nasaktan ako nang ganito dahil sa iyo, tapos wala ka man lang pakialam sa akin! Mamatay ka na lang!”“Lumayo ka sa akin! Gusto kitang patayin sa tuwing nakikita kita!”Ang masasakit na salitang iyon ay parang mga kutsilyong tumusok sa puso matapos niyang sabihin ang mga iyon.Tahimik na nakinig si William.Tinitiis niya ang lahat.Minsan, mahirap sabihin kung ginagamit ba ni Shiena ang pagkakataong ito para ilabas ang lahat ng nasa puso niya.Pero hangga't nakakatulong iyon para kahit kaunti ay gumaan ang pakiramdam niya at mailabas ang sakit na nararamdaman niya, handa si William na maging taong pagbubuntungan niya ng galit.Kahit hindi matalim ang mga tali, dahil sa sobrang lakas ng pagpupumiglas ni Shiena ay nagawa pa rin niyang kuskusin ang kanyang mga pulsuhan hanggang sa magdugo.Dahil hindi maaaring pakawalan ni
Sa ospital, nakaupo si William sa labas ng silid sa pasilyo.Hindi nagtagal, nakatanggap siya ng mensahe sa kanyang cellphone mula kay Vanessa.Sinulyapan niya ito, pagkatapos ay ibinalik ang cellphone sa bulsa, ngunit nananatili pa ring nakakunot ang kanyang noo.Bumukas ang pinto ng opisina, at lumabas si Mr. Harison habang pinupunasan ang malamig na pawis sa kanyang noo gamit ang tissue.Nang makita ni William ang seryosong-seryosong ekspresyon nito, agad siyang nagtanong, "Teacher, kumusta na si Shiena?"Hindi agad sumagot si Mr. Harison.Una niyang tiningnan nang malalim si William. Puno ng kumplikadong emosyon ang kanyang mga mata."Makino, halika. Ikaw na mismo ang tumingin."Pagpasok nila sa opisina, inilapag niya sa mesa ang bagong labas na resulta ng blood test.Kinuha iyon ni William.Pero kalahati pa lang ang nababasa niya ay nanlaki na ang kanyang mga mata.Nag-a
Sa wakas ay hindi na napigilan ni Vanessa ang kanyang mga luha at tuluyan na itong pumatak.Noong una, inakala niyang lumapit si William para humanap ng masasandalan.Pero hindi niya inaasahan na pumunta pala ito para ipagtanggol si Shiena!Si Shiena na naman...Ibinaba ni Vanessa ang kanyang ulo. Puno ng galit at sama ng loob ang kanyang mga mata, at sa wakas ay hindi na niya ito nakayanan.Nang muli niyang itaas ang kanyang ulo, pasigaw niyang sinabi kay William, "Ano ang karapatan mong humingi ng ganito sa akin? Apat na taon na ang nakalipas, napinsala ang binti ko dahil sa kanya, at nasira ang buong buhay ko!""Ikaw ang lumapit sa akin noon at nagsabing basta bawiin ko ang kaso at huwag idemanda si Shiena, ako na ang magsasabi ng gusto kong kapalit! Noong una ay hindi ako pumayag, pero pinilit ako ng nanay ko. Sinabi niyang napakalakas ng pamilya De la cruz at kailangan kong magtiis, kaya napilitan akong pumayag!"
Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong
Hindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil. May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa. Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa.
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes
Magdamag halos walang tulog si Shiena.Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.Dahan-dahan siyang bum







