All Chapters of ใต้เงารักท่านอ๋องร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

เดินมาถึงประตูเรือนยั่งยืนเฉียนฟู่กับหวู่เอินสบตากับชิวหมัวมัวด้วยท่าทางลำบากใจ ชิวหมัวมัวมององครักษ์ทั้งสองด้วยความฉงน พลางกล่าวออก “ท่านอ๋อง แม่นางฉินมาแล้วเจ้าค่ะ” “ให้นางเข้ามา” เสียงนั้นเคร่งขรึมอีกทั้งยังทรงพลังชวนให้คนฟังขนลุกซู่ ชิวหมัวมัวพาฉินมี่เดินเข้าไปด้านใน จังหวะนั้นกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ก็โชยมาแตะจมูกอย่างรุนแรง จนฉินมี่เกือบหงายหลัง ทั้งสองรีบยกชายแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกทันที “ท่านอ๋อง นี่ท่าน…” เขายังไม่ให้องครักษ์ทำความสะอาดร่างกายให้อีกหรือ นี่เขาจงใจกลั่นแกล้งฉินมี่ชัด ๆ “ชิวหมัวมัวเจ้าออกไปก่อน” เซียวเหิงกล่าวเสียงเรียบ “แต่ว่า…” “เจ้าฟังข้าพูดไม่รู้เรื่องหรือ” เซียวเหิงกดเสียงต่ำบ่งบอกว่าพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้สุดกำลัง “บอกเฉียนฟู่กับหวู่เอิน หากข้าไม่สั่งก็ไม่ต้องเข้ามา” ชิวเหลียนจึงทำหน้าคล้ายกับอยากจะร้องไห้ “เจ้าค่ะ” เดิมทีการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเซียวเหิงเป็นหน้าที่ขององครักษ์ทั้งสอง เพราะเขาไม่ชอบให้สตรีมองเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ซึ่งการเปลี่ยนเสื้อผ้าให

ฉินมี่วางถ้วยข้าวต้มไว้บนตั่งด้านข้าง จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้จี้เอวทั้งสองข้างของเขา “นี่แน่ะ ๆ ไม่ยอมกินนักใช่ไหม”“ฉินมี่ เจ้าอยากตายหรืออย่างไร … ฮ่า ๆ ๆ” เซียวเหิงคนบ้าจี้จะทนไหวได้อย่างไรกัน เขาหัวเราะเสียงดังท้องขดท้องแข็งส่ายตัวไปมาเพื่อหลบหลีก แต่เขาจะหนีพ้นได้อย่างไรในเมื่อมือก็ถูกมัด มิหนำซ้ำตั้งแต่ส่วนสะโพกลงไปจนถึงปลายเท้ายังใช้งานไม่ได้ ฉินมี่เองก็ไม่ยอมหยุดมือ “ฉินมี่ ข้าจะฆ่าเจ้า ฮ่า ๆ ๆ” เซียวเหิงทั้งดิ้นทั้งหัวเราะ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวใบหน้าเดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงสลับกันเพราะความโมโห “ไม่อยากเจ้าค่ะ ท่านจะยอมหรือไม่ยอม” มือสองข้างไม่ละจากเอวเขาเลยสักนิด ชิวหมัวมัวกับองครักษ์ทั้งสองที่แนบหูฟังอยู่ด้านนอกแปลกใจเป็นอย่างมาก เมื่อครู่พวกเขาทำท่าเหมือนจะฆ่ากัน แต่ตอนนี้กลับหยอกล้อกันราวกับคนรักผ่านไปเกือบหนึ่งถ้วยชา เซียวเหิงเริ่มทนไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ทัน จึงยอมเอ่ยปากร้องขอชีวิต “ข้ายอมแล้ว ๆ อย่าทำข้าอีกเลยนะ ข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว” ใครไม่โดนไม่รู้หรอกว่ามันทรมานจวนจะขาดใจเพียงใดเมื่อนั้นฉินมี่จึงยอมหยุดมือ มองดูใบหน้าคมคร้ามที่ด

เฉียนฟู่จากไปไม่นานก็กลับมาแล้ว ฉินมี่กับสาวใช้คารวะเขาเสร็จ เซียวเหิงจึงเอ่ยขึ้น “คนอื่นออกไปให้หมด” เจียวฝางลอบสบตากับผู้เป็นนาย ฉินมี่พยักหน้านางจึงเดินออกไป เมื่ออยู่กันตามลำพังเซียวเหิงจึงกล่าว “ป้อนข้าวให้ข้า” “เจ้าคะ?” ฉินมี่เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นด้วยความสงสัย “ข้ายังไม่ได้กินข้าว” เซียวเหิงให้เหตุผล “แต่มือท่านอ๋องยังใช้งานได้นี่เจ้าคะ” “ข้าสั่ง เจ้าไม่ทำตามได้หรือ” เขาปรายตามองนางด้วยความกดดัน ฉินมี่ถอนหายใจ มือไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อยยังให้คนอื่นป้อนอีก บ่นในใจแล้วเข็นรถเข็นของเขาไปยังโต๊ะอาหาร เลื่อนเก้าอี้มานั่งด้านข้างแล้วป้อนอาหารให้เขา ป้อนไปสามคำเขาจึงถามนาง “ทำไมถึงยอมทำดีกับข้า” ไม่มีสตรีคนใดที่รับมือกับเขาได้เหมือนนาง แม้แต่ชิวหมัวมัวก็ยังทำได้ยาก “เจ้าคะ” ฉินมี่ทำหน้างง “เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน” ไม่มีสตรีคนไหนที่จะยอมทำดีกับคนพิการอย่างเขาแล้วไม่หวังผลตอบแทน นางอาจมีแผนบางอย่างก็เป็นได้ นางเข้าใจความหมายของเขาแล้ว ถึงคราแรกนางไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน

ยิ่งอ่านประวัติของนางคิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ แต่กลับต้องใช้ชีวิตในพระราชวังอย่างยากลำบาก สาวใช้มีเพียงเจียวฝางคนเดียว ส่วนแม่นมนั้น พอฉินมี่อายุครบหนึ่งปีแล้วก็ให้นางอยู่กับสาวใช้ตามลำพัง ใช้ชีวิตเหมือนบุตรสาวชาวบ้านฐานะปานกลางนางหนึ่งแม้แต่วันที่นางออกเดินทางมายังแคว้นเว่ย ก็ยังไม่มีใครออกมาส่งเซียวเหิงจึงกล่าวเสียงเรียบเมื่ออ่านมาถึงการศึกษา “ก็ยังดีที่นางยังได้เรียนหนังสือ แต่นิสัย…” ชอบโวยวายเอาแต่ใจ ชอบเรียกร้องความสนใจให้บิดารัก อีกทั้งยังไม่เคยหยิบจับสิ่งใดด้วยตนเอง ทุกอย่างล้วนมีเจียวฝางเป็นคนดูแลทั้งหมด นี่ช่างแตกต่างจากตัวตนของนางที่เขารู้จักราวฟ้ากับเหวหัวคิ้วบีบเข้าหากันด้วยความสับสน แล้วสิ่งที่นางทำให้เขาเล่า นี่หรือคือคนที่ไม่เคยทำอะไรด้วยตนเองมาก่อน จะเป็นไปได้อย่างไร เซียวเหิงเก็บความกังขานั้นไว้ในใจในเวลาต่อมาดวงตากลับดำมืดลงหลายส่วนเมื่ออ่านเรื่องฉาวโฉ่ของนางตอนอายุสิบหก แอบนัดพบกับหยวนหงเจี๋ยที่หอสุราจนโดนจับได้อย่างนั้นหรือ แสดงว่าทั้งสองมีใจให้กันมานานแล้ว เซียวเหิงกำมือแน่นจนกระดาษยับย่นเมื่อรู้ว่าตนเป็นรองบุรุษโอหังผู้นั้นและข้อความในแถ

เสียงประตูปิดลงสนิท คนที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่นางเปิดม่านมุ้งเข้ามาจึงลืมตาขึ้น ดวงตามีแววงุนงงแฝงอยู่ ตั้งแต่เขาเริ่มฝึกลมปราณได้อีกครั้ง ประสาทสัมผัสเขาก็เริ่มไวขึ้นแล้ว เมื่อครู่ที่เขาไม่ทำร้ายนางก็เพราะต้องการรู้ว่านางกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ทำไมนางถึงได้ใจกล้าเช่นนี้ เซียวเหิงขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด มีสตรีที่ใดกล้าทำเช่นนี้บ้าง หรือนี่เป็นวิธีที่นางกำลังช่วยเขา เพราะมือของนางเลื่อนไปจับของหวงของเขาด้วย อีกทั้งตอนที่นางจุมพิตไปทั่วใบหน้า เขาต้องใช้ลมปราณข่มเพื่อไม่ให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นมา กระนั้นก็ยังทำได้ยากยิ่งเดี๋ยวนะ! ดวงตาคมกริบเปล่งประกายวาววามในความมืด ถ้าเขารับรู้ว่ามือของนางเลื่อนไปจับตรงส่วนนั้น ก็แสดงว่าเขารู้สึกแล้วน่ะสิ มุมปากของเขายกขึ้นอย่างมีความหวังรุ่งเช้าฉินมี่มาปรนนิบัติเขาเช่นเดิม และทำเหมือนว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ดวงใจกำลังเต้นรัว จะไม่ให้เต้นรัวได้อย่างไร ก็ในเมื่อนางเพิ่งเคยจุมพิตผู้ชายเป็นครั้งแรก อีกทั้งผิวกายของเขายังเนียนนุ่มน่าสัมผัส มีเพียงบริเวณคางเท่านั้นที่มีความรู้สึกสากเล็กน้อยเพราะตอหนวด สำคัญกว่านั้นนางเพิ่งเคยได้กลิ่นหอมกรุ่นของ