All Chapters of ใต้เงารักท่านอ๋องร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

สือกุ้ยเฟยเดินเชิดหน้าเข้ามาในท้องพระโรงด้วยท่วงท่าสง่างาม ฉินตงฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมองสนมรักของตนด้วยแววตาเคียดแค้น “เจ้าทำไปเพื่ออันใด” ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธแค้น “ก็เพื่อลูกของหม่อมฉันอย่างไรเพคะ หากหม่อมฉันไม่ทำเช่นนี้ อีกหน่อยฝ่าบาทก็คงให้นางแต่งออกไปกับลูกขุนนางสักคน ทั้งที่ลูกของหม่อมฉันสมควรได้เป็นจักรพรรดินีคนแรกของแคว้น แต่ฝ่าบาทกลับไม่เคยส่งเสริมลูกของตนเอง” “เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอันใด นางหาใช่บุรุษไม่ สตรีจะสามารถปกครองบ้านเมืองได้อย่างไร” ฉินตงฮ่องเต้กัดฟันกรอดกล่าวออกอย่างเดือดดาล “เยว่เอ๋อร์เคยรู้เรื่องการปกครองคนอย่างนั้นหรือ” “แล้วตอนนี้ฝ่าบาทรู้เรื่องอะไรของบ้านเมืองบ้างเพคะ วัน ๆ เอาแต่เลือกรายชื่อนางสนมเพื่อเข้ารับการถวายตัว เคยสนใจบ้านเมืองบ้างหรือไม่ หากไม่มีเจิ้งกั๋วกงป่านนี้แคว้นฉินคงตกเป็นของแคว้นเว่ยไปแล้ว” เรื่องแลกเปลี่ยนทองคำของแคว้นเว่ยกับเมืองชายแดนแคว้นฉิน ก็เป็นความคิดของหยวนกัง สือกุ้ยเฟยต้องการความมั่งคั่งร่ำรวยและมั่นคงให้กับตนเองจึงตัดสินใจขายชาติเช่นนี้ โดยที่ฮ่องเต้ไม่เคยรู้มาก่อน การศึกสงครามที่ผ่านมาเขาคิ

เซียวเหิงแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งตัวและคลุมศีรษะด้วยผ้าสีดำเช่นกันเหลือไว้เพียงดวงตาคมกริบ แล้วเร้นกายหายออกไปทางหน้าต่างพร้อมกับองครักษ์มุ่งหน้าไปยังท่าเรือต้าซี ทหารกว่าสองร้อยนายอาศัยความมืดและพุ่มไม้หลบซ่อนอำพรางกายกระจายไปตามจุดต่าง ๆ ของท่าเรือต้าซีโดยไม่ให้คนของตู้ซือซงรู้ตัว ทางด้านคนของตู้ซือซงกำลังขนถ่ายทองคำลงจากรถม้าขึ้นไปยังเรือส่งสินค้าอย่างขะมักเขม้น เซียวเหิงเฝ้ารอดูเหตุการณ์ไปเรื่อย ๆ กระทั่งการขนถ่ายเสร็จสิ้น คนงานในเหมืองทองต่างพากันเดินทางกลับเหมือง เหลือคนที่ต้องออกเดินทางไปกับเรือสินค้าไม่ถึงห้าสิบคน หนึ่งในนั้นมีตู้ซือซงกับลูกน้องคนสนิทด้วย ทันใดนั้นเซียวเหิงจึงส่งสัญญาณมือให้แก่เหยียนโม่โฉว องครักษ์จึงเป่าปากเพียงครั้งเดียว ทหารกว่าสองร้อยนายก็เคลื่อนไหวทันที เงาร่างสีดำเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วออกจากจุดซ่อนตัว ตู้ซือซงเบิกตากว้างรีบออกคำสั่งทันที “มีผู้บุกรุก ฆ่ามันให้หมด อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว” “ขอรับ” สิ้นคำทั้งสองฝ่ายก็เกิดการต่อสู้กันขึ้น เซียวเหิงต่อสู้กับคนของตู้ซือซง

เซียวเหิงช้อนร่างนางขึ้น “เจ้ารังเกียจจวนข้าถึงเพียงนี้ สงสัยข้าคงทำกับเจ้าไม่ดีพอ เช่นนั้นข้าคงต้องพิจารณาตนเองแล้วว่าข้าทำพลาดขั้นตอนใดไปบ้าง” พูดพลางอุ้มร่างนางไปยังเตียงนอน “ท่านอ๋อง ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ” “ทำให้เจ้าหายโกรธข้าอย่างไรเล่า” “แต่ข้าไม่ได้โกรธท่านแล้ว” “แต่ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่” “แต่ท่านบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ” “แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น” นางไม่รู้จะเอ่ยคำใดกับเขาแล้ว “ท่านอ๋อง นี่มันเวลาใดเจ้าคะ ใช่เวลาที่ต้องมาล้อเล่นหรือไม่” ฉินมี่ดิ้นรนพร้อมกับยกกำปั้นทุบอกเขา แต่ก็ไร้ผล คนตัวใหญ่หาได้สะทกสะท้านไม่ เขาวางร่างบอบบางลงบนเตียง เอ่ยออกน้ำเสียงจริงจัง “ข้าไม่เคยล้อเล่นกับเจ้า” พร้อมกับทาบลำตัวลงคร่อมร่างนางไว้ มือเรียวขาวยันแผงอกเขาไว้ “ท่านอ๋อง” นางถลึงตาใส่เขา “หืม” เขาก้มงับปลายจมูกนางอย่างเอ็นดู แล้วถูไถปลายคางกับจมูกนางอีกครั้ง “เพิ่งยามเฉินเองเจ้าค่ะ” ปกติเขาไม่เคยทำเช่นนี้กับนางในเวลากลางวัน ก่อนหน้านี้เขาอดทนอดกลั้นไม่ยอมล

ซุนหมัวมัวปิดประตูลงแล้วฉางไทเฮาจึงถามออกไป “ฝ่าบาทพูดเรื่องจริงหรือ” “จริงสิ เราเห็นมากับตา ตอนนี้เขายังต่อสู้อยู่กับฮ่องเต้แคว้นฉินอยู่เลย เราอาศัยช่วงโกลาหลจึงหลบหนีออกมาได้” เซียวเจ๋อเดินไปมาตรงหน้ามารดาหลายรอบด้วยความกลัดกลุ้มพระทัย “เสด็จแม่ หากเสด็จอาชนะศึกครั้งนี้แล้วเขาจะจัดการกับเราอย่างไร” ทั้งส่งทองคำให้กับศัตรู ทั้งรับอดีตพระชายาของเว่ยอ๋องมาเป็นนางสนมของตนเอง หากเว่ยอ๋องรู้คงไม่ไว้ชีวิตฮ่องเต้อย่างเขาแน่ “ฝ่าบาทเป็นถึงฮ่องเต้ เขามีสิทธิ์อันใดมาทำร้ายพระองค์ได้” “แต่เว่ยอ๋องไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด” เซียวเจ๋อรู้จักเสด็จอาของตนดี หากครานั้นเว่ยอ๋องไม่พิการแล้วเขาจะกล้าหักหลังเว่ยอ๋องได้อย่างไร “เขาไม่กล้าหรอก หากเขาอยากทำร้ายฝ่าบาทเขาคงทำไปนานแล้ว” ไม่ปล่อยให้เซียวเจ๋อขึ้นครองราชย์มาหลายปีถึงเพียงนี้ “เสด็จแม่ แต่เรากลัว” เซียวเจ๋อยังไม่วางพระทัยอยู่ดี “ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนคนที่รู้ความลับของเรา พระองค์ก็ทรงกำจัดทิ้งเสีย” ใบหน้าของฉางไทเฮาฉายแววโหดหี้ยม “รวมถึงตู้กุ้ยเหรินด้วย” หากเว่ยอ๋องทราบว่านางอยู่ท

ชิวหมัวมัวได้ยินทุกประโยคที่ทั้งสองฝ่ายคุยกันจึงได้รู้นิสัยที่แท้จริงของตู้หนิงอวี่ แต่เรื่องที่ตู้หนิงอวี่จะอยู่หรือไปไม่ใช่หน้าที่ของนาง ชิวหมัวมัวจึงพูดเพียงว่า “เช่นนั้นคุณหนูตู้ก็ควรพักอยู่แต่ในเรือน อย่าได้เดินเพ่นพ่านไปทั่วจวนเช่นนี้” คราวนี้ตู้หนิงอวี่ถึงกับเบิกตาโต ไม่คิดว่าชิวหมัวมัวก็กล้าด่านางเช่นกัน ได้ ในเมื่ออยากเป็นศัตรูกับนาง นางจะรอวันที่เว่ยอ๋องกลับมา แล้วกำจัดพวกนางให้ออกจากจวนไปพร้อมกัน ตู้หนิงอวี่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ได้ ข้าจะอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว” แต่ภายในใจกำลังหาวิธีบีบบังคับให้ฉินมี่ออกจากจวนโดยเร็ว คล้อยหลังตู้หนิงอวี่ ชิวหมัวมัวจึงเอ่ย “แม่นางฉินอย่าได้ถือสานางเลยเจ้าค่ะ รอท่านอ๋องกลับมาค่อยให้ท่านอ๋องจัดการกับนาง” เจียวฝางรีบแย้ง “ข้าเกรงว่าจะไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ ชิวหมัวมัวเคยบอกว่าท่านอ๋องรักนางมากไม่ใช่หรือ” เรื่องนี้หมัวมัวก็ให้คำตอบไม่ได้เหมือนกัน ถึงแม้นางจะรู้ว่าเซียวเหิงมีใจให้กับฉินมี่ แต่กับตู้หนิงอวี่นางอ่านใจเขาไม่ออกเลยจริง ๆ “ข้าเชื่อว่าท่านอ๋องไม่ใช่คนโง่” “แต่ความรักไม่