ตอนที่ 11 อ๋องพิการ

            เดินมาถึงประตูเรือนยั่งยืนเฉียนฟู่กับหวู่เอินสบตากับชิวหมัวมัวด้วยท่าทางลำบากใจ ชิวหมัวมัวมององครักษ์ทั้งสองด้วยความฉงน พลางกล่าวออก “ท่านอ๋อง แม่นางฉินมาแล้วเจ้าค่ะ”

            “ให้นางเข้ามา” เสียงนั้นเคร่งขรึมอีกทั้งยังทรงพลังชวนให้คนฟังขนลุกซู่

            ชิวหมัวมัวพาฉินมี่เดินเข้าไปด้านใน จังหวะนั้นกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ก็โชยมาแตะจมูกอย่างรุนแรง จนฉินมี่เกือบหงายหลัง ทั้งสองรีบยกชายแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกทันที

            “ท่านอ๋อง นี่ท่าน…” เขายังไม่ให้องครักษ์ทำความสะอาดร่างกายให้อีกหรือ นี่เขาจงใจกลั่นแกล้งฉินมี่ชัด ๆ

            “ชิวหมัวมัวเจ้าออกไปก่อน” เซียวเหิงกล่าวเสียงเรียบ

            “แต่ว่า…”

            “เจ้าฟังข้าพูดไม่รู้เรื่องหรือ” เซียวเหิงกดเสียงต่ำบ่งบอกว่าพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้สุดกำลัง “บอกเฉียนฟู่กับหวู่เอิน หากข้าไม่สั่งก็ไม่ต้องเข้ามา”

            ชิวเหลียนจึงทำหน้าคล้ายกับอยากจะร้องไห้ “เจ้าค่ะ” เดิมทีการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเซียวเหิงเป็นหน้าที่ขององครักษ์ทั้งสอง เพราะเขาไม่ชอบให้สตรีมองเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ซึ่งการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาต้องใช้กำลังมหาศาลแล้วฉินมี่ตัวแค่นี้จะทำคนเดียวได้อย่างไร

อีกทั้งกลิ่นอุจจาระปัสสาวะคละคลุ้งบนตัวบนเตียงเขานั้นเล่า สตรีสูงศักดิ์อย่างฉินมี่จะทนรับไหวได้อย่างไร ถึงเขาบอกว่าจะไม่สังหารนาง แล้วทำเช่นนี้ต่างกันตรงไหนเล่า

            แม้แต่อดีตพระชายาที่เคยปักใจรักใคร่กับเซียวเหิงมาเนิ่นนานยังไม่เคยปรนนิบัติเขาเช่นนี้ แล้วฉินมี่นับเป็นอะไรถึงให้นางมาพบเจอกับเรื่องพวกนี้

            เพล้ง!

            คล้อยหลังชิวเหลียนเซียวเหิงก็เริ่มปาข้าวของที่อยู่บนหัวเตียงลงมา แต่ฉินมี่กลับหลบเลี่ยงได้อย่างหวุดหวิด อีกทั้งยังย่างเท้าเข้าไปด้านในห้องที่มีม่านแพรขวางกั้นไม่หยุด และมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาห่างกันราวสิบก้าว พร้อมกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉินมี่คารวะท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

            ฉินมี่มองคนที่นอนเอนตัวอยู่บนเตียงไม้อย่างนิ่งงัน ใบหน้าของเขาหล่อเหลางดงามปานเทพเซียน คิ้วเข้มรูปดาบเฉียงขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลคล้ายกับเป็นลูกเสี้ยวของชนเผ่า จมูกเป็นสันโด่ง กรอบหน้าคมชัดริมฝีปากบางเม้มแน่น เพียงแต่เส้นผมกลับกลายเป็นสีเงินยวงมันปลาบเกือบทั้งหมด เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้น เขาเพิ่งอายุสามสิบปีเท่านั้น ผมหงอกไปครึ่งศีรษะแล้วหรือ

            เพล้ง!

            เมื่อดึงสติจากดวงหน้างดงามพริ้มเพราของนางได้แล้ว เขาเขวี้ยงแจกันที่อยู่ใกล้มือที่สุดใส่นางอีกครั้ง แต่ฉินมี่ก็หลบหลีกได้ทันอีกเช่นเคย ตามด้วยหมอนและหมอนข้าง นางก็หลบทันทั้งสิ้น

            พอไม่มีอะไรให้เขวี้ยงแล้วสายตาก็มองหาสิ่งอื่นไปทั่วห้อง เขาหงุดหงิดให้ตนเองที่ตอนนี้ไม่ได้นั่งอยู่บนรถเข็นจึงเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ เมื่อหมดสิ้นหนทางเขาก็ตวาดใส่นาง “ไสหัวออกไป”

            ฉินมี่ทำหน้างง เรียกนางมาปรนนิบัติ แต่ยังไม่ได้ทำอะไรก็เสือกไสไล่ส่งนางแล้ว เขาเป็นไบโพลาร์หรือไม่ นางยกมือขึ้นกอดอกอย่างไม่เกรงกลัวสายตาเขา ส่วนหนึ่งที่ไม่กลัวก็เพราะนางแอบรู้มาว่าเว่ยอ๋องสูญเสียวรยุทธ์และกำลังภายในตั้งแต่ถูกพิษในสงครามครั้งนั้น “แต่ท่านอ๋องยังไม่ได้กินข้าวกินยาเลยนะเจ้าคะ”

            “ข้าไม่หิว”

            “ไม่หิวก็ต้องกิน อีกอย่าง…” นางใช้มือพัดโบกไปมาตรงปลายจมูกคล้ายกำลังไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์ “ท่านอ๋องยังไม่ได้เช็ดตัวกระมัง”

            “มันเรื่องของข้า เจ้าไม่ต้องมายุ่ง” เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเขาเขวี้ยงปาข้าวของแล้วนางต้องกลัวจนหัวหดและรีบวิ่งหนีตายออกจากห้อง ไม่คาดคิดว่านางจะหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้

            “ท่านอ๋องเรียกข้ามาปรนนิบัติมิใช่หรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะละเลยหน้าที่นี้ได้อย่างไร” คนไข้พยศเช่นนี้นางชอบยิ่งนัก

            ฉินมี่กวาดสายตาไปทั่วห้องโดยไม่สนใจข้าวของที่ถูกเขาปาลงบนพื้นเมื่อครู่ เมื่อเห็นอ่างน้ำอุ่นกับเสื้อผ้าชุดใหม่ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงเดินเข้าไปยกมาไว้ใกล้เตียงนอน อันดับแรกต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนถึงจะกินข้าวกินยาได้

            “ท่านต้องเช็ดตัว” นางจ้องไปบนตัวเขา เสื้อผ้าท่อนล่างเลอะไปด้วยอุจจาระตนเองที่เปื้อนไปถึงเตียงนอน เขาควบคุมการขับถ่ายของตนไม่ได้แสดงว่าช่วงล่างไร้ความรู้สึกอย่างนั้นหรือ นางจึงตัดสินใจถาม “ส่วนไหนในร่างกายของท่านที่ใช้งานไม่ได้บ้าง”

            “ออกไป!” ได้ยินคำถามนี้ เซียวเหิงก็รู้สึกโกรธจนหน้าเขียว มันเป็นความรู้สึกที่คับแค้นใจและไม่อยากคุยเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะกับสตรีตรงหน้าคนนี้

            “ข้าหมายถึง ร่างกายส่วนไหนที่ไร้ความรู้สึก” ฉินมี่ย้ำอีกครั้ง

            “ข้าบอกให้ออกไป”

            “ข้าไม่ไป จนกว่าจะทำหน้าที่เสร็จ”

            “เจ้าอยากตายหรือไง”

            “ข้าว่าท่านน่าจะตายก่อนข้าเสียอีก”

            “ทำไมข้าต้องตายก่อนเจ้า” สตรีผู้นี้ช่างหาญกล้าต่อปากต่อคำกับเขานัก

            “เพราะกลิ่นเหม็นพวกนี้อย่างไรเล่า”

            ฉินมี่ไม่ได้สนใจเขาอีก ย่างสามขุมเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น เซียวเหิงรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี สตรีผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือถึงไม่กลัวตาย

            มือเล็กเอื้อมไปใกล้หมายจะถอดเสื้อให้เขา แต่มันกลับไม่ง่ายเช่นนั้น มือทั้งสองคู่เกิดการต่อสู้กันพัลวัน เหมือนเด็กกำลังตีกัน

ผ่านไปเกือบสองเค่อต่างคนต่างเหนื่อยไม่มีใครยอมใคร แต่ในที่สุดคนที่ขาใช้การไม่ได้ทั้งสองข้างก็ต้องหอบแฮ่ก ๆ มือไม้อ่อนไปหมด เพราะเซียวเหิงฝึกยุทธ์ไม่ได้จึงทำให้เขาเหนื่อยเร็วกว่าปกติ

            ฉินมี่ก็เหนื่อยจนหายใจหอบเช่นเดียวกัน แต่นางยังไม่ยอมแพ้ คิดไม่ผิดที่นางทำให้ร่างกายแข็งแรงก่อนจะมาพบเขา นางเอ่ยถามเขาหน้าตาเฉยชาคล้ายเป็นเรื่องปกติ “จะถอดส่วนบนหรือส่วนล่างก่อน”

            “ข้าไม่ถอดส่วนไหนทั้งนั้น” เป็นครั้งแรกที่เขาพ่ายแพ้ต่อสตรี ผู้หญิงอะไรตัวเล็กนิดเดียว แต่พลังเยอะเป็นบ้า

            “ท่านไม่สามารถทนกลิ่นเหม็นพวกนี้ได้ทั้งวันหรอก” เซียวเหิงยิ่งหน้าแดงทั้งโกรธทั้งอับอาย สตรีผู้นี้ไม่ได้ตายดีแน่ “งั้นเช็ดส่วนบนก่อนก็แล้วกัน” ว่าแล้วนางก็ปลดสายรัดเอวถอดเสื้อเขาออกอย่างทุลักทุเล เพราะเขาไม่ให้ความร่วมมือ แต่ท้ายที่สุดนางก็ทำได้สำเร็จ

            พอท่อนบนเปลือยเปล่าฉินมี่ถึงกับต้องร้อง ว้าว! กล้ามท้องเป็นลอนสวยจนอยากใช้มือลูบไล้ “หนึ่ง สอง สาม…”

            “เจ้านับอะไร” เซียวเหิงขมวดคิ้ว

            “ไม่ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”