ใต้เงารักท่านอ๋องร้าย

สงครามระหว่างแคว้นฉินกับแคว้นเว่ยยืดเยื้อกันมานานแรมปี แคว้นเว่ยค่อย ๆ ยึดครองดินแดนของแคว้นฉินเข้ามาเรื่อย ๆ และในที่สุดแคว้นเว่ยก็สามารถยึดดินแดนทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นฉินได้ถึงสิบเมือง นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ฉินตงฮ่องเต้ของแคว้นฉินยอมยกธงขาวขอเจรจาสงบศึก การเจรจาระหว่างฮ่องเต้ทั้งสองแคว้นเป็นไปอย่างราบรื่น และได้ข้อสรุปว่าแคว้นฉินต้องส่งเครื่องบรรณาการไปยังแคว้นเว่ยทุกปีตอนนี้สงครามสงบมาเป็นเดือนแล้ว และเครื่องบรรณาการก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว อีกเจ็ดวันขบวนส่งเครื่องบรรณาการก็จะออกเดินทางแล้วแต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อสองวันก่อนกลับมีจดหมายด่วนจากแคว้นเว่ย ขอให้แคว้นฉินส่งองค์หญิงไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นกับเว่ยอ๋อง ซึ่งมีศักดิ์เป็นเสด็จอาของเซียวเจ๋อฮ่องเต้แห่งของแคว้นเว่ย หากทางแคว้นฉินไม่ทำตามคำขอ สงครามระหว่างแคว้นก็คงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ฉินตงฮ่องเต้ผู้คลั่งไคล้ในนารีเร่งรีบประชุมกับเหล่าขุนนางในราชสำนักมาสองวันแล้ว แต่ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ เรื่องนี้ทำให้ฮ่องเต้ปวดศีรษะเป็นอย่างยิ่ง คืนนี้พระองค์ต้องเสด็จไปยังตำหนักของกุ้ยเฟย สีหน้าจึ

กว่าเจียวฝางจะพาหมอหลวงมาที่ตำหนักของผู้เป็นนายได้ก็เกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว เมื่อนางเปิดประตูเข้ามาก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างมาก องค์หญิงใหญ่ฟื้นแล้วมิหนำซ้ำยังนั่งพับผ้าอยู่บนตั่งไม้อย่างสบายอกสบายใจ อีกทั้งโต๊ะตัวนั้นกับแถบผ้าสีขาวยังถูกเก็บไปแล้ว เป็นไปได้อย่างไร “องค์หญิงใหญ่ ท่าน…” เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่ยังมีสุขภาพดีอยู่เช่นนั้นหมอหลวงที่รีบวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกับสาวใช้ก็พูดออกอย่างเดือดดาล “นี่เจ้าหลอกข้ามาอีกแล้วหรือ” เพราะองค์หญิงใหญ่ไม่เป็นที่โปรดปราน ผู้คนในพระราชวังจึงไม่ให้ความยำเกรง “ข้าไม่ได้หลอกท่านนะเจ้าคะ เมื่อครู่นี้องค์หญิงใหญ่ยัง…” นอนแน่นิ่งไม่หายใจอยู่เลย เจียวฝางหมดคำจะพูดต่อจริง ๆ ก่อนที่นางจะวิ่งร้องไห้ออกไป นางมั่นใจว่าองค์หญิงใหญ่สิ้นใจไปแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุการณ์มันกลับตาลปัตรเช่นนี้ได้อย่างไร “องค์หญิงใหญ่ก็เลิกทำตัวเหมือนเด็กได้แล้ว ถึงท่านจะเรียกร้องความสนใจมากเพียงใด ฝ่าบาทก็คงไม่มาสนใจท่าน อีกอย่างเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นเว่ยก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว” หมอหลวงเข้าใจว่าที่สาวใช้ไปตามเขามา

เสียงเกือกม้าดังเข้ามาใกล้ตัวรถม้า นิ้วเรียวขาวจึงคลี่ม่านออกเพียงเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะปกคลุมไว้ด้วยผ้าสีแดงบางเบาเพราะต้องแต่งกายด้วยชุดเจ้าสาวแต่ฉินมี่ก็มองเห็นบุรุษที่นั่งอยู่บนอาชาตัวสีดำปลอด จากนั้นจึงปล่อยม่านลงอย่างช้า ๆ โดยไม่สนใจใบหน้าอันหล่อเหลาที่มองมาแม้แต่น้อย เจียวฝางมองผู้เป็นนายด้วยความเป็นกังวล “องค์หญิงยังตัดใจจากซื่อจื่อไม่ได้หรือเจ้าคะ” “ข้าแค่อยากดูว่าหน้าตาเขาเป็นอย่างไรก็เท่านั้น” อยากดูว่าคนที่เจ้าของร่างนี้ตกหลุมรักมีหน้าตาเป็นเช่นไรกันแน่ “แล้วเป็นอย่างไรเจ้าคะ” “ก็ไม่เลว” พูดเพียงเท่านั้นฉินมี่ก็ปิดเปลือกตาลง ในโลกที่นางจากมา นางพบเจอคนหล่อมามาก ทั้งหล่อจริงและหล่อเทียมเพราะศัลยกรรม บุคคลตรงหน้านางเมื่อครู่หาได้ทำให้ใจนางสั่นไหวไม่ ถึงเขาจะหล่อเหลาอยู่มากก็ตาม ยิ่งรู้ว่าบุรุษผู้นี้จิตใจโลเลเปลี่ยนใจง่ายนางยิ่งเกลียดชัง เพราะในวันเทศกาลซั่งหยวนวันนั้น นางยังจดจำคำพร่ำรักที่บุรุษผู้นี้ให้ไว้กับเจ้าของร่างนี้ได้จนขึ้นใจ แต่ผ่านไปไม่กี่วันเขากลับเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นตอนนี้ในใจนางกังวลเพียงว่าจะอยู่ร่วมกับสามีพิการอย่าง

พอถึงทางแยกเข้าจวนเว่ยอ๋อง องครักษ์เหยียนโม่โฉวกับไต้ห่าวซวนจึงคุมขบวนบรรณาการเข้าไปที่เมืองผิงเหยาซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นเว่ย ส่วนเฉียนฟู่กับหวู่เอิน พาขบวนเจ้าสาวตรงไปที่จวนเว่ยอ๋องราวสองเค่อรถม้าก็หยุดลง เฉียนฟู่จึงเอ่ยออก “ถึงจวนอ๋องแล้วขอรับ”เจียวฝางเป็นฝ่ายลงมาก่อน จากนั้นจึงช่วยประคองผู้เป็นนายลงจากรถม้าเมื่อนั้นหญิงชราที่มายืนรออยู่หน้าประตูจวนจึงพูด “ข้าน้อยชิวหมัวมัวคารวะพระชายา” พร้อมกับยอบกายคารวะ “ท่านอ๋องไม่สะดวกออกมาต้อนรับพระชายาด้วยตนเอง จึงส่งข้ามาแทนเจ้าค่ะ”เจียวฝางได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ นี่คนทั้งสองแคว้นเห็นองค์หญิงใหญ่ของนางเป็นสิ่งใดกัน นางกำลังจะอ้าปากแย้งว่านี่ค่อนข้างผิดธรรมเนียม มีที่ไหนเจ้าสาวมาถึงจวนแต่เจ้าบ่าวกลับไม่ออกมาต้อนรับ ฉินมี่จึงเอ่ยขึ้นก่อน “ข้าเข้าใจ” เข้าใจว่าหนึ่งเขาเป็นผู้ป่วยติดเตียงอาจจะไม่สะดวกออกมาต้อนรับนาง สองเขาไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับนาง และความจริงน่าจะเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง“เชิญพระชายา” ชิวหมัวมัวผายมือเชื้อเชิญ เจียวฝางประคองพระชายาเดินตามชิวหมัวมัวไปยังเรือนที่พวกเขาจัดเตรียมไว้ให้ระหว่างทางชิวหมัวมัวยังแนะนำ “ฝั่

คล้อยหลังซูลี่ เจียวฝางที่อดทนอดกลั้นมานานจึงเอ่ยถามพ่อครัวหู “ซูลี่ นางเป็นใครกันถึงได้กล้าพูดเช่นนี้กับองค์หญิง” พ่อครัวหูถอนหายใจออกเบา ๆ “เดิมทีนางเคยเป็นสาวใช้ของอดีตพระชายาที่ท่านอ๋องรักมาก ตอนนี้อดีตพระชายาไม่อยู่แล้ว ท่านอ๋องจึงย้ายนางมาเป็นผู้ช่วยพ่อบ้าน” ท่านอ๋องรักอดีตพระชายามากอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่าถึงได้ทำเช่นนี้กับองค์หญิงของนาง เจียวฝางรู้สึกไม่พอใจเซียวเหิงขึ้นมาอีกหลายส่วน แล้วแบบนี้องค์หญิงของนางจะไม่ได้อยู่ในจวนนี้ในฐานะสาวใช้ตลอดไปหรือ ส่วนฉินมี่นั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด ใครอยากรักใครมากก็รักไปสิ เกี่ยวอะไรกันกับนาง ได้มีชีวิตอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สบายกว่าการเข้าเวรของพยาบาลเสียอีก เจียวฝางเห็นฉินมี่ทำไม่รู้ไม่ชี้ก็รู้สึกขัดใจยิ่งนัก “องค์หญิง ท่านจะไม่พูดอะไรสักหน่อยหรือเจ้าคะ” ฉินมี่จึงทำตามความต้องการของบ่าว พูดสักหลายคำก็ดี “ไปกินข้าวกันเถิด ข้าหิวจะแย่แล้ว”เจียวฝางถึงกับพูดอะไรไม่ออก องค์หญิงของนางกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปตั้งแต่เมื่อไร พูดจบฉินมี่ก็ชวนพ่อบ้านไปกินอาหาร