All Chapters of ใต้เงารักท่านอ๋องร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ฉินมี่รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ อีกทั้งยังหายใจไม่ทันจึงดันใบหน้าเขาออกอย่างแรง “ทะ ท่านอ๋อง” นางหายใจหอบหนักดวงตาเบิกโพลงเมื่อสบตากับคนใต้ร่าง “หืม” อีกฝ่ายทำท่าไม่สะทกสะท้าน “ท่าน ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ฉินมี่ร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว เขา เขาจะบีบคอนางหรือไม่ “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร” ฉินมี่พยายามหยัดกายลุกขึ้น แต่เซียวเหิงกลับรั้งแผ่นหลังของนางเอาไว้ด้วยแขนข้างเดียว “ท่านอ๋องปล่อยข้าเจ้าค่ะ” “ทำไม อยากช่วยข้าก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุดไม่ใช่หรือ” คิ้วข้างหนึ่งเลิกสูงขึ้น อีกทั้งยังส่งสายยาเย้ายวนมาที่นาง เขาเองก็คิดจะยับยั้งชั่งใจ แต่พอได้จูบนางอย่างลึกซึ้งแล้วกลับห้ามใจตนเองไม่ได้ จนคิดอยากจะสานต่อให้จบ “ข้า… วันหน้าข้าค่อยมาใหม่เจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็รีบดันตัวพรวดออกจากอ้อมแขนของเขาได้สำเร็จ แล้วเร่งฝีเท้าก้าวออกจากห้องของเขา โดยไม่สนใจองครักษ์กับสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งยังกุมปากตนเองไว้ตลอดทาง มืออีกข้างยกกระโปรงขึ้นแล้วออกแรงวิ่งสุดกำลัง “แม่นางฉิน” เฉียนฟู่กับหวู่เอิน “องค์หญิ

เมื่อได้ยินโอรสกล่าวเช่นนั้น ความโกรธที่มีก่อนหน้านี้จึงหายไปเป็นปลิดทิ้ง ด้วยความที่ฮ่องเต้องค์ก่อนหรือก็คือพระสวามีของนางมีทายาทเพียงคนเดียวจึงทำให้นางเลี้ยงดูเซียวเจ๋ออย่างประคบประหงมและตามใจทุกอย่าง พอสิ้นบิดาเขาก็ขึ้นครองราชย์ต่อตอนอายุได้สิบเจ็ดปีถึงแม้สองปีมานี้เขาจะทำงานไม่ได้เรื่องปล่อยปละละเลยราษฎร หลายพันครั้งที่มีฎีการ้องเรียนเกี่ยวกับขุนนางกังฉิน และฮ่องเต้ไร้คุณธรรม แต่เซียวเจ๋อก็ไม่ได้สนใจใครกล้าร้องเรียนเขาก็ส่งไปนรกเสีย แต่ฉางไทเฮาก็เข้าใจว่าเขายังเด็ก รอเขาอายุสักยี่สิบสี่ยี่สิบห้าเขาก็คงทำหน้าที่ได้ดีกว่านี้ นางได้แต่ปลอบใจตนเช่นนั้นตำหนักเฉิงเฉียนตู้หนิงอวี่ได้รับจดหมายทางนกพิราบสื่อสารแล้วจึงเปิดอ่านดู เป็นจดหมายจากบิดาของนาง มุมปากพลันโค้งขึ้นเล็กน้อย กล่าวออกเสียงเบา “สตรีแคว้นฉินผู้นี้ช่างน่าสงสารยิ่งนัก เป็นถึงองค์หญิงหน้าตาก็งดงาม แต่กลับได้เป็นเพียงสาวใช้ส่วนตัว แม้แต่อุ่นเตียงก็ยังไม่สามารถ” ว่าแล้วก็หัวเราะเสียงเบาอย่างมีความสุขใครเล่าจะมีความสุขเท่านางได้เป็นถึงนางสนมของกษัตริย์ หากตอนนี้ยังอยู่ที่จวนอ๋องนางคงกัดลิ้นตนเองตายไปแล้ว สตรีคนใดอยู่ดูแลบุรุ

ฉินมี่เปลี่ยนชุดให้เขาเสร็จก็รีบถามเขาทันที “ท่านเจ็บตรงไหนหรือไม่”เขาส่ายหน้า มองใบหน้ามอมแมมของนางด้วยความรู้สึกที่ยากจะกล่าว “ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเถิด”“อืม เดี๋ยวข้ากลับมา” ฉินมี่เดินออกไปแล้ว ชิวหมัวมัวกับองครักษ์ทั้งสองก็เดินเข้ามาเฉียนฟู่กับหวู่เอินนั่งคุกเข่าพลางโขกศีรษะ “ข้าน้อยทั้งสองบกพร่องต่อหน้าที่ ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษด้วยขอรับ”“เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง พวกมันเป็นใครกันแน่”“พวกมันเป็นนักฆ่าเดนตาย มันหนีไปได้หนึ่งคน ที่เหลือถูกคนของเราฆ่าตาย จับเป็นได้หนึ่งคนแต่มันกินยาพิษปลิดชีพตนเองแล้วขอรับ” หวู่เอินรายงานดวงตาคมกริบดำมืดขึ้นอีกหลายส่วน “พรุ่งนี้เตรียมเดินทางกลับจวน” ตามแผนเดิมต้องค้างอยู่ที่นี่ต่ออีกหนึ่งคืน แต่พอมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น เขาต้องรีบพานางกลับจวน“ขอรับ”ฉินมี่อาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจึงมาหาเขาอีกครั้ง เซียวเหิงไล่ทุกคนออกไปจากห้องแล้วพูดกับนาง “มานั่งตรงนี้สิ” พูดพลางตบมือลงข้างตัว“แต่ว่า…”“ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเจ้าจริง ๆ”ฉินมี่เดินเข้าไปนั่งลงบนเตียงนอนข้างเขา เซียวเหิงที่เอนกายอยู่ก่อนแล้วโน้มตัวนางเข้าไปกอด พลางลูบผมเบา ๆ

ฉินมี่พยักหน้าน้อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่ง แต่พอจะก้าวขาลงจากเตียงกลับพยุงร่างตนไม่อยู่ ขาสองข้างสั่นจนก้าวไม่ออก หากเขาไม่ลุกขึ้นมาพยุงนางไว้ก็คงล้มลงไปแล้ว “ระวังหน่อย” เสียงทุ้มกล่าวออกอย่างนุ่มนวลแบบที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน นี่นางโดนพิษหรืออย่างไรอาการถึงได้หนักถึงเพียงนี้นางผละออกจากอ้อมกอดเขาแล้วมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นัยน์ตาขยายกว้างขึ้น “ขาท่านใช้งานได้แล้วหรือ”สิ้นคำคนตัวใหญ่เพิ่งนึกขึ้นได้จึงรีบทรุดกายลงนอนบนเตียงอีกครั้ง พร้อมกับส่งเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดตรงเอว “ยังใช้งานไม่ได้ แต่ข้าคงตกใจมากเกินไปจนลืมตัว” ฉินมี่เชื่อเขาสนิทใจ เพราะนางไม่ใช่สตรีที่หมอฉีว่าจะทำให้เขาเดินได้ได้อย่างไร “ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่” “นอนพักสักครู่ก็คงจะหายปวด” ว่าจบเขาก็เรียกสาวใช้ “มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง” เจียวฝาง ชิวหมัวมัว และสาวใช้อีกสามคนจึงเดินเข้ามา เซียวเหิงกล่าว “ปรนนิบัตินางให้ดี” “เจ้าค่ะ” สาวใช้พยุงนางจากไปยังห้องอาบน้ำแล้ว เหลือเพียงชิวหมัวมัว นางจึงถามออกไป “ท่านอ๋องจะให้บ่าวเรียกเฉียนฟู่กับหวู่เอินมาปรนนิบัติหรือไม่เจ้าคะ”

ฉางไทเฮามาถึงตำหนักเจาหรงเห็นโอรสกำลังร่ำสุรา ฟังดนตรีเคล้านารีอยู่อย่างสบายพระทัย ก็ทำให้นางโมโหมากขึ้นกว่าเก่า “พวกเจ้าออกไปให้หมด” ฉางไทเฮาตวาดสตรีเหล่านั้นเสียงดัง พวกนางรีบลนลานออกไป “ไทเฮามาหาเราถึงที่นี่ด้วยเรื่องอันใดหรือ” เซียวเจ๋อรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งที่มารดามาก่อกวนความสุขของตน “เจ้ายังจะถามอีกหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้เว่ยอ๋องรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว” เขาช่างร้ายกาจยิ่งนัก นางคาดไม่ถึงว่าเขาจะแอบส่งคนไปล้วงความลับในค่ายศัตรู “เรื่องทุกอย่าง?” เซียวเจ๋อยังมีท่าทางเฉื่อยชาไม่สนโลก “ใช่ ทั้งเรื่องทองคำและเรื่องยาพิษนั่นด้วย”เซียวเจ๋อไม่สนใจว่าผู้เป็นอารู้เรื่องทุกอย่างได้อย่างไร เขากลับหัวเราะเยาะออกมาอย่างสบายอารมณ์ “รู้แล้วอย่างไร เขาทำอันใดได้เล่า ในเมื่อเขาไม่สามารถสั่งการทหารได้” หากเขายังนั่งรถเข็นอยู่เช่นนั้นจะทำอะไรใครได้ “แต่ถ้าเรื่องทองคำและเรื่องที่แม่สั่งหยวนหงเจี๋ยให้ทำร้ายเขาถูกแพร่งพรายออกไป เจ้าคิดว่าลูกน้องของเขาจะอยู่นิ่งอย่างนั้นหรือ อย่างไรตราพยัคฆ์คุมทัพซีอานก็อยู่ในมือเขา”