All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 131 - Chapter 140

Matapos bumalik mula sa lumang tirahan, maagang natulog si Lucien.Malamang ay nagdesisyon ang Langit na ganting-palaan siya ng isang bangungot.Sa kanyang panaginip, may isang taong lumabas sa kanyang harap.Ang kanyang ina—si Annabelle.Nakatayo ito sa ilalim ng matinding liwanag ng ilaw sa kisame, ang anino nito ay umaabot nang walang katapusan, na tila isang napakalaking bundok na hindi malalagpasan.Nakasuot ito ng isang napakalinis na puting lab coat. Ang matatalas nitong mga mata ay kasing-lamig ng mga talim, ang mga kilay ay mahigpit na nakakunot habang nakatitingin sa kanya nang may hindi maikakailang pagkabigo."I've explained this problem three times. Bakit mali ka pa rin? When your brother was your age, kaya na niyang i-derive ang Maxwell's equations nang mag-isa."Ang boses nito ay malamig at matigas, na walang anumang natitirang init.Instintibo siyang napaiwas pabalik, na gustong ipaliwanag na hindi niya lang talaga maintindihan.Ngunit ang kanyang lalamunan ay tila nab

Hindi nagising si Amanda hanggang matapos ang alas-diyes ng umaga.Naka-annual leave siya, kaya sa wakas ay bumagal din ang takbo ng buhay niya. Kumakain siya sa tamang oras at hindi na nagmamadali buong araw.Dahil hindi naman siya nagtatrabaho, inihinto muna niya ang painkillers at sa halip ay ininom ang kanyang gamot sa tiyan ayon sa reseta upang tulungang gumaling ang sarili.Sa huli, walang sinuman ang dapat makipag-away sa sarili nilang katawan.Ang gamot ay nagdulot sa kanya ng pagkaantok. Hindi nagtagal matapos ang tanghalian, naging malabo ang kanyang pag-iisip, at muli siyang nakatulog.Hindi na siya nagising hanggang sa matapos ang alas-tres ng hapon.Ginugol niya ang natitirang bahagi ng araw sa pagbabasa ng libro, pag-scroll sa kanyang telepono, at pagtingin sa opisyal na group chat ng Starry Sky Technology.Isang artikulo ang agad na nakakuha ng kanyang pansin.Binasa niya ito mula simula hanggang dulo, saka binookmark, na nagpaplanong magtanong kay Theo pagkatapos ng ho

Hindi man lang gumalaw ang male nurse para pigilan siya."Ms. Sandra, malaya kayong makipag-usap sa aming supervisor. However, sa sandaling ang pasyente ay lumabas sa ward na ito, ang security na ang manghihimasok.""If you insist on taking him out, kusa at automatic na ipoproseso ng ospital ang discharge. Mag-isip kayong mabuti bago magdesisyon kung talagang gusto ninyong isama ang anak ninyo."Napatigil ang kamay ni Lysandra sa doorknob.Tumingin siya sa ibaba sa punong-puno ng pag-asang mukha ng bata sa kanyang mga braso.Nagtatagis ang kanyang panga, ngunit sa huli, hindi niya naisipang humakbang palabas.Hindi siya nangahas na kumuha ng peligro.Kapag si Nagel ay na-discharge mula sa ospital, paano pa niya gagamitin ang bata bilang dahilan upang manatiling malapit kay Lucien?Huminga nang malalim, nilamon ni Lysandra ang kanyang galit at binigyan ang nurse ng isang nakamamatay na tingin."Fine. Tingnan natin kung gaano kayo katotoong professional." Tumingin siya sa ibaba sa kanya

Habang nagsasalita, muling pinuno ni Mrs. Aquino ang mangkok ni Amara. Natatakot na baka mapaso ito, mahinang hinalo nito ang sabaw gamit ang kutsara upang matulungan itong lumamig.Dahil natuto na sa kanyang leksyon, naglagay si Amara ng kaunti sa mas maliit na mangkok. Hinihipan niya ito nang medyo matagal bago sa wakas ay kumuha ng isa pang maingat na higop.Ito ay kasing-sarap at kasing-linnamnam pa rin ng kanyang naaalala.Inilagay rin ni Professor Jose ang isang piraso ng beef brisket sa plato ni Lucien."Kain pa kayo pareho. Lucien, pumayat ka rin. 'Di ba paborito mo ang sabaw na ito?"Lagi namang gustong magdagdag ni Lucien ng maraming ground pepper.Noong nasa ospital pa sila, si Mrs. Aquino ay nagdadala ng malaking lunch container, at silang dalawa ay uubusin ang bawat huling patak.Dahil sa sabaw na ito kaya madalas silang pumupunta roon upang mag-enjoy ng libreng pagkain.Nang walang sinasabi kahit isang salita, kinuha ni Lucien ang kanyang mga kubyertos at mabagal na hina

Matapos lumabas sa TV station, si Amara ay tila naglalakad sa isang panaginip. Tahimik siyang pumasok sa kotse at sumandal sa back seat. Tumingin lang mula sa salamin si Lyndon at hindi na nagsalita nang makitang wala namang balak sumagot si Amara.Pinanood niya ang nakakasilaw na agos ng trapiko at ang mga neon lights na dumadaan sa labas ng bintana. Nang bumalik ang kanyang kamalayan, ang kotse ay nakatigil na sa harap ng Snow House.Nakatayo nang nag-iisa sa labas ng villa, itinaas ni Amara ang kanyang mga mata sa kalangitan sa gabi. Ilang bituin lamang ang makikita, ngunit ang buwan ay nakabitin nang bilog at napakaliwanag sa itaas.Nagtatagal siya sa entrance nang mahabang oras, atubiling humakbang papasok.Dahil alam niya na kapag binuksan niya ang pinto, hindi na siya tatanggapin ng maiinit na braso—kundi ng isang bahay na puno lamang ng malamig na liwanag ng buwan.Sa totoo lang, hindi niya kailanman naisip na balang araw ay makakasal siya kay Lucien.Hindi rin niya inaasahan