All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 141 - Chapter 150

Baka dahil masyadong maraming isipin ang nagsiksikan sa kanyang isip noong araw, hindi makatulog si Amara hanggang sa wakas ay uminom siya ng sleeping pill.Ang pagbabalik sa isang lugar na puno ng mga pamilyar na alaala at ang muling paghiga sa kamang minsan ay pinagsaluhan nila ni Lucien ay nagpagising sa mga emosyong matagal na niyang ibinaon. Nang gabing iyon, nadala siya sa isang intimate dream.Sa kanyang panaginip, ang malambot na sikat ng araw sa umaga ay lumusot sa kalahating nakabukas na kurtina, na nagpapakalat ng mga patak ng gintong liwanag sa kanyang mukha. Ang init ay kumikiliti sa kanyang mga talukap ng mata, ngunit nanatili siyang nakabalot sa masayang hamog sa pagitan ng pagtulog at paggising, na tamad na gumagalaw sa ilalim ng mga kumot.Isang malamig na simoy ng hangin ang humalik sa kanyang hubad na balikat. Nang hindi idinidilat ang kanyang mga mata, instinktibo niyang hinila pataas ang kwelyo ng kanyang pajama top, na nadulas nang lumuwag noong gabi.Sa tabi niy

Habang lumalalim ang gabi, ang mga paputok ay nagliwanag sa kalangitan nang sunod-sunod.Ang maduming maliit na puppy ay nanginginig sa bawat pagsabog ng mga paputok, mabilis na tumatakbo mula sa isang lugar patungo sa isa pa dahil sa takot.Dahil halos walang tao sa mga kalsada sa malamig na panahon, wala itong lugar na mapagtataguan. Sa huli, gumapang ito sa tabi ng isang bunton ng mga garbage bag, ang tuyo nitong maliit na ilong ay amoy nang amoy sa paghahanap ng pagkain.Huminto si Amara at hinanap ang kanyang mga bulsa, umaasang makakakita ng maipapakain dito, ngunit walang laman ang mga ito.Maingat niyang inunat ang isang kamay patungo sa puppy.Ang maliit na aso ay agad na naatras, ang mga matang maingat ay nagpapakita na nasaktan na ito noon. Lalo pa itong umatras sa malayo, hindi gustong lumapit.Noon din, ang may-ari ng katabing tindahan ay lumabas. Nakasuot ng jacket, hinila niya pababa ang metal shutter at kaswal na itinapon ang kalahating bread roll patungo sa mga trash

Lalong lumalamig ang titig ni Lucien sa bawat segundong lumilipas.Ngunit nagpatuloy si Amara nang buong kahinahunan. "Lucien, totoo man o hindi, napakaraming taon na tayong magkakilala. Let's end this peacefully. We were never meant for the same world, kaya 'wag na nating ipilit ang isang bagay na hindi na talaga gumagana."Nang salubungin ni Lucien ang kanyang malinaw at hindi nagbabagong mga mata, ang bawat salitang binibitawan nito ay mahinhin at kalmado, ngunit bawat isa ay bumaon nang malalim sa kanyang dibdib."Amara... nagbago ka na."Pinilit niyang panatilihing steady ang kanyang boses, ngunit ang bintang na nakatago sa ilalim niyon ay imposibleng maikaila.Natahimik si Amara nang ilang sandali bago sumagot."You mean my eyes? Inasahan mo bang titingnan pa rin kita nang may paghanga tulad ng dati? O kasama ang pag-asa na dati kong pinahahawakan?""People change. At tingin ko, ang tao na ako ngayon ay mas mabuti kaysa sa tao na ako noon."Lalong nagdilim ang mukha ni Lucien ha

Nang mag-alas-diyes na ng gabi, nakangiting lumapit si Adam para ipaalala sa lahat na oras na para magpahinga.Walang nagawa si Amara kundi umupo at maghanda nang umalis.Dahil nakitang napakadilim na sa labas, nag-aalalang tumingin sa kanya ang kanyang ina."Bakit hindi ka na lang dito matulog ngayong gabi?"Umiling si Amara habang nakangiti."‘Wag na, Mom. Susunduin naman ako ni Lucien. Don't worry, magiging okay lang ako."Lumalabas din ng bahay si Drake habang masayang kumakaway."Bye, Ate! Happy New Year!"Habang inihahatid siya ng ina sa pinto, patuloy itong nagpapaalala, "Mag-iingat ka, at mag-message ka agad pagdating mo sa bahay."Pumayag si Amara sa lahat habang nakangiti bago kumaway bilang pamamaalam.Sa sandaling humakbang siya palabas ng gusali, salubong agad ang malamig na simoy ng hangin.Isinara niya nang mas mahigpit ang kanyang jacket at tumayo muna sa tabi ng kalsada bago nakapara ng taxi.Mula sa rearview mirror, pinagmasdan niya ang apartment building ng kanyang

Nakatayo lang si Lucien, napapako sa kinaroroonan.Nilamon siya nang buo ng katahimikan ng gabi, isang napakatinding bakante na humahagupit sa kanya na parang umaapaw na alon hanggang sa maging mahirap na ang huminga.Tahimik na nakapatong ang wedding ring sa mesa.Mukhang naiwan lang ito doon nang hindi sinasadya...O baka naman itinapon lang nang ganun kadali na parang walang kwentang basura.Kahit ano pa man, wala nang kwenta 'yon.Hindi ito ang unang pagkakataon na tinanggal ni Amara ang kanyang wedding ring.At hindi rin ito ang unang beses na tumalikod ito at lumayo sa kanya.Kahit saan pa siya magtago...Mahanap at mahanap niya pa rin ito.Kahit kailangan niya pang baliktarin ang buong bansa.Huminga nang malalim si Lucien at pinilit ang sariling kumalma.Tinawagan niya agad si Lyndon at inutusan itong i-search muna ang Snow House.Saka niya tinawagan si Aunt Rosie, pinapatingin ang security footage sa villa at pinalilista ang lahat ng ginawa ni Amara noong bumalik ito doon kan