ログインSi Yna ay isang babaeng may isang salita—kapag may napagdesisyunan, agad niya itong isinasakatuparan nang walang pag-aalinlangan. Sa sandaling lumabas siya ng lumang mansyon ng pamilya Del Castillo , hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Dumiretso siya sa Velvet Lotus Club, isa sa pinaka-eksklusibong private clubs sa buong lungsod. Bilang isang VIP member ng top-floor suite, hindi na niya kailangan pang maghintay nang matagal bago siya personal na sinalubong ni Supervisor Lemuel. “Miss Yna, you’re here! Please, right this way,” magalang na bati ni Lemuel, na tila sobra-sobra ang pag-asikaso habang ginagabayan siya papasok. Ngunit hindi agad sumunod si Yna. Sa halip, kaswal niyang inilabas ang isang bank card at dahan-dahang itulak ito sa ibabaw ng mesa patungo sa lalaki. “I need a small favor,” mahina niyang saad. Pagkatapos ay lumapit siya at bumulong nang direkta sa tainga nito, ibinibigay ang kanyang mga instruksyon. Habang nakikinig si Supervisor Lemuel, unti-unting nagbago
A/N: Dahil nagkamali po ako ng lapag ng chapter, ipa free chapter ko po itong Chapter 31. Chapter 32-33 po kasi ang na update ko at walang Chapter 31. Enedit ko siya at nag double ang Chapter 33. Wala akong idea kung kailan ma approve ang modifications na ’yon. Kaya ito po ang Chapter 31. Pasensya na po.CHAPTER 31Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito? Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali. Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya? Mabilis niyang itinakwil ang isipang iyon. Maraming taon na siyang nagpapakabaliw sa sariling mga hinala. Anumang ekspektasyon na mayroon siya noon ay matagal nang naubos. Anumang katapatan na ibinigay niya ay matagal na niyang binawi. Natutunan niya ang isang mahalagang leksyon sa mahirap na paraan: kung wala kang aasahan, hindi ka mabibigo—at hindi ka masasaktan. Kaya sa hal
Nagulat si Amara na sa kabila ng lahat ng nangyari sa pagitan nila kagabi, hindi pa rin umalis si Lucien. Napadako ang tingin niya sa natitirang pork ribs sa loob ng refrigerator. Sa isang maikling sandali, isang katawa-tawang isipan ang pumasok sa kanyang ulo—posible kayang bumalik ito kagabi nang may galit at lihim na ginalaw ang kanyang pagkain? Walang pag-aalinlangan, kinuha niya ang container at itinapon ito sa basurahan. “Achoo!” Isang bahing ang narinig niya mula sa likuran. Hinimas ni Lucien ang kanyang sentido at dahan-dahang naupo. Si Amara ay laging matalas ang pakiramdam pagdating sa lalaki. Noon, mapapansin niya agad kahit ang pinakamaliit na senyales ng sakit at agad ipagluluto ito ng ginger soup—simple, pero laging epektibo sa simula ng sipon. Pero ngayon, umarte siya na tila walang narinig. Kinuha niya ang kanyang bag at naglakad patungo sa pinto. “Don’t you have work in the afternoon?” kumunot ang noo ni Lucien. Hindi man lang siya nilingon ni Amara. Y
“Sino’ng nagbigay sa’yo ng karapatang sabihin ’yan?!” Pumiyok ang boses ni Amara sa tindi ng emosyon, ang kanyang mga mata ay nagbabaga sa hindi mapigilang hinanakit at galit. Sa talas ng kanyang tingin, tila ba nanginig maging ang chandelier sa itaas nila. Natigilan nang sandali si Lucien bago tumigas ang kanyang ekspresyon. “Can you not speak like that?” Ngunit tila nawala na sa sarili si Amara. Sinugod niya ito, sinubukang saktan, pero madali lang siyang napigilan ni Lucien. Mahigpit na nakakulong ang kanyang pulso sa kamay nito. “Parent-teacher meeting? Minsan lang siya pumunta sa buong buhay ko,” nanginginig niyang sabi. “And I wish he hadn’t come at all.” Naputol ang kanyang paghinga habang sumusulpot ang mga masasakit na alaala. “Masyado pa akong bata noon… nagsisimula pa lang ang regla ko. I didn’t understand anything… at iniwan niya ako doon nang mag-isa.” Gaya lang ng nangyari ngayong gabi. Iniwan siyang mag-isa para tiisin ang kahihiyan. Ang imahe ng kanyan
Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito? Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali. Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya? Mabilis niyang itinakwil ang isipang iyon. Maraming taon na siyang nagpapakabaliw sa sariling mga hinala. Anumang ekspektasyon na mayroon siya noon ay matagal nang naubos. Anumang katapatan na ibinigay niya ay matagal na niyang binawi. Natutunan niya ang isang mahalagang leksyon sa mahirap na paraan: kung wala kang aasahan, hindi ka mabibigo—at hindi ka masasaktan. Kaya sa halip na mag-isip ng kung ano-ano, ang atensyon niya ay bumalik sa pera. Ang one hundred thousand pesos na iyon. Bahagya siyang kumunot ang noo at sinabi, “If you don’t need anything else, babalik na ako doon para kunin ’yung pera.” Pagkatapos ng lahat, tiniis niya ang kahihiyan at ininom ang alak. Hindi naman pwede
“Gusto niya ba talaga ng divorce? Who is she trying to scare? Nakalimutan na ba niya ang ginawa niya noon para lang kumapit kay Lucien?” “Masyado ka bang nanonood ng mga drama? This is giving off that cliché ‘love triangle, hard-to-get, tragic romance’ vibe—at mukhang effective naman ang pag-arte mo!” Matagal nang sanay si Amara sa ganitong uri ng panunuya. Nanatili lang siyang nakatayo sa gilid, ang mga labi ay nakakurba sa isang matipid at walang pakialam na ngiti. Para sa kanila, wala siyang ibang silbi kundi maging libangan sa gabing ito. Natural lang na mabilis na nalipat ang paksa ng usapan. Karamihan sa mga nasa silid ay mga dating kaklase ni Lucien sa private school. Habang nagbabalik-tanaw, hindi naiwasang mapunta ang usapan sa kanilang mga araw bilang estudyante. At tuwing mababanggit si Lucien, lalong sumisigla ang kanilang mga boses. Noon, siya ang tinaguriang “young master ng campus”—sikat sa mga babae, sinusunod ng mga lalaki, mailap at walang takot. Kapag masama ang







