All Chapters of Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากนั้นหมอเฟิงก็มารายงานผลจากที่ฟานอี้สั่งไปทั้งหมดและพบว่าไม่มีอาการบาดเจ็บภายในมีเพียงรอยช้ำที่หน้าท้องเท่านั้นเธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกโดยที่คนข้าง ๆ ก็เช่นกัน"..."รอยแผลที่เนื้อตัวและใบหน้าของเธอมันคือภาพที่เลวร้ายที่สุดที่เขาเคยเห็น...หัวใจของเขาเหมือนมีใครมากำไว้แน่น ๆ แล้วบีบจนเจ็บ เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่มีรอยช้ำกับและริมฝีปากแตก มือเล็ก ๆ ที่เคยชินกับการจับปากกา จับเข็ม ฉีดยาให้คนไข้…กลับต้องมาถลอกจากการกระทำเลวร้ายของคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นหมอ"ผมน่าจะฆ่ามันซะ""ไม่เอาอย่าพูดแบบนี้ ถ้าคุณไปฆ่ามันแล้วฉันจะอยู่กับใคร"คำพูดของจัสมินทำเอาฟานอี้จุกในอก เขาโน้มตัวไปโอบกอดร่างเล็กและเอ่ยขอโทษกับเธอซ้ำ ๆ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งของเขาทุเลาลงเลยแม้เพียงนิด"เอ่อ หมอฟานครับ"เสียงแพทย์ประจำแผนก ER ดังแทรกขึ้นมาฟานอี้เลยผละอ้อมกอดแต่ยังคงจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย"ผมรบกวนขอคุยเป็นการส่วนตัวสักครู่นะครับ""...ครับ"ร่างสูงจำใจต้องเดินออกมาคุยกับหมอเฟิงที่มุมของห้องฉุกเฉินโดยที่สายตาของเขายังคงมองไปที่ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ละห่าง"ผมขอแนะนำให้หมอจัสมินพบจิตแ

"อือ..."จัสมินนอนกระสับกระส่ายทั้งคืนละเมอซ้ำ ๆ เหงื่อซึมออกเต็มแผ่นหลังเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนตีสามดวงตากวาดมองหาความปลอดภัยในความมืดก่อนจะรู้สึกถึงอ้อมแขนอุ่นที่โอบเธอไว้แน่น"ไม่เป็นไร...ผมอยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มนั้นกระซิบเบาแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเต็มหัวใจฟานอี้นั้นไม่ได้หลับเลยทั้งคืนเขากอดเธอไว้ไม่ห่างราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในหัวของเขามีแต่ความโกรธ...โกรธจนคิดอยากไปกระทืบไอ้หมอเหี้ยนั้นอีกครั้งแต่ตอนนี้เขาเลือกที่จะปลอบโยนเธอแทนเพราะความรู้สึกของเธอสำคัญที่สุด...ผู้หญิงที่ถูกทำร้ายร่างกายมาจิตใจเธอจะบอบช้ำขนาดไหนนะ...?"ฉันฝันร้าย...ฉันฝันว่าหมอเหว่ยมาหา"เสียงของจัสมินสั่นเครือมือใหญ่ของฟานอี้เลยเอื้อมไปเปิดโคมไฟและชันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงสบกับดวงตาที่สั่นระริก"มันจะไม่มีวันมาหาคุณได้อีกผมสัญญา"ฟานอี้ประคองใบหน้าของเธอเบา ๆ แล้วจูบลงไปช้า ๆ บนแก้มเปื้อนน้ำตาและริมฝีปากที่แตกระแหงจากบาดแผลการถูกตบ"เจ็บไหม...""เจ็บมากไหม จัสมิน..." เขาถามซ้ำ ๆ เหมือนคนที่โทษตัวเองเพราะเขาก็โทษตัวเองจริง ๆ ถ้าเขาไม่ปล่อยให้เธอต้องกลับบ้านคนเดียว ถ้าเขาผ่าตัดเสร็จเร็วกว่านี้อีกหน่อยดอ

"ฉันเคยเกือบจะแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง…"เสียงทีวีในห้องเงียบลงทันที ฟานอี้ขยับตัวเล็กน้อยเหลือบมองเธอที่ยังไม่หันมามองเขา เพราะเขารอให้เธอพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่ให้นักสืบตามสืบแล้ว...เขารู้เรื่องนี้มาตลอดแต่เลือกที่จะเงียบเพื่อให้เกียรติเธอหลายปีที่แล้วโต๊ะอาหารหรูหราที่เต็มไปด้วยเครื่องเงิน เครื่องเคลือบ และอาหารจีนที่จัดเรียงอย่างประณีตแต่แทบไม่มีใครกล้าขยับตะเกียบเพราะเสียงของอากง 'ตง ห่าว'… ดังขึ้นกลางความเงียบ"หม่าม้าเธอมันโง่ โง่ที่ไปแต่งงานกับไอ้หมอที่ไม่แม้แต่จะอยู่กับลูกเมีย!"จัสมินนั่งนิ่ง ข้าง ๆ มารดาผู้หญิงผิวขาวซีด ดวงตาอ่อนล้า แต่ยังฝืนยิ้มเจื่อน ๆ เธอเคยสวยสง่าและนั่นคือสิ่งที่ทำให้ตระกูลตงเคยเลือกเธอให้หมั้นหมายกับตระกูลจ้าวแต่ 'เสี่ยวเจิ้ง' นั้นไม่ได้รักลูกชายบ้านจ้าวตามเกมที่ถูกจัดไว้เพราะหัวใจของเธอเป็นของหนุ่มที่มีจิตวิญญาณชายหนุ่มผู้เลือกเดินทางไปรักษาคนในแอฟริกา ตะวันออกกลาง หรือแม้แต่ที่ที่ไม่มีแม้แต่ไฟฟ้านายแพทย์ อันเดรย์ มิคาอิลลอฟ หมอผู้เสียสละและเขา…เป็นพ่อของจัสมินที่จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถเมื่อสองปีก่อนและนั่นทำให้เธอไม่กล้าขับรถอีกเลยเพราะเธอจะคิ

"หนูไม่แต่ง! หนูเสแสร้งทำเป็นรักเขาไม่ได้"แขกเหรื่อในงานมากันช็อกจนพูดไม่ออกญาติผู้ใหญ่พากันลุกขึ้นมองเหตุการณ์และอากงที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า"ฉันขอโทษนะคะคุณ แต่คุณควรได้แต่งงานกับคนที่คุณรักจริง ๆ "หญิงสาวหันไปเอ่ยขอโทษเจ้าบ่าวจากตระกูลจ้าวที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน จัสมินฉีกชุดเดรสสีขาวจนขาดวิ่นเธอถอดรองเท้าส้นสูงออกและเดินผ่านบรรดาผู้ใหญ่ที่ซุบซิบกันไปทั้งทางแต่เธอไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว"ถ้าแกไม่กลับมา ฉันจะไม่ให้โอกาสแกอีก!" อากงแผดเสียงลั่นพร้อมทั้งเอามือกุมหัวใจที่เต้นแรงของตัวเองไว้ไฟโทสะของเขาลุกโชนจนแทบจะแผดเผาหลานตัวดีให้มอดไหม้"หนูขอโทษ...แต่หนูทำไม่ได้""สร้างปัญหาเหมือนแม่มึงไม่มีผิด ออกไปจากตระกูลกูซะ! อีหลานเฮงซวย มึงจะไปตายไหนก็ไป!!"สิ้นเสียงตะโกนด่าหยาบคายของอากงจัสมินก็ยืนนิ่งอยู่กับที่มือเรียวกำหมัดจิกเล็บจนเจ็บไปหมดแต่มันไม่เจ็บเท่าการที่อากงด่าแม่ของเธอแม้ว่าท่านจะจากไปแล้วหรอก..."หนูน่ะตายห่าไปตั้งนานแล้ว ที่ยังอยู่ได้ก็เพราะแรงเกลียดเท่านั้น!"นิ้วกลางเรียวถูกโชว์ให้ทุกคนในงานก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปจากฮอลล์และนั่นคือวันที่ตระกูลตงตัดเธอออกจากชีวิตบ้านหลังใหญ่ไม่ใ

"นี่!"ร่างบางลุกขึ้นตบโต๊ะดังลั่นถ้อยคำเหยียดหยามของหมอเหลียงทำให้เธอโกรธจนสั่นไม่คิดเลยว่าคนที่เคยเป็นอาจารย์จะขายวิญญาณความเป็นคนทิ้งไปจนหมดขนาดนี้และเธอจะไม่ยอมให้หมอพวกนี้มาลดทอนศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธออีกต่อไปแล้ว"ผมขอเตือนคุณว่าอย่ากล่าวหาหมอจัสมิน"ดวงตาสีนิลจ้องมองแพทย์อาวุโสนิ่ง ๆ แต่เธอสังเกตได้ว่าออร่าอำมหิตนั้นแผ่ออกมาจากร่างสูง และเขาก็ดูเครียดกับสถานการณ์นี้มาก ๆ "ถึงผมจะมีความสัมพันธ์กับหมอจัสมินหรือไม่มันก็ไม่ได้กระทบกับการทำงาน...ไม่มีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้แพทย์รักกันผมไม่ได้ทำผิดจรรยาบรรณข้อไหนทั้งนั้น""แต่ในฐานะผู้บริหารระดับสูงสุด...คุณคิดว่าการตัดสินใจด้วยความลำเอียงจากเรื่องส่วนตัวมันเป็นสิ่งที่ควรเกิดขึ้นเหรอ" น้ำเสียงเรียบนิ่งของแพทย์อาวุโสอีกคนดังขึ้นมาและนั่นทำให้หมอเหลียงยกยิ้มมุมปาก"ที่ไปรับไปส่งกันทุกวันมันเรียกว่าอะไรเหรอครับหมอฟาน" หมอเหลียงถามด้วยท่าทีถากถาง"เพราะคุณมีความสัมพันธ์กับเธอก็เลยไม่ฟังเสียงผู้บริหารและหมออาวุโสท่านอื่นที่ร่วมสร้างโรงพยาบาลนี้กับพ่อคุณมาใช่ไหม"ตอนนี้ฟานอี้เหมือนถูกรุมต่อยจากหมัดหนัก ๆ เขารู้สึกกดดันจนกำหมัดแน่น...ตอนที่จะ