All Chapters of Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ: Chapter 1 - Chapter 10

โรงพยาบาล HK"ความดันดีอยู่นะคะ"เสียงหวานใสของ "จัสมิน มิคาอิลลอฟ (Jasmine Mikhailov)" แพทย์หญิงผู้เป็นเจ้าของตำนานเด็กอัจฉริยะของฮ่องกงที่สอบเข้าเรียนแพทย์ได้ตั้งแต่อายุสิบหก แถมยังเป็นลูกหลานของตระกูลตงที่มีความมั่งคั่งและทรงอำนาจ โดยเธอนั้นมีสายงานที่ฉีกไปจากลูกหลานคนอื่น ๆ ที่จะทำงานด้านธุรกิจและการลงทุนเป็นหลักแต่จัสมินนั้นอยากเป็นหมอมาตั้งแต่เด็กเพราะได้แรงบัลดาลใจจากบิดาที่เป็นแพทย์ชาวรัสเซีย และด้วยความที่เป็นเด็กเรียนเก่งในระดับเทพมาตั้งแต่ประถม เธอจึงกวาดรางวัลทางวิชาการมามากมายจนมีตู้เก็บรางวัลเกียรติยศตู้ใหญ่เรียกได้ว่าทั้งสวยและเก่งแสนครบเครื่องในคนเดียว...และตอนนี้เธอกำลังรับหน้าที่เป็นอายุรแพทย์ระบบประสาทที่เก่งกาจประจำอยู่โรงพยาบาลระดับต้น ๆ ของฮ่องกง"เดี๋ยววันนี้หมอจ่ายยาแก้ปวดไปให้ก่อนนะคะ หมอแนะนำว่าพยายามพักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และพยายามไม่เครียด คือหมอก็เข้าใจแหละว่ามันทำยากเพราะหมอก็ยังเครียดอยู่ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เครียดมาก ๆ การพบจิตแพทย์และนักจิตบำบัดก็ช่วยได้เยอะมากนะคะ""คะ-ค่ะ"คนไข้ที่เป็นสาววัยยี่สิบปลายพยักหน้าหงึกหงัก แม้คุณหมอจะให้คำแน

"นี่คุณ…"เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ไฟในร่างลุกโชนมากกว่าเดิม"ขึ้นห้องกันไหม?"น้ำเสียงหวานใสจากเจ้าของใบหน้าสวยจัดตามสไตล์สาวลูกครึ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าเธอน่าจะเป็นสาวรับงานจากการสังเกตนัยน์ตาหวานเยิ้มที่ทอดมองเขามาตลอดหลายชั่วโมงแม้ว่า 'จาง ฟานอี้' คุณหมอหนุ่มทายาทตระกูลจางผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เคยใช้บริการสาวในคลับมาก่อน และวันนี้ก็ตั้งใจมาดื่มคนเดียวเงียบ ๆ เพื่อระบายความเครียดในใจ แต่อาการร้อนจนแทบจะทนไม่ไหวในจากเจ้าเครื่องดื่มบ้าในตอนนี้ทำให้เขาตอบตกลงอย่างง่ายดาย"ผมมีเงินสดนิดเดียวนะ"เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวในบาร์ เขาหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋าเงินและเขียนโน้ตสั้น ๆ บนกระดาษแล้วส่งให้เธอจัสมินรับธนบัตรหลายใบพร้อมทั้งกระดาษโน้ตและเก็บใส่กระเป๋าโดยไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอไม่ได้อ่านหรือดูจำนวนเงินด้วยซ้ำ แต่เขาก็คงจะมีน้ำใจออกค่าห้องให้แหละมั้ง"ไม่เป็นไร ฉันมีห้อง"เธอพูดเสียงต่ำ ๆ และลุกขึ้นเดินนำไปที่ลิฟต์ โดยที่ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มปริศนาก็เดินตามมาโดยไม่มีคำถามใด ๆ คือต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันไปคนละทิศคนละทางโ

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านโปร่งทาบลงบนผิวกายขาวเนียนของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา"...อือ"จัสมินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเฮเซลปรับโฟกัสจากความพร่ามัวเป็นภาพชัดเจน ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นนอนคืออาการปวดเมื่อยทั่วร่างกาย เธอพยายามขยับตัวแต่กลับต้องเม้มปากแน่นเมื่อความเจ็บจี๊ดแล่นปลาบขึ้นตามเนื้อตัวนี่เธอเมาจนเผลอไปตีกับใครมาหรือเปล่าเนี่ย?เอ๊ะ ไม่ได้ไปตีกับใครหรอกแต่เป็น...ดวงหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นทันทีเมื่อความทรงจำเมื่อคืนพุ่งเข้าใส่ภาพการขยับกายเข้าออกของทั้งสองร่างครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักพอแล่นฉายมาเรื่อย ๆ ราวกับฟิล์มภาพยนต์ที่ฉายซ้ำไม่มีวันหยุดสัมผัสร้อนแรง เสียหายใจหอบกระชั้น ความใกล้ชิดกันนับครั้งไม่ถ้วนและผู้ชายเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าปั้นให้ที่นอนอยู่ข้างเธอเธอกลั้นหายใจและหันศีรษะไปช้า ๆ ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมคายของเขาแลดูสงบนิ่งยามอยู่ในห้วงนิทรา คิ้วเข้มเรียงตัวสวย นัยน์ตาปิดสนิทแต่ดันมีขนตายาวราวกับผู้หญิง จมูกโด่งคมเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูปสีอ่อนตัดกับสีผิวโทนสว่างของเขาได้เป็นอย่างดีโดยเส้นผมสีดำขลับของเขาปรกลงมาที่ห

ฟานอี้ที่เพิ่งกล่าวแนะนำตัวในฐานะผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาล Z international เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะก้าวลงจากเวทีด้วยท่าทางสง่างามท่ามกลางเสียงปรบมือตอนนี้เหล่าบุคลากรทางการแพทย์ต่างประจำที่มุมต่าง ๆ เพื่อดื่มฉลองในงานเลี้ยง ร่างสูงโปร่งของผอ.หนุ่มเดินผ่านฝูงชนเพื่อตามหาหญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีเฮเซลและไม่นานก็ได้เจอเธอยืนอยู่ที่มุมห้องทันทีที่ทั้งคู่ปรากฎอยู่ตรงหน้ากันและกันเขาและเธอก็หยุดมองจ้องกันนิ่งราวกับกำลังสำรวจเครื่องหน้าของฝ่ายตรงข้ามเพื่อความแน่ใจในอะไรบางอย่างพอสบตากันไปสักพักทั้งคู่ก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยและพูดออกมาพร้อมกัน"คุณ! / คุณ!"เสียงอุทานของจัสมินและฟานอี้ดังขึ้นมาจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามองและพวกเขาจึงยืนเงียบเนียน ๆ อยู่สักพักจนสถานการณ์กลับมาเป็นปกติแต่สายตาวาวโรจน์นั้นยังล็อกอีกฝ่ายไว้แน่นและแล้วสงครามสาดน้ำลายก็เริ่มขึ้น!"คุณกล่าวหาว่าฉันเป็นผู้หญิงรับงาน!" จัสมินมองเขาตาเขียว...นี่เองสินะ ไอ้ตัวดีที่หาว่าเธอรับงานพอมาเห็นหน้าชัด ๆ ในวันนี้แล้วพบว่าหล่อกว่าที่เห็นในคลับเป็นสิบเท่า"คุณก็หาว่าผมเป็นโฮสต์เหมือนกัน!" ฟานอี้ตอบกลับเสียงเข้ม"แต่คุณเป็

**เนื้อหาเกี่ยวกับการแพทย์ในเรื่องนี้เป็นเพียงการแต่งขึ้นเพื่อใช้ในบริบทของนิยาย ไม่สามารถใช้อ้างอิงหรือแทนการวินิจฉัยและรักษาโรคจริงได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน**หลายวันต่อมาหลังจากเกิดเหตุการณ์ปะทะระหว่างเธอและผู้อำนวยการฟานอี้หญิงสาวก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่นึกถึงหน้าเขาอีก แต่ทำไม๊ทำไม ผอ. แบบเขาถึงขยันมาตรวจคนไข้จังเลย แถมโลกยังเหวี่ยงให้เธอกับเขาเป็นหมอในสายงานใกล้ ๆ กันอีก"เฮ้อ...วันนี้จะต้องคอนเซาท์ไหมเนี่ย"หญิงสาวถอนหายใจออกมาระหว่างเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ถึงจะมีเรื่องให้เถียงกันบ่อยแค่ไหนแต่ทั้งเธอและเขาต่างก็ยอมรับลึก ๆ ในใจว่าอีกฝ่ายเป็นหมอที่เก่งในสายงานของตัวเองมาก ๆและถึงแม้ว่าจะเป็นโรงพยาบาลเอกชนแต่คนไข้ในแต่ละวันนั้นไม่ได้น้อยไปกว่าโรงพยาบาลรัฐบาลเลยคงเพราะการมีเทคโนโลยีและอุปกรณ์ครบครันมาก ๆ รวมถึงการดึงตัวแพทย์เก่ง ๆ ในแต่ละด้านมารวมกันไว้ทำให้โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เหมือนเป็นศูนย์รวมของพวกหมอเก่ง ๆ ที่สมองไหลออกมาติ๊ง!เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสิบร่างระหงในชุดสุภาพสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ที่มีสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลZ international ก็เดินตรงไปที่ห้องตรวจ 307 ซึ่งเป็นห้องตรวจข