Todos os capítulos de Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ: Capítulo 11 - Capítulo 19

"อ๋อ แล้วก็...คุณติดหนี้ผมนะ"บรรยากาศในห้องตรวจผู้ป่วยเฉพาะทางยังไม่ทันเย็นลงดี แพทย์หนุ่มร่างสูงก็เติมเชื้อไฟด้วยการเอ่ยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยชัยชนะอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่ศัลยแพทย์ประสาทอันดับหนึ่งของโรงพยาบาลลงความเห็นเลือกแนวทางการรักษาแบบ EA ตามคำเสนอของจัสมิน เธอก็รู้ว่าเขาไม่ได้ตัดสินใจเพราะเห็นด้วยกับเธอหรอกแต่เพราะมันคือทางเลือกที่ดีกับคนไข้จริงๆ ไม่อย่างนั้นจะกล่าวทวงบุญคุณแบบนี้หรือไง!"จะให้ฉันโอนเงินให้คุณเพิ่มจากวันนั้นไหมล่ะจากพันห้าเป็นห้าพันดีไหม"จัสมินกระตุกยิ้มจากการจงใจใช้เหตุการในคืนนั้นมาเย้ยหยันเขาตรง ๆ เพราะเป็นใครก็คงโกรธ คนหล่อหุ่นดีระดับนี้แต่ถูกมองว่าเป็นโฮสต์ที่มีราคาแค่คืนละพันห้าถ้าไปเล่าให้ใครฟังก็มีแต่จะถูกล้อเลียน!"นี่คุณ!"เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนจากสีหน้าเรียบเฉยเป็นบูดเบี้ยวขึ้นมา เขากัดฟันให้กับความแสบสันของยัยผู้หญิงคนนี้อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน เพราะปกติเขาจะเป็นคนนิ่ง ๆ และไม่สนใจสิ่งรอบข้างจนเก็บมาเป็นอารมณ์แต่ผู้หญิงคนนี้สามารถทำให้เขาโกรธได้ถึงสองครั้ง!"อ้อ! หรือจะคิดเป็นรายเดือนก็ได้นะจะได้คุ้มกับการที่จะต้องเห็นหน้าฉันทุ

"คุณตามฉันมาอย่างนั้นเหรอ!""หา หลงตัวเองไปไหม ผมจะตามคุณมาทำไมไม่ทราบ" คิ้วหนาขมวดหากันทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นี่เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน...แต่ก็คงมั่นใจพอสมควรแหละ ดูจากชุดนอนสีขาวบางเบาแสนน่าหงุดหงิดที่ใส่ก็พอจะทราบได้"แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ""ผมมากับไอ้ไท่...แฟนเพื่อนคุณไง""มากับพี่ชายอะเข้าใจ แต่คุณมายืนอยู่หน้าห้องฉันทำไม ทำตัวเป็นโรคจิตหรือไง""คิดว่าผมอยากมาเหรอ แค่ไอ้ไท่มันขอให้ตามไปที่จุดถ่ายรูปเพื่อนช่วยเอวาลิน โซอี้เพื่อนคุณเขาไปตั้งแต่แรกแล้ว มีแต่คุณที่ยืนพูดจาไร้สาระอยู่ได้" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของคนตัวสูงทำให้จัสมินรีบหารองเท้ามาใส่ เพราะขี้เกียจทะเลาะกับเขาตั้งแต่เช้าและที่สำคัญเขาบอกว่ามันเกี่ยวกับการช่วยเหลือเอวาลินด้วย"จะไปทั้งชุดนี้เลยหรือไง ไม่อายฟ้าดินเอาเสียเลย""วุ้ย! วุ่นวายจริง!"ปัง!หญิงสาวปิดประตูใส่หน้าบูด ๆ ของฟานอี้เสียงดัง และเลือกชุดที่เหมาะสมมาเปลี่ยน ถึงจะยังไม่ได้อาบน้ำจริงจังแต่เธอก็ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้วหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพจัสมินก็หยิบหมวกปีกกว้างมาหนึ่งใบและใส่รองเท้าแตะออกไปข้างนอก แต่ก็แทบจะชนกับร่างสูงใหญ่ที่ยังคงยืนอยู่

ในแผนกอายุรกรรมประสาทและศัลยกรรมประสาทที่อยู่ติดกันนั้นจะมีสัญลักษณ์โดยที่ทั้งโรงพยาบาลรู้ดีนั่นคือ "เสียงเถียงกันของหมอฟานและหมอจัสมิน" ถึงเขาและเธอจะไม่อยากเห็นหน้าหรือพูดคุย แต่เคสบางเคสมันจำเป็นต้องคอนเซาท์ร่วมกัน เพราะพวกเขาเป็นแพทย์เฉพาะทางที่ใกล้เคียงกันทุกเช้าคล้ายจะกลายเป็นธรรมเนียมทะเลาะกันคนละสามประโยคแล้วแยกย้ายไปตรวจคนไข้ ไม่มีใครจำได้แล้วว่าเริ่มมาแต่เมื่อไหร่หรือเถียงกันเรื่องอะไรมากที่สุด เพราะสุดท้ายทุกอย่างก็จบลงด้วยเสียงถอนหายใจที่ต่างฝ่ายต่างแอบปล่อยออกมาในห้องทำงานของตัวเองห้องพักแพทย์ด้วยความที่โรงพยาบาล Z เป็นโรงพยาบาลที่มีขนาดใหญ่และทันสมัย ห้องพักแพทย์จึงมีทั้งเตียงไว้นอนเอนหลัง มุมรับประทานอาหาร มุมอ่านหนังสือ โซฟา และโซนชงกาแฟ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพักเลยมีทั้งแพทย์และพยาบาลเข้ามานั่งเล่นพักผ่อนซึ่งจัสมินกับฟานอี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นกุกกัก กุกกัก"..."มือเรียวเปิดช่องเก็บของเพื่อควานหาถุงร้อนประคบไหล่แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ และเธอเริ่มหัวเสียขึ้นมาเพราะในห้องพักแพทย์แห่งนี้มีแค่เธอฟานอี้และหมอหยินเป็นคนใช้ ซึ่งของหมอหยินยังอยู่ของฟานอี้ก็อยู่แต่ของเธอหายไป...

หลังจากส่งจัสมินขึ้นแท็กซี่และรถคันนั้นแล่นออกไปแล้วแต่ฟานอี้ก็ยังยืนกอดอกอยู่หน้าป้ายรถเมล์เพราะครุ่นคิดอะไรบางอย่างเขาไม่ควรจะรู้สึกอะไรเพราะมันก็เป็นทางเลือกของเธอแต่มันมีอะไรบางอย่าง…บางอย่างที่เบาบางและแทรกซึมเข้ามาในหัวใจโดยไม่รู้ตัวไม่ใช่แค่รู้สึกหงุดหงิดเวลาเธอโวยวายเสียงดังใส่เขาเพราะเรื่องพวกนั้นมันกลายเป็นเหตุการณ์ประจำวันที่เขาชินกับมันไปแล้วแต่เป็นหงุดหงิด...ที่เห็นเธอต้องกลับคนเดียวทุกวันหงุดหงิดที่ไม่รู้ว่าเธออยู่ยังไง กินข้าวหรือยัง นอนพอรึเปล่า...ถึงขั้นแอบหลับที่ป้ายรถเมล์คนเดียวบ่อย ๆ คือเขาก็ไม่ได้สนใจในตัวเธอขนาดนั้นแต่ก็แอบได้ยินพยาบาลคุยกันว่าเธออยู่คอนโดที่ไกลจากโรงพยาบาลพอสมควรเพราะฉะนั้นการจะมาทำงานในแต่ละวันเธอน่าจะต้องตื่นเช้ามากเลยทีเดียว"กินข้าวบ้างหรือเปล่าตัวเล็กแค่นั้น""แต่ก็มีบางส่วนที่ไม่เล็ก..."ฟานอี้พึมพำถึงเรือนร่างของหญิงสาวโดยที่เผลอไปจินตนาการถึงส่วนที่ 'ทั้งขาวทั้งอวบ' และนุ่มอย่างไม่รู้ตัวเพราะเขายังจำสัมผัสเวลาที่มือบีบคลึงได้"พอ ๆ อย่าคิดแบบนั้น"ชายหนุ่มรีบสะบัดความคิดอกุศลเหล่านั้นทิ้งทันที...ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะว่าบางคืนเขาถึ

เนื้อหาเกี่ยวกับการแพทย์ในเรื่องนี้เป็นเพียงการแต่งขึ้นเพื่อใช้ในบริบทของนิยายไม่สามารถใช้อ้างอิงหรือแทนการวินิจฉัยและรักษาโรคจริงได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***หลังจากเข้ามาวีนจนหนำใจในวันนั้นเธอกับเขาก็ยังคงทำงานด้วยกันเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมคือเธอชอบไปแหย่ให้เขาโมโหเพิ่มขึ้น เพราะเวลาเห็นใบหน้านิ่ง ๆ นั้นบูดเบี้ยวขึ้นมาแล้วมันรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก...เพราะคนที่กล้าแกล้งผู้อำนวยการในโรงพยาบาลแห่งนี้ได้ก็คงจะมีแต่เธอนี่แหละการทำงานผ่านไปเฉกเช่นทุกวันและช่วงเย็นของวันนั้น...แสงแดดเจือสีทองเริ่มอ่อนลงส่องลอดกระจกห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาล Z International ที่อยู่ชั้นบนสุดท่ามกลางอากาศที่ไม่เย็นจัดแต่บรรยากาศในห้องกลับหนาแน่นเหมือนมวลฝนตั้งเค้าจัสมินนั่งอยู่ปลายโต๊ะรอบตัวเต็มไปด้วยสีหน้าหมอผู้เชี่ยวชาญหลากหลายสาขาแต่เธอไม่ได้หวั่นไหวความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตาเมื่อเธอเปิดภาพ MRI ขึ้นบนจอถึงโรคในวันนี้จะไม่ด่วนจนถึงขั้นฉุกเฉินแต่ก็ต้องวางแผนรักษาให้รอบครอบเพราะคนไข้คนนี้เป็นผู้นำตระกูลดังที่ครอบครัวจะขาดเขาไปไม่ได้และต้องการให้เขากลับมาเป็นปกติให้เร็วที่สุด"เคสนี้เป็นชายวัยเจ็ดสิบป