Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ

โรงพยาบาล HK

"ความดันดีอยู่นะคะ"

เสียงหวานใสของ "จัสมิน มิคาอิลลอฟ (Jasmine Mikhailov)" แพทย์หญิงผู้เป็นเจ้าของตำนานเด็กอัจฉริยะของฮ่องกงที่สอบเข้าเรียนแพทย์ได้ตั้งแต่อายุสิบหก แถมยังเป็นลูกหลานของตระกูลตงที่มีความมั่งคั่งและทรงอำนาจ โดยเธอนั้นมีสายงานที่ฉีกไปจากลูกหลานคนอื่น ๆ ที่จะทำงานด้านธุรกิจและการลงทุนเป็นหลัก

แต่จัสมินนั้นอยากเป็นหมอมาตั้งแต่เด็กเพราะได้แรงบัลดาลใจจากบิดาที่เป็นแพทย์ชาวรัสเซีย และด้วยความที่เป็นเด็กเรียนเก่งในระดับเทพมาตั้งแต่ประถม เธอจึงกวาดรางวัลทางวิชาการมามากมายจนมีตู้เก็บรางวัลเกียรติยศตู้ใหญ่

เรียกได้ว่าทั้งสวยและเก่งแสนครบเครื่องในคนเดียว...และตอนนี้เธอกำลังรับหน้าที่เป็นอายุรแพทย์ระบบประสาทที่เก่งกาจประจำอยู่โรงพยาบาลระดับต้น ๆ ของฮ่องกง

"เดี๋ยววันนี้หมอจ่ายยาแก้ปวดไปให้ก่อนนะคะ หมอแนะนำว่าพยายามพักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และพยายามไม่เครียด คือหมอก็เข้าใจแหละว่ามันทำยากเพราะหมอก็ยังเครียดอยู่ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เครียดมาก ๆ การพบจิตแพทย์และนักจิตบำบัดก็ช่วยได้เยอะมากนะคะ"

"คะ-ค่ะ"

คนไข้ที่เป็นสาววัยยี่สิบปลายพยักหน้าหงึกหงัก แม้คุณหมอจะให้คำแนะนำเป็นอย่างดีให้แต่เธอนั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่โฟกัสกับความสวยราวนางฟ้าของคุณหมอตรงหน้า

"นี่ประเทศเรามีหมอที่สวยขนาดนี้เลยเหรอ?"

เธอยังคงลอบมองคุณหมอคนสวยที่กำลังเขียนสรุปในการตรวจวันนี้ คนไข้สาวพินิจรูปลักษณ์ที่โดดเด่นของแพทย์อัจฉริยะเงียบ ๆ 

หมอจัสมินนั้นมีใบหน้าที่สวยราวกับดาราที่เครื่องหน้าเป๊ะไปทุกส่วนด้วยความที่เธอเป็นลูกครึ่งจึงมีการผสมผสานระหว่างความเป็นเอเชียและตะวันตก...เริ่มจากคิ้วที่มีความโค้งโก่งขึ้นเล็กน้อยทำให้ใบหน้าดูโฉบเฉี่ยวรับกันดีนัยน์ตากลมโตที่โดดเด่นด้วยการผสมของสีเขียวและอำพันกลายมาเป็นสีตาสุด Unique นั่นคือสี 'Hazel' ซึ่งพบได้ไม่บ่อยนักในลูกครึ่งเอเชีย ประกอบกับจมูกโด่งเรียวและริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูได้รูปรวมถึงผิวพรรณขาวเนียนราวกับกระเบื้องเคลือบ

แม้จะไม่ได้แต่งหน้าและรวบผมสีน้ำตาลทองสลวยแบบลวก ๆ แต่ความสวยธรรมชาตินั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอดูโดดเด่นที่สุดในโรงพยาบาลแล้ว...

"ค่ะ วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว รอรับยากับใบนัดนะคะ"

"เอ่อ ขอบคุณค่ะคุณหมอ"

จัสมินยิ้มให้คนไข้บาง ๆ ก่อนจะปิดแฟ้มในการตรวจผู้ป่วยรอบเช้าที่เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย เธอบิดขี้เกียจนิด ๆ และหยิบกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์เดินออกมาจากห้องตรวจและก็พบกับ "หมอเหว่ย" แพทย์หนุ่มหน้าตาดีที่ยืนรออยู่

"ไปกินข้าวกันไหม"

"ได้สิ"

"หมอจัสเดินไปก่อนนะ เดี๋ยวผมเข้าห้องน้ำก่อน"

"โอเค"

จัสมินพยักหน้าพร้อมทั้งอมยิ้มให้น้อย ๆ เพราะตอนนี้เธอกับหมอเหว่ยนั้นอาจจะมีสถานะที่เรียกว่า...คนคุยได้ล่ะมั้งนะ เพราะเขาแสดงออกว่าจีบเธอมาพักใหญ่ ๆ แล้ว แต่เธอเพิ่งจะเปิดใจลองคุยกับเขาให้มากขึ้นเมื่อสองเดือนที่แล้วนี่เอง

ความสัมพันธ์ทุกอย่างก็เป็นไปได้ด้วยดีมีโทรคุยกันบ้าง แชตกันบ้าง กินข้าวเที่ยงด้วยกันหรือเวลาไปเที่ยวก็จะส่งรูปมาแบ่งปัน เรียกได้ว่าร้อยเปอร์เซ็นต์นั้นคือได้เจอกันแค่ในโรงพยาบาลพอกลับที่พักก็แยกย้ายไปคนละทาง

ไม่เคยไปออกเดตแบบจริง ๆ จัง ๆ เพราะจัสมินก็ยังไม่ได้เปิดใจเต็มร้อยแม้ว่าหมอเหว่ยจะพยายามชวนไปออกเดตแต่เธอก็จะหาทางปฏิเสธตลอด

แต่การอยู่ในสถานะคนคุยกับใครสักคนมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่...

"นี่หมอจัสมินหรือเปล่า"

จัสมินชะงักและหยุดการเดินตรงไปที่ทานอาหารพร้อมมองหญิงสาวหน้าตาดีตรงหน้าอย่างสงสัย

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เป็นหมอประสาอะไรถึงชอบแย่งแฟนคนอื่น!" หญิงสาวปริศนาแผดเสียงจนลั่นบริเวณโรงพยาบาล

"...หา?"

คิ้วเรียวขมวดหากันหนักมากท่ามกลางความงุนงงก็มีเสียงซุบซิบรอบข้างดังขึ้นทันที ทั้งเจ้าหน้าที่พยาบาลและหมอบางคนเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

"แฟน? แฟนใคร อะไรคะ งง"

"อย่ามาทำไขสือ! ก็หมอเหว่ยที่ส่งฝันดีให้เธอทุกคืนไง คิดจะเล่นบทผู้หญิงซื่อ ๆ ทำเป็นไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมือที่สามงั้นเหรอ!"

หลังจากจบประโยคดวงตาของจัสมินก็วาววับขึ้นมาทันที ในหัวสมองของเธอเริ่มประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วทุกอย่างก็ค่อย ๆ ปะติดปะต่อเป็นภาพที่ชัดเจน

เธอโดนหมอเหว่ยหลอก!

'ให้ตายสิ… นี่ฉันโดนหลอกจริง ๆ เหรอ?' จากไอ้หน้าตัวเมียที่ไม่รู้จักพอนั่นอะนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นเลย

เธอเป็นผู้หญิงฉลาดมาตลอดชีวิต อ่านหนังสือเกินวัยตั้งแต่เด็ก สอบติดแพทย์ตั้งแต่ยังไม่พ้นวัยรุ่น เป็นแพทย์อัจฉริยะที่ใคร ๆ ต่างยอมรับ แต่วันนี้ได้รับประสบการณ์แปลกใหม่ครั้งแรกคือการ...

ฉลาดมาทั้งชีวิตแต่พอคิดจะเปิดใจดันกลายเป็นควายไม่รู้ตัว

"เอาอย่างนี้นะ 1. คือฉันไม่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว 2. เราไม่เคยเกินเลยกันแม้กระทั่งจับมือ 3. ฉันแค่คุยกับเขาเท่านั้น ไม่มีแม้แต่คำว่าคิดถึงหรือบอกชอบ"

"และฉันขอโทษด้วยที่ไม่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว ฉันจะเลิกคุยกับเขาทันทีค่ะ"

"แต่เหว่ยไม่มีทางเลิกคุยกับเธอ! นี่เธอโง่จนดูไม่ออกเลยเหรอว่าเขาอยากได้เธอขนาดไหน เธอก็คงทนความหล่อของเขาไม่ไหวเหมือนกันถึงได้แอบคุยกันตั้งสองเดือน!"

เจ็บจี๊ดถึงทรวง

ตลอดชีวิตไม่เคยได้รับการด่าว่าโง่จากใครเลย และการกลายเป็นคนโง่ครั้งแรกดันไม่ได้มาจากความเขลาเบาปัญญาของตัวเอง แต่เป็นประเด็นดราม่าของผู้ชายบัดซบ

"ตามฉันมานี่"

จัสมินกล่าวเสียงแข็งและลากแฟนของเหว่ยมายังบริเวณห้องน้ำชายอย่างไม่รอช้า ร่างบางระหงมุ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำชายโดยไม่สนว่าจะมีใครยืนอยู่และกระชากคอเสื้อของไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่กำลังยืนล้างมือออกมาจากห้องน้ำทันที

"เดี๋ยว ๆ หมอจัสเป็นอะไรเนี่ย!"

"แหกตาดูสิว่าใครมา!"

มือเรียวเหวี่ยงชายหนุ่มร่างสูงให้เผชิญหน้ากับแฟนสาวของเขาด้วยโทสะที่เต็มหัวใจ ทั้งชีวิตชนะมาตลอด ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด แต่กลับต้องมาตกม้าตายด้วยการถูกหลอกง่าย ๆ จากคนแบบนี้...มันน่าบีบคอให้ตาย!

"หลี่ปิง! มาที่นี่ได้ยังไง"

"มันไม่สำคัญหรอกว่าแฟนนายจะมาที่นี่ได้ยังไง"

"เดี๋ยวสิจัสมิน ผมอธิบายได้นะ"

"สิ่งเดียวที่นายควรพูดคือขอโทษแฟนของนายซะ! เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่ต้องมารับแผลใจจากผู้ชายชั่ว ๆ แบบนาย!" จัสมินผลักเหว่ยให้ออกห่างและแผดเสียงใส่ด้วยอารมณ์คุกรุ่นในหัวใจจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นควันไฟ

"นายมันก็แค่ไอ้กาก เป็นหมอก็ห่วยเป็นผู้ชายก็ทุเรศ หน้าตัวเมียแบบนี้อย่างหวังจะเจอรักแท้เลย ฉันเสียดายเวลาที่คุยกับนายจริง ๆ ไอ้เฮงซวย!"

ว่าจบจัสมินก็เดินออกมาจากบริเวณนั้นทันทีโดยไม่สนว่าใครจะมองอยู่พร้อมทั้งปล่อยให้คู่รักนั้นเคลียร์กันเอง จะไปตีกันจนหัวแตกก็ช่างเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ตอนแรกเธอเห็นใจผู้หญิงนะ แต่ขนาดว่าเธอพยายามอธิบายและขอโทษกับความไม่รู้ของตัวเองไปแล้วแต่ก็ยังดูถูกเหยียดหยามไม่เลิก เพราะฉะนั้น...อยากไปตีกันจนเข้าห้อง ER ก็เชิญจ้า

เพราะตอนนี้แค่กลายเป็นคนโง่ก็น่าอายพอแรงแล้ว!