All Chapters of Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ: Chapter 31 - Chapter 40

"และท่านจาง หลี่หมิงก็ยังคงเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดโดยยังไม่ได้ยกให้คุณอยู่"ปัง!แพทย์อาวุโสทิ้งท้ายอย่างเจ็บแสบ...ประตูปิดลงแล้วแต่ความรู้สึกหนักอึ้งยังเต็มอยู่ในหัวใจของฟานอี้ ชายหนุ่มไม่ได้หวั่นเกรงกับคำขู่นั้นเลยสักนิดแม้ว่าหมอเหลียงจะใจกล้าเอ่ยถึงบิดาของเขาซึ่งการกระทำนั้นเป็นการเหยียดหยามผู้อำนวยการอย่างเขาโดยตรงแต่เขาเครียด...เครียดเพราะไม่รู้จะปกป้องจัสมินจากหมอเหลียงได้ยังไงและไม่รู้ว่าจะปกป้องแบบไหนให้เธอไม่ถูกครหาเธอเป็นแพทย์หญิงที่ดีมากเธอใส่ใจคนไข้และมักหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคนไข้เสมอการมีเธออยู่ในโรงพยาบาลมันก็เท่ากับเป็นหน้าเป็นตาให้คนไข้บอกต่อว่าโรงพยาบาลของเรามีหมอที่เก่งและดีขนาดนี้อยู่"..."เขาถอนหายใจออกมาแรง ๆ พร้อมทั้งหลับตาลงพลางคิดว่าการจะปกป้องเธอก็เท่ากับว่าเขาต้องต่อต้านทั้งระบบและเขาก็ไม่มั่นใจเอาเสียเลยว่าจะต้านแรงปะทะเงียบไปได้นานสักแค่ไหนและถ้าเรื่องนี้เข้าถึงที่ประชุมเมื่อไหร่มันคงกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องตัดสินใจอย่างยากลำบากสุด ๆ แน่นอนคอนโด SKMฟานอี้ยังคงมาส่งจัสมินถึงหน้าห้องเหมือนเคยตอนนี้ชีวิตประจำวันของพวกเขาเป็นแบบนี้จนหญิงสาวเริ่มชินก

"ไม่ ผมจะไม่แตกจนกว่าจะได้เข้าไปในตัวคุณ"แพทย์หนุ่มกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์ไว้และจับหยุดการกระทำของมือน้อยที่เริ่มเร่งจังหวะไปเรื่อย ๆ ไปไว้ข้างลำตัวเขาจับเรียวขาขาวอ้ากว้างและแทรกตัวเข้าไปตรงกลางก่อนจะใช้แก่นกายขนาดใหญ่ของตนเองไปถูไถขึ้นลงตามร่องรักที่เปียกฉ่ำไปด้วยน้ำเชื่อมสีใส"อื้อ..."จัสมินเสียววาบไปทั้งตัวเมื่อส่วนหัวสีแดงสดรูดขึ้นลงแต่ยังไม่สอดใส่เข้ามาเขาจงใจใช้หัวท่อนเอ็นกดย้ำไปที่บริเวณปุ่มกระสันจนหญิงสาวดิ้นพล่านราวกับถูกไฟฟ้าจี้"อ๊ะ ยะ อย่าแกล้งจัสแบบนี้นะ""..."ดวงตาสีนิลผละจากการจ้องมองกลีบผกาชุ่มฉ่ำไปมองใบหน้าแดงก่ำทันทีเมื่อได้ยินเธอแทนตัวแบบนี้ครั้งแรก...มันอาจไม่ได้พิเศษอะไรสำหรับเธอแต่เขารู้สึกว่าตอนนี้เธอดูไม่ใช่แพทย์หญิงจัสมินผู้ชอบทำเป็นเข้มแข็งแต่คือสาวน้อยหน้าตางดงามคนหนึ่งที่กำลังทรมานกับความต้องการของตัวเองอยากรังแก...อยากรังแกให้ทรมานกว่านี้"อ๊า ใส่เข้ามาเถอะนะ"ตอนนี้สติของจัสมินเหลือเพียงน้อยนิดเพราะการถูกรุกรานบดขยี้จุดรวมเส้นประสาทไม่ยั้งหญิงสาวรู้สึกอึดอัดและอยากปลดปล่อยสิ่งที่บินว่อนอยู่ในท้องให้ออกไปขนอ่อนในกายชูชันขึ้นมาแถมตรงปลายถันก็แข็งตึงจนเร

-beep-แล้วเขาก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดอะไรแม้แต่คำเดียวในขณะที่จัสมินแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเขาจะถึงขั้นอ้างว่าเป็นแฟนเธอแบบนี้เมื่อตอนเย็นยังบอกว่าไม่ชอบกันอยู่เลย..."มันโทรมาหาคุณแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ""ใช่ บางทีก็ส่งข้อความมารัว ๆ จนฉันรู้สึกรำคาญ" ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงและหลับตาลงเธอเหนื่อยกับการปะทะกับหมอเหว่ยจริง ๆ เมื่อไหร่เขาจะเลิกยุ่งกับเธอกันนะ"รำคาญหรือกลัวกันแน่""เปล่า ไม่ได้กลัว รำคาญจริง ๆ "จัสมินกล่าวนิ่ง ๆ ไม่รู้ว่าความรู้สึกใจเต้นแรงที่มีเขาที่กลายเป็นแฟนจำเป็นแบบงง ๆ หรือความเซ็งจากไอ้หมอเหว่ยอะไรจะรู้สึกมากกว่ากัน"ขนาดผมให้รปภ. ลากมันออกไปแบบนั้นมันยังกล้ามาตอแยคุณอีกเหรอ""ใช่ หลังจากนั้นเขาก็ส่งข้อความมาขอโทษนะ เขาบอกว่าอารมณ์ร้อนไปหน่อย แล้วก็พยายามโทรกับส่งข้อความมาเรื่อย ๆ แต่ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป""ดีแล้วต่อไปไม่ต้องรับสายพวกนี้อีก""ฉันก็พยายามอยู่ แต่เวลามีเบอร์แปลกโทรมาฉันก็คิดว่าเป็นพยาบาลโทรมาหาตอนมีเคสด่วนอะไรแบบนี้" หญิงสาวนอนคว่ำไปกับเตียงและเอาหน้าซุกไปยังหมอนนุ่มส่วนหนึ่งก็มาจากการเบื่อหน่ายจากพฤติกรรมตอแยไม่เลิกของหมอเ

"นี่คุณมองว่าความรักของผมเป็นขยะงั้นเหรอ""ใช่ มันก็แค่ขยะเน่า ๆ จากพวกแพ้ไม่เป็น โดนผู้หญิงทิ้งแล้วก็ไปหาเริ่มต้นชีวิตใหม่สิไม่ใช่ทำตัวเป็นหมาบ้าวิ่งไล่มั่วไปทั่ว!"ดวงตาของเหว่ยเบิกโพลง เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นแดงคล้ำราวกับมีน้ำเดือดปุด ๆ อยู่ข้างใน เขาใช้มือใหญ่บีบแขนจัสมินอย่างรุนแรงและจ้องมองเธอด้วยสายตาอาฆาตแค้นจัสมินพยายามจ้องกลับอย่างไม่กลัวและเหยียบลงไปที่เท้าเขาเต็มแรงแต่เหว่ยไม่ขยับเลยแม้แต่นิดถึงเธอจะพยายามสู้เพื่อดิ้นออกจากการเกาะกุมที่ต้นแขนเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเพราะเขายิ่งบีบแขนเธอแรงขึ้นเรื่อย ๆ "รู้ไหมว่าวันที่รปภ. ของไอ้โรงพยาบาลเหี้ยนี่ลากตัวผมออกไปผมแม่งเหมือนหมาข้างถนน!""กูคือหมอเหว่ยนะโว๊ย! ไม่ใช่ไอ้ขี้ข้าที่ไหน" เขาตะโกนศักดิ์ดาของตัวเองออกมาดังลั่นแข่งกับสายฝนที่ตกลงมาใบหน้าดูทั้งแค้นและอับอายอย่างเห็นได้ชัด"เพราะแกทำตัวเอง แกทำร้ายร่างกายฉันถึงสองครั้งแล้วยังคิดว่าตัวเองมีคุณธรรมอยู่ไหม คิดว่าผู้หญิงสมควรโดนทำแบบนี้เหรอ ทั้ง ๆ ที่เรียนมาก็น่าจะรู้ว่าทั้งสรีระและกายภาพ...ผู้หญิงจะไปสู้แรงผู้ชายได้ยังไง""คุณบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้เอง!""โอเค

“เธอปลอดภัยแล้ว เขามาแล้ว”เอี้ยด!ระหว่างที่กำลังกอดปลอบใจจัสมินอยู่เสียงจอดรถอย่างแรงที่บ่งบอกว่าบอดีการ์ดในระแวกนี้ของเขามาถึงเขาจึงปล่อยเธอและลูบไล้ที่ศีรษะน้อยก่อนจะลุกขึ้นมาด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมฟานอี้มองไปที่ร่างสะบักสะบอมที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นพลางกระทืบลงไปกลางอกของมันอีกหนึ่งทีจนบอดีการ์ดพากันมึนงงเพราะปกติคุณชายคนนี้จะไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยและเป็นคนที่แตกแถวสุด ๆ เพราะ นิ่ง ขรึม และสนใจแต่การเรียน“ลากมันออกไปให้พ้นหน้ากู! แล้วโทรแจ้งตำรวจด้วยขอหาทำร้ายร่างกายแพทย์หญิง ติดต่อผู้บัญชาการที่รู้จักกันให้เขาประสานงาน ข่าวนี้ต้องไม่เงียบ มันต้องถูกถอดใบประกอบวิชาชีพกูจะทำให้มันใช้ชีวิตไม่ได้อีกเลย”“มึงรู้ไหมว่าพ่อกูเป็นใคร พ่อกูเป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่!” แม้ว่าเหว่ยจะมีสภาพบาดเจ็บปางตายแต่เขาก็ยังคงมั่นใจในความยิ่งใหญ่ของพ่อตัวเองจนถึงวินาทีสุดท้าย“กูไม่รู้หรอกว่าพ่อมึงเป็นตำรวจต๊อกต๋อยอยู่ที่ไหน...แต่มึงจะได้รู้จัก 'พ่อ' กูดีแน่ ๆ แต่มึงภาวนาให้พ่อกูไม่ต้องจัดการเรื่องนี้ดีกว่านะไม่อย่างนั้นแม้แต่พ่อกระจอก ๆ ของมึงก็อาจจะลงนรกตามมึงไปก็ได้”ฟานอี้กล่าวอย่างเลือดเย็นถึงเขาจะเ