All Chapters of Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ: Chapter 51 - Chapter 59

งานศพของอาม่าผ่านไปสองสัปดาห์จัสมินใช้ชีวิตในคอนโดเงียบสงัดไปวัน ๆ แม้แสงแดดจะสาดลอดผ้าม่านมาบ้างแต่ภายในกลับมืดหม่นไม่ต่างจากใจของจัสมินแต่เธอไม่ได้ผ่านแต่ละวันด้วยตัวคนเดียว...เพราะฟานอี้คอยดูแลเธออยู่ไม่ห่างนับตั้งแต่วันนั้น เขาทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอทั้งฝากงานไว้กับเลขาที่ไว้ใจได้คอยดูแล คอยเฝ้า คอยเช็ดน้ำตาให้ทุกวันพอวันไหนที่จำเป็นต้องไปผ่าตัดเพราะบางเคสทำการนัดไว้นานแล้วเขาก็จะไปโรงพยาบาลและรักษาอย่างเต็มที่แล้วรีบกลับมาดูแลเธอที่คอนโดแม้ว่าเธอจะไม่พูด ไม่กิน ไม่แม้แต่จะลุกจากเตียง เอาแต่นอนร้องไห้ใส่ผ้าห่มจนหลับไปในทุกคืนจนตอนนี้ความเศร้าได้หลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของเธอไปเรียบร้อยแล้วและเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่เธอถึงจะผ่านมันไปได้ในทุกคืนเธอมักจะละเมอว่า "หนูขอโทษ" อยู่ซ้ำ ๆ จากความเจ็บปวดเสียดลึกภายในแต่ฟานอี้ก็ไม่เคยคิดจะหายไป...ยามเช้าที่แสนเศร้าโศกวนมาอีกครั้ง"มึงมันตัวซวย! เกิดมาก็ทำให้ทุกคนตายไปหมด ทั้งพ่อ แม่ อาม่า! มึงมันเกิดมาเพื่อไม่เหลือใคร!"คำพูดของอากงยังคงทิ่มแทงหัวใจของเธอในทุกวันจนกลายเป็นแผลเหวอะหวะยากที่จะรักษา หญิงสาวคอยมองย้อนภาพการจากไปของทุ

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่คอยโอบกอดเธอเสมอได้จากไปแต่หัวใจของเธอยังคงติดตรึงอยู่ที่เดิม..."ฮึก"หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นปล่อยให้หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มอย่างคนที่หมดสิ้นทุกอย่างในชีวิต"ฉันขอโทษ..."เธอพึมพำกับตัวเองโดยที่ยังร้องไห้ไม่หยุดภายในห้องเงียบ ๆ มีเพียงเสียงสะอื้นและเสียงหัวใจที่แตกสลายจากความกลัวมากมายข้างใน"ฉันทำถูกแล้วหรือเปล่า..."จัสมินพร่ำถามกับความว่างเปล่าทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครตอบเธอรู้แค่ว่า…เธอรักเขา รักเขามากแต่ก็กลัวเหลือเกินว่าจะต้องเจ็บปวดมากกว่านี้เป็นล้านเท่าเมื่อถ่วงเขาไว้เพราะเธอมันคือตัวซวย...อย่างที่อากงว่าไว้ใครที่เข้ามาใกล้เธอ…หรือกลายมาเป็นสิ่งที่เธอรักสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยความเจ็บปวดและจากไปพร้อมกับสายฝนอย่างที่เคยเป็นมาและเธอไม่อยากเห็นเขาต้องเป็นแบบนั้นแม้จะต้องแลกกับหัวใจตัวเองที่แหลกไม่มีชิ้นดีเธอก็ยอม...หลายวันผ่านมาร่างสูงของฟานอี้เอนตัวนอนลงบนเตียงหนาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวที่เขาสลับมานอนบ้างเป็นบางวันเพราะเขาชอบกลับไปนอนที่คฤหาสน์อยู่เป็นประจำแต่ช่วงนี้...เขาอ่อนแอเกินกว่าจะกลับไปนอนที่บ้านให้พ่อกับแม่เห็นความทุกข์ในจิตใ

นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเขายังเดินกลับเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำประตูห้องพักแพทย์ที่ถูกปิดลงทำให้จัสมินยืนตัวสั่นและน้ำตาร่วงเงียบ ๆ ราวกับหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ตรงนั้น'ฉันมาช้าไปสินะ'หญิงสาวหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์โดยปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ แม้ว่าบริเวณนี้จะยังมีพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้เลย"ฮึก..."'ทำไมฉันไม่บอกรักคุณให้มันเร็วกว่านี้นะ'ความคิดในใจล่องลอยเข้ามาย้ำ ๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอทำผิดที่ผลักไสเขาไปเองจะมาร้องไห้ตอนนี้มันคงไม่ช่วยอะไรอีกแล้วเพราะเธอได้ทำสิ่งที่โง่ที่สุดลงไปมือน้อยกำรองเท้าส้นสูงที่ถอดระหว่างวิ่งมาแน่นเธอเดินหันหลังออกมาจากบริเวณห้องพักแพทย์ช้า ๆ และพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ได้พูดความรู้สึกกับเขาแล้วถึงจะเสียดายและเสียใจแต่เธอก็จะไม่บังคับให้เขาต้องมารักเธอตอบเพราะแค่ได้เห็นหน้าเขา...ก็เพียงพอแล้วในระหว่างที่เธอกำลังพาร่างกายที่หนักอึ้งไปด้วยความเจ็บปวดออกจากบริเวณนั้นเสียงที่อยากได้ยินมาตลอดก็ดังขึ้น..."มาบอกรักแล้วจะทิ้งผมหรือไง"จัสมินหันขวับทันทีดวงตาของเธอยังแด

"และคุณคงต้องรับผิดชอบผมจนลงจากเตียงไม่ได้เลย""หืม นี่ขู่ฉันเหรอ ว๊าย!"ในขณะที่จัสมินทำใจกล้าไปท้าทายเขาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะ 'เอาจริง' เพราะพอลิฟต์เปิดปุ๊บเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอดและเดินตรงไปยังประตูห้องของเธออย่างรวดเร็ว"รหัสใหม่..."ติ๊ด!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะบอกรหัสใหม่ของประตูแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงเพราะเขาประคองเธอไว้มือเดียวและใช้มือข้างที่ว่างไปกดรหัสเข้าห้องอย่างเชี่ยวชาญ..."รู้รหัสได้ยังไงคะ""ไม่วันเกิดพ่อก็วันเกิดแม่คุณนั่นแหละ""..."เขากล่าวตามจริงเพราะในตอนที่ไปสุสานเขาได้เห็นวันเกิดและวันเสียชีวิตของทั้งบิดาและมารดาของจัสมินเขาเลยจดจำใส่สมองมาไว้ตลอด"แบบนี้ฉันก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ไปง้อคุณ...คุณอาจจะบุกเข้ามาในห้องแล้วตีหัวฉันแบบในข่าวก็ได้นะ""ผมจะไปตีหัวคุณได้ยังไงแค่นี้ก็รักจนอยากกินคุณทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว...""เข้าเวรมาทั้งคืนยังมีแรงอยู่หรือไง""ไม่ต้องห่วงผมมีแรงรังแกคุณได้ทั้งวัน"เขาก้มหน้าลงข้างหูเธอและกระซิบเสียงพร่าที่ร้อนฉ่าเหมือนเปลวไฟชะล้างความเย็นยามเช้าและใช้เท้าปิดประตูพร้อมวางร่างของเธอลงตรงโซฟาและจัดการถอดรอ

"เฮียขอโทษนะที่วันนั้นพูดไปว่าสงสารเธอ""ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนึกย้อนมาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันยากจริง ๆ "จัสมินเอ่ยตามความจริง...หลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดทบทวนทุก ๆ เรื่องในช่วงที่ห่างกันเธอเข้าใจในความยากลำบากของการเป็นผู้นำโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงเข้าใจฟานอี้ทุกอย่างและไม่โกรธอะไรเลย"แต่เฮียจัดการให้หมดแล้วจัสมินกลับไปทำงานด้วยกันเถอะนะ พยาบาลกับหมอหมิงคิดถึงแย่แล้ว" ชายหนุ่มแซวคนรักด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ตอนแรกเขาก็หึงเธอกับหมอหมิงมาก ๆ แต่พอได้รับรู้ความเป็นจริงเขาก็ไม่หึงอะไรแล้ว เพราะหมอหมิงเป็น LGBTQ ที่อ่อนโยนและชอบเล่นกับหมอท่านอื่นบ่อย ๆ เหมือนกัน"รวมถึงหมอฟานก็คิดถึงหมอจัสมินมาก ๆ พอไม่มีคนให้เถียงด้วยแล้วมันเหงา"เสียงใสหัวเราะออกมาเพราะเธอก็เป็นแพทย์มาหลายปีแต่ไม่เคยเถียงเรื่องการรักษากับใครมากเท่าเขาเลย แต่ก็ต้องขอบคุณการเถียงกันในทุกวันที่ทำให้เธอกับเขาได้มีวันนี้"ค่ะ จัสจะกลับไปทำงานให้ดีที่สุดแล้วปกป้องเฮียเองรวมทั้งปกป้องพยาบาลและแพทย์หญิงคนอื่นด้วย!""แต่ตอนนี้จัสต้องปกป้องตัวเองก่อนนะ""ทำไมเหรอคะ ว๊าย!"ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังมึนงงมือใหญ่ก็ฉวยโอ