All Chapters of (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1): Chapter 1 - Chapter 10

แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน เมื่อหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มพร้อมสัญลักษณ์หัวกะโหลก (คำเตือน: ตรวจพบค่าความเกลียดชังจากสวามีในระยะใกล้ ) ปัง! ประตูห้องนอนถูกเตะออกอย่างแรง แรงกระแทกทำเอาแจกันหยกข้างเตียงสั่นสะเทือน ชายหนุ่มสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามาในห้อง แต่ละคนมีรัศมีที่กดดันจนหลินอันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก นี่คือ สวามีทั้งสี่ ของเธอ... และสายตาที่พวกเขามองมานั้น ไม่มีร่องรอยของความรักแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความรังเกียจชิงชังที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นไอสังหาร คนแรกที่ก้าวออกมาคือ เหยียนจวิ้น ผู้ปกครองเผ่าหั่ว เขาอยู่ในชุดสีแดงเพลิงที่ขับเน้นกล้ามเนื้อและบุคลิกที่ดุดัน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสงครามแต่กลับบึ้งตึง เส้นผมสีแดงขยับตามแรงอารมณ์จนดูเหมือนเปลวไฟจริงๆ ( เหยียนจวิ้น: ค่าความเกลียดชัง 99% ) (ความคิดในใจ: ทำไมไม่จมน้ำตายๆไปซะ รกโลกชะมัด ถ้าเจ้าตาย ข้าจะได้เป็นอิสระเสียที) หลินลอบกลืนน้ำลาย 'เลิศมาก ผัวอันดับหนึ่ง นี่แค่เปิดมาก็อยากให้ฉันตายเลยเหรอพ่อหนุ่มพลังไฟ!' "จงลู่ชิง! เจ้าแกล้งตกน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากจ้านเก้ออย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นวิธีการที่ต่ำช้าสมกับตัวเจ้าจริงๆ"

"เฟิงอี้... ข้าไม่ได้มาซื้อศักดิ์ศรีท่าน" หลินอันพูดพลางก้าวขึ้นไปบนศาลา"แต่ข้ามาขอคำปรึกษา ข้าได้ยินว่าที่ตลาดสัตว์เทพวันนี้จะมีการประมูล ตำราพัดวายุอนันต์ที่สาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน ข้าเป็นสตรีไร้ความรู้ กลัวจะโดนพ่อค้าหลอกขายของปลอม เลยอยากให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างท่านไปช่วยดูให้หน่อย" เฟิงอี้ลืมตาขึ้นทันที ประกายในดวงตาสั่นไหว"ตำราพัดวายุอนันต์? นั่นมันของล้ำค่าของเผ่าข้าที่หายไปตอนสงครามใหญ่...""ใช่... และข้ากะว่าจะประมูลมันมาเพื่อเผาทิ้งแก้เครียดน่ะ" หลินถอนหายใจ"นอกจากว่า... จะมีคนแถวนี้อาสาไปช่วยเลือกแล้วข้าอาจจะเปลี่ยนใจมอบให้เผ่าหลานเป็นการตอบแทนที่ช่วยปกป้องข้าในตลาด" เฟิงอี้เม้มริมฝีปากแน่น เขามองหน้าจงลู่ชิงอย่างค้นหา 'สตรีนางนี้เปลี่ยนไป... นางรู้ว่าจุดอ่อนของแต่ละคนคืออะไร'"หากเป็นตำราของเผ่า ข้าก็มิอาจนิ่งดูดายให้มันถูกเผาทิ้งด้วยความเอาแต่ใจของท่าน" เฟิงอี้ลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นตามชุดอย่างใจเย็น"ข้าจะไป... เพื่อตำราเท่านั้น" หลินอันยิ้มกว้าง"ยินดีเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ ท่านพี่เฟิงอี้""ไอ้คนถือศักดิ์ศรี สุดท้ายก็โดนนางหลอกล่อเหมือนกันล่ะวะ" เหยียนจวิ้นที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ขบวนรถม้าขององค์หญิงใหญ่เคลื่อนตัวกลับเข้าสู่เขตวัฃองค์หญิงอย่างองอาจ สวามีทั้งสี่ที่บัดนี้ดูเหมือนลูกหาบหน้าหล่อมากกว่านักรบผู้เกรียงไกรต่างพากันถอนหายใจยาวเมื่อเห็นยอดหลังคาตำหนักของจงลู่ชิงอยู่รำไร เหยียนจวิ้นที่แบกพยัคฆ์เพลิงที่ดูเหมือนแมวยักษ์ขี้เกียจไว้บนไหล่บ่นพึมพำเรื่องความเหนื่อยล้า ส่วนเฟิงอี้ก็พยายามประคองขลุ่ยหยกและตำรากวีราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต หลินอันในร่างจงลู่ชิง ก้าวลงจากรถม้าพลางบิดขี้เกียจ "อ่า... ถึงซักที วันนี้ช็อปปิ้งเหนื่อยกว่าวิ่งมาราธอนอีกแฮะ เสี่ยวเฮย เจ้าหิวหรือยัง?"เจ้านกสีดำปุยบนไหล่ส่งเสียง จิ๊บ อย่างประจบประแจง หลินกำลังจะเดินเข้าประตูตำหนักเพื่อทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ทว่า..."องค์หญิงใหญ่! หยุดก่อนพะยะค่ะ!"ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาขวางทางไว้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ "องค์จักรพรรดินีมีรับสั่งด่วนพะยะค่ะ! ให้องค์หญิงใหญ่และเหล่าสวามีเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงกลางเดี๋ยวนี้!"หลินขมวดคิ้ว 'อะไรอีกเนี่ย? คนจะนอน! ระบบ... มีลางสังหรณ์อะไรไหม?'(ติ๊ง! ตรวจพบพายุ "ดอกบัวขาว" กำลังพัดเข้าสู่ใจกลางพระราชวังหลวง)(ภ

เช้าวันถัดมาบรรยากาศในวังหลวงดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆสาดส่องกระทบยอดหลังคาสีทองจนดูระยิบระยับไปทั่ว จงลู่ชิงหรือหลินอันผู้มากับดวงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ หลันอันใช้เวลาแต่งตัวอยู่นานเกือบสองชั่วยาม จนบัดนี้อยู่ในชุดผ้าไหมสีกลีบบัวบานสลับดิ้นเงิน ประดับด้วยมุกราคาสูงลิ่วรอบลำคอ ใบหน้าที่เคยดูหยิ่งยโส บัดนี้ถูกแต่งแต้มให้ดูเป็นสาวน้อยผู้บริสุทธิ์และสง่างามแต่ในใจนั้นพร้อมบวกเต็มที่"เสี่ยวเฮย... วันนี้เราจะไปดูคนคลานเข่ากัน" หลินอันใช้นิ้วเขี่ยพุงนุ่มๆ ของเจ้านกปุยดำที่เกาะอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มันส่งเสียง จิ๊บ! รับคำอย่างรู้ใจก่อนจะเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกมาจากตำหนัก กะว่าจะไปรับชัยชนะจากการเดิมพันกับจงอวี่และจ้านเก้อเพียงลำพังเพื่อโชว์ความแกร่ง แต่พอพ้นประตูตำหนักมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้าจนเกือบหน้าคะมำ"อุ๊ย! พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย?"เบื้องหน้าของหลินอันคือชายหนุ่มรูปงามสี่คนในชุดเต็มยศ ยืนเรียงแถวหน้ากระดานดั่งบอยแบนด์ยุคโบราณ เหยียนจวิ้นยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่ตรงกลาง เฟิงอี้ถือพัดโบกเบาๆ ด้วยท่าทางสูงส่ง มั่วอิ่งยืนพิงเสาอยู่ในเงามืด และหลีห

บรรยากาศในห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่จงลู่ชิง บัดนี้เปลี่ยนจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปเสียแล้ว กลางเตียงกว้างที่มีม่านมุกระยิบระยับ หลินอันในร่างจงลู่ชิงนั่งพิงหมอนขนนกนุ่มนิ่ม จ้องมองชายหนุ่มรูปงามสี่คนที่ยืนล้อมเตียงราวกับกำลังจะทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์... ซึ่งความจริงก็แค่การป้อนข้าวต้มก็เท่านั้น"ข้าวต้มปลามังกรนี่ข้าเคี่ยวเองกับมือ องค์หญิงต้องทานของข้าสิครับ!" หลีหานพยายามเบียดตัวแทรกเหยียนจวิ้นเข้ามา ช้อนในมือสั่นระริกด้วยความมุ่งมั่น"เจ้าเคี่ยวจนปลามันเละเป็นน้ำแบบนั้น ใครจะไปกินลง!" เหยียนจวิ้นตวาดพลางแย่งช้อนจากมือหลีหานมาถือไว้เอง "ข้าเป็นสวามีคนแรก ข้ามีสิทธิ์ป้อนนางก่อน! ถอยไปเจ้าเด็กเมื่อวานซืน!""สวามีคนแรกที่ลักลอบเข้าห้องน่ะหรือ?" เฟิงอี้เอ่ยเสียงเรียบพลางใช้พัดปัดข้อมือของเหยียนจวิ้นเบาๆ แต่แฝงด้วยลมปราณจนช้อนเกือบหลุดมือ "ในฐานะผู้รอบรู้ ข้าทราบดีว่าการป้อนอาหารผู้ป่วยต้องใช้จังหวะที่พอเหมาะ ลมหายใจที่สม่ำเสมอ... ส่งช้อนมาให้ข้าเถอะ""พวกเจ้าน่ารำคาญ" มั่วอิ่งที่ยืนพิงเสาเตียงอยู่เอ่ยขึ้นนิ่งๆ "นางเจ็บอก... ขยับตัวมากไม่ดี ให้ข้าป้อนสิ ข้ามือนิ่งที่