All Chapters of (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1): Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันที่อากาศสดใสชวนให้ปลูกต้นไม้ แต่สำหรับจงลู่ชิงหรือหลินอันในร่างนางร้ายสายเปย์ สิ่งเดียวที่เธออยากปลูกคือเงิน และสิ่งที่เธออยากขุดขึ้นมาคือคลังสมบัติของระบบต่างหากขณะที่เธอกำลังนั่งให้สาวใช้ประโคมเครื่องหอมห้าชนิดและแต่งหน้าให้ดูสวยสังหารเพื่อเตรียมตัวเข้าวังไปพบองค์จักรพรรดินี เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาท[ติ๊ง! ภารกิจใหม่][รายละเอียด: จงนำ 'โสมหิมะเก้าวิญญาณ' ไอเทมจากระบบไปมอบแด่องค์จักรพรรดินีเพื่อบำรุงพระวรกาย][คำเตือน: จงอวี่ น้องสาวดอกบัวขาวกำลังจ้องตะครุบโสมนี้เพื่อเอาไปเพิ่มพลังปราณรักษาของตัวเองให้เลื่อนระดับ อย่าให้นางได้แม้แต่รากฝอย!][รางวัล: เหรียญทอง Cashback 10,000,000 เหรียญ และ 'คัมภีร์หัตถ์เทวะ' (สิทธิ์การรักษาขั้นสูงสุด 3 ครั้ง โดยไม่ต้องใช้พลังของโฮสต์) ]'โอ้โห... สิบล้าน! แถมได้คัมภีร์หมอเทวดามาฟรีๆ 3 สิทธิ์!' หลินอันตาลุกวาวเป็นรูปสัญลักษณ์เงินเหรียญทองทันที 'ไอ้เราก็เป็นคนกตัญญูซะด้วยสิ (กตัญญูต่อเงินน่ะนะ) งานนี้ยัยจงอวี่เตรียมตัวร้องไห้ขี้มูกโป่งได้เลย!'หลินอันเดินนวยนาดออกมาจากตำหนักในชุดผ้าไหมสีแดงทับทิมสลับทองคำแท้ที่ยาวระพื้นจนน่

หลังจากเหตุการณ์ที่จงลู่ชิงเกือบจะตกน้ำผ่านพ้นไป เฟิงอี้ก็ยังคงรักษามาดสุภาพบุรุษผู้สูงส่งแต่กลับแอบกอดเธอแน่นเกินเบอร์ เขาเดินก้าวช้าๆ เคียงคู่ไปกับจงลู่ชิงเพื่อส่งนางกลับตำหนักนอน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาบนทางเดินหินอ่อน กลิ่นดอกไม้โชยมาตามลมทำให้บรรยากาศมันช่าง... โรแมนติกแบบแปลกๆ"องค์หญิง... คราวหน้าคราวหลัง หากท่านคิดจะเดินเล่นยามดึกกรุณาเรียกองครักษ์ หรือไม่ก็ส่งคนไปเรียกข้า" เฟิงอี้เอ่ยเสียงเรียบ พัดในมือขยับโบกเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ"ในวังหลวงยามราตรีไม่ได้สงบสุขอย่างที่ตาเห็น มีทั้งคนชั่วที่แฝงตัวในเงามืด และ... พื้นที่ลื่นจนคนซุ่มซ่ามอาจจะคอหักตายได้" หลินอันยิ้มกริ่มพลางเดินเอามือไพล่หลัง"แหม... ท่านเป็นห่วงข้าขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่าติดใจอ้อมกอดเมื่อครู่จนอยากจะเดินส่งข้าไปตลอดชีวิต?" เฟิงอี้ชะงักเท้าใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ"ข้าแค่ทำตามหน้าที่สวามีที่ดี... ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการดูแลไม่ให้เจ้าของเงินเดือนของข้าต้องไปนอนเฝ้ายมบาลก่อนวัยอันควร"(ปากคอเราะร้ายนักนะ... แต่เหตุใดข้าถึงยังรู้สึกถึงไอร้อนจากกายของนางที่ประทับอยู่บนอกข้าไม่จางหายไปเสียที?

บรรยากาศในท้องพระโรงวังหลวงบัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงแดดที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างหยกเข้ามาปะทะกับชุดเครื่องเพชรของจงลู่ชิงจนเกิดแสงวิบวับระยิบระยับไปทั่วห้อง จนเหล่าขุนนางต้องพากันหรี่ตา แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าแสงเพชร คือเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของสตรีในชุดขาวที่คุกเข่าอยู่กลางพรมแดง"เสด็จแม่เพคะ... ฮึก... อวี่เอ๋อร์ถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรมจริงๆ เพคะ!" จงอวี่ร้องไห้จนตัวโยน"ท่านพี่ลู่ชิงกล่าวหาว่าคนร้ายเป็นคนของพี่จ้านเก้อ แต่ตอนนี้คนร้ายหนีไปได้แล้ว หลักฐานพยานก็ไม่มีเหลือ ท่านพี่เพียงแต่อยากกำจัดอวี่เอ๋อร์เพราะความริษยา... เสด็จแม่ต้องให้ความเป็นธรรมกับอวี่เอ๋อร์นะเพคะ!"เหล่าขุนนางเฒ่าที่ถือหางจงอวี่ต่างพากันกราบทูลสำทับ"พะยะค่ะองค์จักรพรรดินี องค์หญิงรองทรงมีเมตตามาตลอด จะทรงทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร การที่องค์หญิงใหญ่กล่าวหาเลื่อนลอยเช่นนี้ ถือว่าเป็นการสร้างความร้าวฉานในราชวงศ์พะยะค่ะ!" จ้านเก้อยืนยืดอกอยู่ข้างๆ พลางแสยะยิ้มสมเพชมาทางจงลู่ชิง"ในเมื่อไม่มีตัวคนร้าย ก็เท่ากับไม่มีความผิด จงลู่ชิง... เจ้าควรจะเลิกทำตัวเป็นนางมารร้ายที่คอยรังแกน้องสาวได้แล้ว!"หลินอันในร

ขณะที่จงลู่ชิงกำลังนั่งจิบชากุหลาบราคากล่องละหมื่นเหรียญทองพลางเช็กพอยต์ในระบบอยู่นั้น เสียงระฆังด่วนจากวังหลวงก็ดังกังวาลขึ้นสามครั้งรวด เป็นสัญญาณเรียกประชุมฉุกเฉินระดับสูงสุด"องค์หญิงใหญ่! ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาด่วนให้เข้าพบที่ท้องพระโรงเดี๋ยวนี้เพคะ!" นางกำนัลวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทูล หลินอันวางถ้วยชาลงทันที แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง"ไปเตรียมรถม้า... ไม่ต้องสิ มั่วอิ่ง! เตรียมเคลื่อนย้ายเงา พาสวามีทุกคนไปที่ท้องพระโรงเดี๋ยวนี้!"เพียงชั่วอึดใจ ร่างของจงลู่ชิงในชุดคลุมสีฟ้าน้ำทะเลลึกขลิบทองก็ปรากฏตัวขึ้นกลางท้องพระโรง โดยมีสี่สวามีเหยียนจวิ้น, เฟิงอี้, มั่วอิ่ง และ หลีหาน เดินขนาบข้างอย่างทรงพลัง พร้อมด้วยเจ้านกเสี่ยวเฮยที่เกาะไหล่นางพลางทำตาโตจ้องมองบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจบนบัลลังก์มังกร องค์จักรพรรดินีทรงมีสีพระพักตร์หม่นหมอง เบื้องล่างคือเหล่าขุนนางที่กำลังโต้เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง"ทูลฝ่าบาท! ชายแดนทิศตะวันตกเฉียงใต้ถูกกองกำลังกึ่งมนุษย์กึ่งอสูรบุกรุกหนักพะยะค่ะ! ดินแดนแถบนั้นเป็นเขตปกครองของ เผ่าสุ่ย ซึ่งเป็นเผ่าดั้งเดิมของพระสวามีหลีหาน บัดนี้สถานก

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมใต้สมุทรลึกที่บัดนี้กลายเป็นสุสานไร้เสียง จงลู่ชินั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของสวามีทั้งสี่ มือที่สั่นเทากำคัมภีร์หัตถ์เทวะไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความกดดันที่ต้องเลือกฆ่าใครคนใดคนหนึ่งด้วยการไม่ช่วยมันหนักหน่วงยิ่งกว่าขุนเขาถล่มทับ[ติ๊ง! ระบบตรวจพบสภาวะจิตใจวิกฤต... ทำการค้นหาทางเลือกที่ 4...][ประกาศ: พบวิธีเพิ่มสิทธิ์การรักษาเป็น 4 สิทธิ์!][เงื่อนไข: โฮสต์ต้องทำพันธะ "กายาสังเวยคัมภีร์" โดยการผนึกวิญญาณและธาตุปราณของตนเองเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับคัมภีร์หัตถ์เทวะ เพื่อสร้างพลังสายที่สี่ขึ้นมาด้วยตนเอง][คำเตือนระดับสีดำ: การทำพันธะนี้ โฮสต์ต้องยินยอมรับการโจมตีจาก 'มวลวารีอัดร่าง' (แรงดันน้ำมหาศาลระดับหมื่นชั่ง) เป็นเวลา 5 นาทีติดต่อกัน หากร่างกายทนไม่ไหว โฮสต์จะถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดและเสียชีวิตทันที!]"ห้านาที..." หลินอันพึมพำ ใบหน้าซีดเผือด"ถ้าโชคดีคือรอด ถ้าโชคร้ายคือตายไปพร้อมกันทุกคนสินะ..."ในขณะที่เธอกำลังตัดสินใจอยู่นั้น เสียงสะอื้นไห้ที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังก็ดังแว่วมาจากทิศทางของวังมัจฉา สตรีสูงศักดิ์ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ขาดวิ่นวิ่งตร