- 7 - ลงมือลับหลัง

เช้าวันถัดมาบรรยากาศในวังหลวงดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆสาดส่องกระทบยอดหลังคาสีทองจนดูระยิบระยับไปทั่ว จงลู่ชิงหรือหลินอันผู้มากับดวงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ หลันอันใช้เวลาแต่งตัวอยู่นานเกือบสองชั่วยาม จนบัดนี้อยู่ในชุดผ้าไหมสีกลีบบัวบานสลับดิ้นเงิน ประดับด้วยมุกราคาสูงลิ่วรอบลำคอ ใบหน้าที่เคยดูหยิ่งยโส บัดนี้ถูกแต่งแต้มให้ดูเป็นสาวน้อยผู้บริสุทธิ์และสง่างามแต่ในใจนั้นพร้อมบวกเต็มที่

"เสี่ยวเฮย... วันนี้เราจะไปดูคนคลานเข่ากัน" หลินอันใช้นิ้วเขี่ยพุงนุ่มๆ ของเจ้านกปุยดำที่เกาะอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มันส่งเสียง จิ๊บ! รับคำอย่างรู้ใจ

ก่อนจะเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกมาจากตำหนัก กะว่าจะไปรับชัยชนะจากการเดิมพันกับจงอวี่และจ้านเก้อเพียงลำพังเพื่อโชว์ความแกร่ง แต่พอพ้นประตูตำหนักมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้าจนเกือบหน้าคะมำ

"อุ๊ย! พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย?"

เบื้องหน้าของหลินอันคือชายหนุ่มรูปงามสี่คนในชุดเต็มยศ ยืนเรียงแถวหน้ากระดานดั่งบอยแบนด์ยุคโบราณ เหยียนจวิ้นยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่ตรงกลาง เฟิงอี้ถือพัดโบกเบาๆ ด้วยท่าทางสูงส่ง มั่วอิ่งยืนพิงเสาอยู่ในเงามืด และหลีหานที่ยิ้มร่าเริงทันทีที่เห็นหน้าเธอ

"พวกท่าน... ตกงานกันหมดแล้วหรือ?" หลินถามพลางกะพริบตาปริบๆ

"เจ้าจะไปไหน?" เหยียนจวิ้นถามเสียงห้วน สายตาคมกริบกวาดมองชุดสวยของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ก็ไปหน้าท้องพระโรงไง ไปรับคำขอโทษจากน้องหญิงอวี่เอ๋อร์กับท่านพี่จ้านเก้อสุดที่รัก... อ้อ ไม่รักแล้วสิ" หลินอันโบกมือปัด

"พวกท่านไม่ต้องลำบากหรอก ข้าไปคนเดียวได้"

"ไม่ได้!" สี่เสียงประสานกันจนหลินสะดุ้ง

"ทำไมล่ะ?"

"ข้า... ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะไปทำเรื่องโง่ๆ ให้เสียเกียรติเผ่าเพลิงของข้าอีก" เหยียนจวิ้นรีบเบือนหน้าหนี ผิวแก้มสีน้ำผึ้งขึ้นสีระเรื่อ

"เมื่อวานเจ้าเพิ่งเสียเงินไปยี่สิบล้าน ข้ากลัวเจ้าจะไปเป็นลมตายกลางทางเพราะเสียดายเงิน!"

"ส่วนข้า... ข้าเพียงแต่เห็นว่าวันนี้ทิศทางลมไม่ค่อยดี" เฟิงอี้กล่าวเสียงเรียบพลางขยับพัด

"หากเจ้าเดินไปคนเดียว ลมอาจจะพัดปิ่นหยกของเจ้าหลุดหาย ข้าไปช่วยดูทิศทางลมให้น่าจะดีกว่า"

"ข้าแค่จะไปดูว่านกตัวนั้นมันจะบินหนีเจ้าไปตอนไหน... ไม่ได้ห่วงเจ้าซักนิด" มั่วอิ่งพึมพำออกมาจากมุมมืด

"ส่วนข้า! ข้าอยากไปดูความสง่างามขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ!" หลีหานตอบอย่างซื่อตรง

หลินอันมองสวามีแต่ละคนแล้วแอบยิ้มกริ่ม 'ปากแข็งกันจริงๆ เลยนะพวกนาย ระบบ... ค่าความเกลียดชังลดลงบ้างไหมเนี่ย?'

[ติ๊ง! เหยียนจวิ้น: ค่าความเกลียดชัง 85% (สถานะ: ปากแข็งกว่าหินผา) ]

[ติ๊ง! เฟิงอี้: ค่าความเกลียดชัง 78% (สถานะ: เริ่มสังเกตพฤติกรรมโฮสต์) ]

"เอาเถอะๆ ในเมื่ออยากไปเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ข้า ข้าก็ไม่ขัด" หลินอันเดินเชิดหน้าผ่านชายหนุ่มทั้งสี่ไป

"ตามมาให้ทันล่ะ!"

เมื่อมาถึงลานกว้างหน้าท้องพระโรงหลวง บรรยากาศคลาคล่ำไปด้วยเหล่าขุนนางและนางกำนัลที่มารอดูเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ จงอวี่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูบอบบางดั่งดอกไม้ใกล้เฉา ยืนอยู่เคียงข้าง จ้านเก้อ ทีทำหน้าบึ้งตึงเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบบนพลับพลาสูง องค์จักรพรรดินีประทับนั่งด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม

"มากันครบแล้วสินะ" จักรพรรดินีเอ่ยขึ้น

"จงอวี่ จ้านเก้อ พวกเจ้าจำเดิมพันเมื่อวานได้หรือไม่?"จงอวี่สะอื้นเบาๆ พลางทรุดตัวลงคุกเข่าทันที

"ท่านแม่เพคะ... ลูก... ลูกเพียงแต่หวังดีต่อพี่หญิง ลูกไม่คิดเลยว่าการแสดงความห่วงใยจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเพียงนี้ หากพี่หญิงต้องการให้ลูกขอโทษ... ลูกก็ยอมเพคะ" หลินอันยืนกอดอกมองดูการแสดงของน้องสาวบุญธรรมด้วยสายตาว่างเปล่า

"น้องหญิงอวี่เอ๋อร์... คำว่าห่วงใยของเจ้าน่ะ มันเกือบทำให้ข้าต้องโทษประหารข้อหายักยอกเงินคลังเชียวนะ" หลินอันก้าวไปข้างหน้า เสียงของเธอชัดถ้อยชัดคำ

"หากเมื่อวานข้าไม่มีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ ป่านนี้ข้าคงไปนอนรอประหารในคุกใต้ดินแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าคำครหาที่เจ้าสร้างขึ้นมันทำลายเกียรติของข้าขนาดไหน? การขอโทษด้วยการบีบน้ำตาแบบนี้... มันไม่เบาไปหน่อยหรือ?"

"พี่หญิง... ท่านจะใจจืดใจดำกับข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" จงอวี่เงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้มดูน่าสงสารจนขุนนางบางคนเริ่มซุบซิบ

"ข้าไม่ได้ใจดำ แต่ข้าต้องการความยุติธรรม" หลินอันชี้ไปที่พื้น

"คุกเข่าลงเสีย... แล้วกราบขอขมาต่อข้าและเสด็จแม่ ต่อหน้าทุกคนที่นี่!" จ้านเก้อทนไม่ไหวก่อนเขาคำรามออกมา

"จงลู่ชิง! เจ้ามันเกินไปแล้ว! จงอวี่คุกเข่าให้เจ้าแล้ว เจ้ายังจะเอานางถึงตายเชียวหรือ? เจ้ามันสตรีใจคออำมหิต บูชาแต่เงินทองและอำนาจ!"

"mjkorujจ้านเก้อ... ท่านเองก็ต้องขอโทษข้าด้วย อย่าลืมสิ" หลินอันแสยะยิ้ม จ้านเก้อสบตาจงอวี่เพียงแวบเดียว ทั้งคู่สื่อสารกันผ่านสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น จ้านเก้อแอบซ่อนมือไว้ใต้แขนเสื้อยาว เขาแอบรวบรวมพลังปราณสีน้ำเงินเข้มข้น พลังที่เป็นเอกลักษณ์ของแม่ทัพระดับสูง

'จงลู่ชิง... ในเมื่อเจ้าอยากได้การขอขมานัก ข้าก็จะมอบของขวัญสุดท้ายให้เจ้า!'

ในจังหวะที่จงอวี่ทำท่าจะก้มลงกราบ จ้านเก้อก็อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ้องที่จงอวี่ สะบัดมือวูบเดียว! หลันอันได้ยินเสียงในใจนั้นแต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปฟิ้ววววว! คลื่นพลังลมปราณกระแทกเข้าที่หน้าอกของจงลู่ชิงอย่างรุนแรงและรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน!

"อั่ก!"

หลินอันรู้สึกเหมือนถูกรถสิบล้อพุ่งชนเข้าที่กลางอกอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเธอมองไม่เห็นภาพเบื้องหน้า รสคาวเลือดพุ่งขึ้นมาในลำคอ ก่อนที่เธอจะกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโตต่อหน้าทุกคน!

"องค์หญิง!!!" เสียงของหลีหานดังขึ้นเป็นคนแรก ร่างของหลินอันทรุดฮวบลงกับพื้นหินอ่อน ความหนาวเหน็บเริ่มจู่โจมร่างกาย พลังสายฟ้าระดับกากเดนชั้นดีของเธอพยายามจะต่อต้านแต่มันช่างอ่อนแอเกินไป

จงอวี่ที่คุกเข่าอยู่ แอบลอบยิ้มร้ายที่มุมปากอย่างผู้ชนะ นางคิดในใจด้วยความสะใจ 'สมน้ำหน้า! พลังปราณของพี่จ้านเก้อรุนแรงจนทำลายเส้นชีพจรภายในของเจ้าไปแล้ว จงลู่ชิง... ในจักรวรรดินี้ คนที่มีพลังรักษาที่เก่งที่สุดคือกองแพทย์หลวง... ซึ่งเป็นคนของข้า และข้าเองก็มีพลังรักษา หากข้าแกล้งทำเป็นช่วยไม่ได้ ดูซิว่าเจ้าจะรอดไปได้อย่างไร!'

"ชิงชิง!" จักรพรรดินีรีบถลาลงมาครองลูกสาว

"ทหาร! เรียกหมอหลวงเดี๋ยวนี้! จงอวี่! เจ้ามีพลังรักษาเจ้ารีบช่วยพี่สาวเจ้าเร็วเข้า!"

"เพคะเสด็จแม่! ลูก... ลูกจะลองดู..." จงอวี่ทำหน้าตื่นตระหนกเสแสร้ง นางยื่นมือที่สั่นเทาด้วยการแสดงไปแตะที่หน้าอกของจงลู่ชิง แต่แท้จริงแล้วนางกลับแอบส่งพลังเข้าขัดขวางการไหลเวียนของปราณเพื่อให้อาการของหลินอันทรุดหนักลงไปอีก

"เจ้ากล้าลงมือลับหลังสตรีหรือ! จ้านเก้อ! วันนี้ข้าจะเผาเจ้าให้ไม่เหลือซาก!"เหยียนจวิ้นพุ่งเข้าไปหาจ้านเก้อด้วยความบ้าคลั่ง เปลวไฟลุกท่วมตัว

"ใจเย็นเหยียนจวิ้น! อาการขององค์หญิงใหญ่สำคัญกว่า!" เฟิงอี้ใช้พัดวายุสกัดการปะทะไว้ ก่อนหันไปหาจงอวี่ด้วยสายตาคมกริบ

"จงอวี่! เหตุใดแผลแค่นี้ถึงยังรักษาไม่ได้! พลังของเจ้ายิ่งใหญ่นักมิใช่หรือ?"

"ข้า... ข้าพยายามแล้วค่ะท่านเฟิงอี้ แต่พลังปราณที่กระแทกท่านพี่ลู่ชิงมันลึกลับซับซ้อนนัก ข้า... ข้ากังวลจนพลังของข้าเริ่มปั่นป่วน... โอ๊ย!" ทันใดนั้นจงอวี่ก็ทำตาเหลือกแล้วล้มตึงลงไปซบกับพื้นข้างๆ หลินอันทันที!

"อวี่เอ๋อร์!" จ้านเก้อรีบเข้าไปประคองจงอวี่อย่างห่วงใย

"นางคงจะใช้พลังจนหมดสติไปแล้ว! องค์จักรพรรดินี เห็นหรือไม่ว่านางพยายามช่วยจงลู่ชิงจนตัวเองต้องล้มเจ็บ!" หลินอันที่กึ่งรู้สึกตัว กึ่งไร้สติ ได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้วอยากจะลุกขึ้นมาตบคนให้หายแค้น 'ยัยดอกบัวเน่า... แกล้งเป็นลมเนี่ยนะ!? มุกเก่าไปแล้วย่ะ!'

[คำเตือน: โฮสต์อยู่ในสถานะ 'บาดเจ็บสาหัส' ชีพจรถูกรบกวน]

[ระบบแนะนำ: เปิดใช้งานไอเทมกู้ชีพฉุกเฉิน...]

"จงลู่ชิง! ห้ามตายนะ! เจ้ายังไม่ได้ยกเลิกพันธะทาสให้ข้าเลย!" สวามีทั้งสี่รุมล้อมร่างของหลินด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหยียนจวิ้นตะโกนลั่น ทั้งที่ดวงตาของเขาสั่นระริกด้วยความกลัว

"อดทนไว้องค์หญิง..." หลีหานร้องไห้ออกมาจริงๆ มั่วอิ่งที่ยืนนิ่งมาตลอดจ้องมองไปที่จงอวี่ด้วยสายตาเย็นเยียบ เขาเริ่มสงสัยในท่าทางการเป็นลมที่ดูประจวบเหมาะเกินไปของนาง

ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เจ้านกน้อยเสี่ยวเฮยที่กระเด็นออกจากไหล่หลินอันตอนถูกโจมตี กลับค่อยๆ บินกลับมาเกาะที่หน้าอกของเธอ มันจ้องมองเลือดที่เปรอะเปื้อนชุดสวยของหลินด้วยดวงตาสีแดงที่วาวโรจน์ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

มันส่งเสียงร้องดังลั่น เสียงของมันไม่เหมือนนกที่ไร้ค่าอย่างที่ใครว่า แต่มันกังวานลึกลับจนทุกคนในลานต้องหยุดชะงัก ทันใดนั้นเงาสีดำจางๆ เริ่มแผ่ออกมาจากตัวนกขนปุยตัวน้อย ปกคลุมร่างของจงลู่ชิงไว้

'นี่มัน... อะไรกัน?' หลินอันรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่เริ่มซ่อมแซมร่างกายเธอทีละนิด 'เสี่ยวเฮย... เจ้าเป็นใครกันแน่?'

และที่มุมเสาไกลๆ ... ร่างในชุดดำหน้ากากอีกายืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ด้วยความนิ่งสงบ เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่กลับพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"จ้านเก้อ... เจ้าเพิ่งเซ็นใบสั่งตายของตัวเองไปเมื่อครู่นี้เอง คิดแตะต้องนายหญิงของข้า ก็เตรียมตัวรอวันตายเอาไว้ให้ดี ทันทีที่พลังปราณของข้ากลับมาจนสมบูรณ์ เข้าจะเป็นคนแรกที่ข้าคิดจะฆ่าทิ้งเสีย"