(5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง

'หลินอัน' หญิงสาวในชุดนอนโทนสีหม่นขยับแว่นสายตาพลางพลิกหน้ากระดาษนิยายเล่มหนาในมืออย่างใจจดใจจ่อ นี่เป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจของเธอในบ้านที่ไร้ซึ่งไออุ่นแห่งนี้

ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลมหาเศรษฐี หลินควรจะมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม พ่อแม่ของเธอทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับหลันหลัน น้องสาวคนเล็กที่มีนิสัยออดอ้อนและเรียนเก่ง

ส่วนหลินอันที่พูดไม่เก่งและเก็บตัว กลับถูกมองว่าเป็นความอับอายของตระกูล เธอถูกจำกัดบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักส่วนตัวเพื่อไม่ให้แขกเหรื่อพบเห็น

"หึ... จงลู่ชิงนี่เธอช่างน่าสงสารเหมือนฉันเลยนะ" หลินอันพึมพำกับตัวเองขณะอ่านฉากจบของนางร้ายในนิยายเรื่อง 'บัลลังก์บุปผาเพลิง'

ในนิยายเรื่องนี้ จงลู่ชิงคือองค์หญิงใหญ่ผู้เอาแต่ใจ เธอมีอำนาจล้นฟ้าในฐานะธิดาที่จักรพรรดินีรักที่สุด แต่กลับโง่เขลาเบาปัญญา เธอใช้อำนาจบีบบังคับชายหนุ่มรูปงามสี่คนจากเผ่าต่างๆ มาผูกพันธะเป็นสวามี เพียงเพื่อตอบสนองตัณหาและอำนาจของตน โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มที่ฝืนทนนั้น สวามีทั้งสี่ต่างเคียดแค้นและรอคอยวันที่จะปลิดชีพเธอ

หลินอันอ่านมาถึงตอนที่จงลู่ชิงถูกสวามีทั้งสี่ร่วมมือกันวางแผนฆ่าเธอให้ตายอย่างทรมานด้วยการเผาทั้งเป็น

"ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่ยอมตายแบบนี้หรอก... แค่มีเงินระดับองค์หญิง ฉันจะหนีไปอยู่เกาะส่วนตัวเปย์ผู้ชายคนอื่นแทนให้เข็ด" หลินปิดหนังสือนิยายลงพลางถอนหายใจ

ปัง!

เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาต หลันหลัน น้องสาวของเธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแสนหวานที่หลินอันรู้ดีว่ามันคือสัญลักษณ์ของความเสแสร้ง

"พี่หลินอัน! เบื่อไหมคะ? คุณแม่บอกว่าวันนี้อากาศดี ให้หลันหลันพาพี่ไปเดินเล่นที่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้านหน่อย"หลินอันขมวดคิ้วแน่น

"ฉันไม่อยากไป... ปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวพี่จะเฉาตายซะก่อน ไปเถอะนะ!" หลันหลันไม่พูดเปล่า เธอปรี่เข้ามาลากแขนหลินอันอย่างแรงจนหนังสือหลุดมือ แรงของหลันหลันมีมากกว่าที่คิด เธอฉุดกระชากพี่สาวออกมาจนถึงขอบสระว่ายน้ำลึกที่ตั้งอยู่โซนลับสายตาคน

"นี่! ปล่อยนะ ฉันจะกลับห้อง!" หลินพยายามสะบัดข้อมือออก

"พี่รู้ไหม... ถ้าไม่มีพี่สักคน คุณพ่อคุณแม่คงจะมีความสุขกว่านี้" หลันหลันกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"และมรดกทั้งหมด... ก็จะเป็นของฉันคนเดียว"

ผลัวะ!

แรงผลักมหาศาลปะทะเข้าที่แผ่นหลัง หลินอันเสียหลักหงายหลังลงสู่ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ ความหนาวเย็นเข้าจู่โจมร่างกายทันที หลินอันว่ายน้ำไม่เป็นเธอดิ้นรนตะเกียกตะกาย แต่น้องสาวของเธอกลับยืนดูอยู่บนขอบสระด้วยรอยยิ้มเย็นชาพลางโบกมือลา

'นี่ฉัน... ต้องมาตายแบบนี้จริงๆเหรอ?'

อากาศในปอดเริ่มหมดลง ภาพสุดท้ายที่หลินอันเห็นคือหนังสือที่เปิดค้างไว้หน้าสุดท้าย... ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป

"อึก... แค่ก! แค่ก!"

หลินอันสำลักน้ำออกมา ความรู้สึกอึดอัดที่ลำคอทำให้เธอต้องเบิกตาโพลง ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนสีหม่น หรือก้นสระว่ายน้ำที่เหน็บหนาว แต่เป็นเพดานไม้แกะสลักลวดลายหงส์ทองที่วิจิตรบรรจง กลิ่นหอมอ่อนๆของกำยานลอยอบอวลไปทั่วห้อง

"องค์หญิง! องค์หญิงทรงฟื้นแล้ว!" เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจของหญิงรับใช้คนหนึ่งดังขึ้น

หลินอันพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง เธอก้มมองมือของตัวเอง... มันช่างเรียวเล็ก ขาวเนียน และประดับด้วยแหวนหยกราคาสูงลิ่ว เธอหันไปมองกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่ข้างเตียง และต้องช็อกจนเกือบสิ้นสติ

ใบหน้าที่สะท้อนออกมาคือความงามที่หยิ่งยโส ดวงตาหงส์เฉี่ยวคม ริมฝีปากแดงฉาน นี่มัน... จงลู่ชิง นางร้ายในนิยายชัดๆ!

( ติ๊ง! ระบบนำโชคเปิดใช้งานสำเร็จ! )

( ติ๊ง! ระบบอ่านใจระดับเริ่มต้น ทำงาน! )

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสๆดังขึ้นในหัวของเธอ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสที่ลอยอยู่ตรงหน้า

> ชื่อผู้ใช้: จงลู่ชิง (หลิน)

> สถานะ: องค์หญิงใหญ่แห่งจักรวรรดิบุปผา

> พลัง: สายฟ้า (ระดับ: กากเดน/10)

> ยอดเงินคงเหลือ: 10,000,000 เหรียญทอง (ยิ่งใช้ เงินยิ่งเพิ่ม!)

> ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดจากสวามีทั้งสี่และแก้ไขตอนจบ

หลินอันในร่างจงลู่ชิงนิ่งค้างไปสามวินาที

"นี่ฉัน... หลุดเข้ามาในนิยายจริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วระบบนี่มันอะไร ยิ่งใช้เงินยิ่งเพิ่ม? นี่มันสวรรค์ชัดๆ!"