Masukเสียงระฆังดังกังวานไปทั่วชั้นบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการปะทะคารม บัดนี้ความโกลาหลที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามา ท้องพระโรงที่วิจิตรบรรจงสั่นสะเทือนตามจังหวะก้าวย่างมหาศาลของสัตว์เทพที่คุ้มคลั่งอยู่ภายนอก
องค์จักรพรรดินีทรงประคอกายที่สั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลอย่างสุดซึ้ง พระองค์ทรงรักราษฎรยิ่งกว่าสิ่งใด และภาพความพินาศของเมืองหลวงที่กำลังเกิดขึ้นนั้นทำเอาแทบจะลมจับ
"เสด็จแม่!" หลินอันในร่างจงลู่ชิงพุ่งเข้าไปประคองพระมารดาไว้ทันที ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่ได้รับจากสตรีผู้นี้ ทำให้หลินอันทนเห็นนางเป็นทุกข์ไม่ได้ เพราะเคยไม่ถูกเป็นที่ต้องการของครอบครัวมาก่อน พอำำด้เห็นแววตาแสนรักขององค์จักพรรดินีแล้วกลัยทำให้รู้สึกว่าตนมีค่ามากนัก
"พระทัยเย็นไว้เพคะเสด็จแม่ ลูกอยู่ที่นี่แล้ว!"
"ชิงชิง... สัตว์เทพพวกนั้น... ปกติพวกมันจะสงบเสงี่ยม เหตุใดวันนี้ถึงได้คุ้มคลั่งปานนี้" จักรพรรดินีพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนขุนนางกรมกลาโหมจะวิ่งหน้าตั้งเข้ามาคุกเข่า
"ทูลองค์จักรพรรดินี! สัตว์เทพที่ถูกนำมาประมูลที่ตลาดได้รับไอปีศาจลึกลับ ทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งและทำลายกรงขังออกมาพะยะค่ะ! ทางเดียวที่จะหยุดพวกมันได้โดยไม่ฆ่าแกงกัน คือต้องใช้ 'น้ำยาสยบห้าธาตุ' เท่านั้นพะยะค่ะ!"
"งั้นก็รีบเอาออกมาใช้สิ!" เหยียนจวิ้นตวาดเสียงดังพลางกำกระชับดาบเพลิงในมือ
"ใช้ไม่ได้พะยะค่ะท่านเหยียนจวิ้น!" ขุนนางเฒ่าปาดเหงื่อ
"น้ำยานั่นหนึ่งขวดมีมูลค่าสูงถึงห้าหมื่นเหรียญทอง และในคลังหลวงตอนนี้... มีเหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบขวด ซึ่งไม่เพียงพอต่อจำนวนสัตว์เทพนับร้อยตัวที่กำลังบุกเข้ามา! หากจะสั่งซื้อจากสมาคมปรุงยาเดี๋ยวนี้... เราต้องใช้เงินมหาศาลที่คลังหลวงไม่ได้เตรียมงบประมาณฉุกเฉินไว้พะยะค่ะ!"
จงอวี่ที่ยืนอยู่ข้างจ้านเก้อแอบแสยะยิ้มในใจ นางรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าสลดแล้วก้าวออกมา
"โถ่... เสด็จแม่เพคะ เรื่องใหญ่เช่นนี้ จะหาเงินนับสิบล้านเหรียญทองมาซื้อน้ำยาได้ทันท่วงทีได้อย่างไรกัน... หรือนี่จะเป็นคราวเคราะห์ของจักรวรรดิเรา"นางเหลือบมองจงลู่ชิงด้วยสายตาเหยียดหยาม
'ถึงเจ้าจะมีเงินส่วนตัวเยอะแค่ไหน แต่เงินสิบล้านในเวลาไม่กี่นาที เจ้าจะไปเอามาจากไหนกัน?'
(ติ๊ง! ภารกิจเร่งด่วน: 'สายเปย์กู้บัลลังก์')
(เงื่อนไข: มอบเงินจำนวน 20,000,000 เหรียญทอง ให้จักรพรรดินีเพื่อจัดซื้อน้ำยาสยบห้าธาตุภายใน 5 นาที)
(รางวัล: ยาเพิ่มระดับพลังสายฟ้า 1 ขวด และค่าความยินยอมจากจักรพรรดินีเพิ่มขึ้น)
[หมายเหตุ: เงินจำนวนนี้จะถูกหักจากคลัง Cashback ที่โฮสต์เพิ่งได้รับมา!]
'ห๊ะ! ยี่สิบล้าน!?' หลินอันอุทานในใจ 'เพิ่งได้มาเองนะ!! ระบบจะให้ฉันจ่ายออกไปแล้วหรอ!! นี่มันขูดรีดกันชัดๆ!'
(ระบบแจ้งเตือน: หากเมืองล่มสลาย โฮสต์จะไม่มีที่ให้นอนกินบ้านกินเมืองและเปย์ผู้ชายนะคะ คิดดีๆนะคะโฮสต์)
'เออ! จริงของแก!' หลินอันกัดฟันกรอด เธอหันไปมองสวามีทั้งสี่ที่ยืนล้อมรอบกาย เหยียนจวิ้นทำหน้าพร้อมบวก เฟิงอี้กำลังคำนวณทิศทางลม หลีหานกอดแขนเธอไว้แน่น ส่วนมั่วอิ่ง... หายไปไหนแล้วนะ? อ๋อ ยืนอยู่บนขื่อ
'ไอ้บ้านี่ ขึ้นไปทำอะไร โอ๊ยยย ทะลุมิติมามีผัวเป็นลิงหรอ!'
"เสด็จแม่เพคะ! เรื่องเงินไม่ต้องกังวล!" หลินอันประกาศกร้าวท่ามกลางความเงียบ
"ลูกจะมอบเงินยี่สิบล้านเหรียญทองให้เดี๋ยวนี้ เพื่อซื้อน้ำยาทั้งหมดที่มีในสมาคมปรุงยา!"
เสียงฮือฮาดังไปทั่วท้องพระโรง ขุนนางต่างมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อหู ยี่สิบล้านเหรียญทองนะ ไม่ใช่เศษเงินซื้อขนม!
"ยี่สิบล้าน!? ท่านพี่ลู่ชิง ท่านล้อเล่นอะไรอยู่หรือเจ้า?" จงอวี่รีบเข้ามาขวาง
"ต่อให้ท่านมีเงินจริง แต่ตอนนี้สมาคมปรุงยาอยู่ห่างไปตั้งสี่ช่วงถนน ทหารวิ่งไปกลับก็ใช้เวลาครึ่งชั่วยาม ถึงตอนนั้นสัตว์เทพคงพังวังหลวงเข้ามาแล้ว ท่านจะเอาเงินไปให้เขาอย่างไรมิทราบ?"จ้านเก้อพยักหน้าเห็นด้วย
"ใช่! เจ้ามันก็แค่พวกดีแต่พูด อย่ามาสร้างความหวังลมๆแล้งๆให้องค์จักรพรรดินีเลย!"หลินไม่ตอบคำถามจ้านเก้อ แต่เธอหันไปมองเงามืดบนเพดาน
"มั่วอิ่ง! ท่านทำได้ใช่ไหม?"
ร่างในชุดดำสนิทวูบลงมาปรากฏตรงหน้าหลิน มั่วอิ่งมองนกเสี่ยวเฮยบนไหล่เธอนิดหนึ่งก่อนจะมองหน้าหลินอัน
"เจ้าจะให้ข้าวาบไปขนน้ำยามางั้นหรือ?"
"ใช่! ในฐานะผู้นำเผ่าอู๋จง การเคลื่อนย้ายในพริบตาคือความสามารถของท่าน" หลินอันยื่นบัตรทองคำนิรันดร์' ไอเทมพิเศษที่ได้รับจากระบบให้มั่วอิ่ง
"นี่คือบัตรที่เชื่อมต่อกับคลังเงินของข้า ท่านแค่วาบไปที่สมาคมปรุงยา ยื่นบัตรนี้ แล้วเหมาน้ำยาสยบห้าธาตุมาให้หมด! ทำได้ไหม?"
"มันหนักนะ... ข้าขนคนเดียวไม่ไหวหรอก"
"เฟิงอี้! ช่วยเขาสิ!" หลินอันหันไปสั่งสวามีคนที่สอง
"ท่านใช้พลังลมสร้างพายุหมุนขนาดเล็กประคองลังน้ำยาไว้ตอนที่มั่วอิ่งทำการเคลื่อนย้าย มั่วอิ่งจะได้ไม่ต้องแบกน้ำหนักเองทั้งหมด!"เฟิงอี้เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ 'นางวางแผนประสานพลังของพวกเรา? ทั้งที่ปกติวันๆนางแทบไม่ได้เรื่องเลยเรื่องพลังเนี่ยนะ?'
"ตกลง... ข้าจะลองดู" เฟิงอี้คลี่พัดออก กระแสลมเริ่มหมุนวนรอบกาย
"เหยียนจวิ้น! ท่านไปคุมเชิงที่ประตูวังหลวงกับหลีหาน ใครขวางทางพวกลำเลียงน้ำยา หรือสัตว์เทพตัวไหนหลุดเข้ามา ท่านเผามัน เอ้ย! สกัดมันไว้ด้วยไฟ ส่วนหลีหาน ใช้พลังน้ำสร้างม่านหมอกลดอุณหภูมิไม่ให้สัตว์เทพคลุ้มคลั่งไปมากกว่านี้!"
"สั่งเก่งจังนะ!!" เหยียนจวิ้นบ่นแต่ก็กระชับดาบ
"เอาเถอะ เห็นแก่เมืองหลวง ข้าจะทำตามคำสั่งเจ้าซักครั้ง!"
"ข้าจะทำเต็มที่พะย่ะค่ะองค์หญิงใหญ่!" หลีหานพูดเสริม
1 นาทีผ่านไป: ท้องพระโรงเงียบกริบ ทุกคนกลั้นหายใจ จงอวี่ยืนกัดเล็บตัวเองด้วยความริษยา 'ไม่มีทาง... พวกเขาไม่มีทางร่วมมือกันได้นานหรอก'
2 นาทีผ่านไป: เสียงตูมตามดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนเศษฝุ่นบนเพดานร่วงกราว จักรพรรดินีกุมมือจงลู่ชิงไว้แน่น
3 นาทีผ่านไป: วูบบบบ!
กระแสลมแรงจัดพัดวูบเข้ามากลางท้องพระโรง พร้อมกับการปรากฏตัวของมั่วอิ่งที่ดูเหนื่อยหอบ รอบตัวเขามีลังไม้ขนาดใหญ่นับสิบลังลอยละลิ่วตามมาด้วยพลังลมของเฟิงอี้ที่ยืนประสานอยู่ข้างๆ
"น้ำยา... ... มาแล้ว!" มั่วอิ่งพูดเสียงหนัก
"เถ้าแก่กรมกลาโหม! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! เอาไปแจกทหารเร็วเข้า!"
หลินอันตะโกนสั่ง ข้าราชบริพารต่างวิ่งวุ่นกุลีกุจอเอาน้ำยาสยบห้าธาตุออกไปโปรยใส่เหล่าสัตว์เทพที่กำลังบุกรุก พริบตาเดียว แสงสีนวลจากน้ำยาก็แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า เสียงคำรามดุดันเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครางอย่างสงบ สัตว์เทพที่เคยคุ้มคลั่งค่อยๆหมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย
ความสงบกลับคืนสู่เมืองหลวงในเวลาไม่ถึงห้านาที!
จักรพรรดินีถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ทรงสวมกอดจงลู่ชิงท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าขุนนาง
"ลูกรัก... เจ้าช่วยจักรวรรดิไว้แท้ๆ แม่ภูมิใจในตัวเจ้าเหลือเกิน"
(ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ!)
(คุณได้รับค่าความยินยอมจากจักรพรรดินี: +50 แต้ม)
[คุณได้รับไอเทม: ยาอัสนีเบิกเนตร (ใช้อัตโนมัติ) ]
ทันใดนั้นหลินอันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบไปตามไขสันหลัง ร่างกายของจงลู่ชิงที่เคยหนักอึ้งและขี้เกียจ กลับรู้สึกเบาสบายขึ้น พลังสายฟ้าที่เคยอยู่แค่ปลายนิ้วเริ่มไหลเวียนดีขึ้น
'โอ้โห! นี่คือพลังที่เพิ่มขึ้นเหรอ? ไหนลองดูซิ...' หลินแอบดีดนิ้วเบาๆ เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีม่วงเล็กๆ กระโดดออกมาจากปลายนิ้วเธอ แต่มันเล็กลงเท่ากับมดคันไฟ...
'เดี๋ยวนะระบบ... นี่คือเพิ่มขึ้นแล้วเหรอ? ยี่สิบล้านเหรียญทองของฉัน แลกกับไฟฟ้าสถิตแค่นี้เนี่ยนะ!?'
[ระบบตอบกลับ: ระดับของโฮสต์เดิมคือ 'กากเดน' ตอนนี้อัปขึ้นมาเป็น 'กากเดนชั้นดี' แล้วค่ะ พยายามต่อไปนะค๊า!]
'กากเดนชั้นดี!? มันต่างกันตรงไหนยะ!'
หลินอันสบถในใจพลางปาดน้ำตาที่ไม่ได้มาจากความซึ้งแต่มาจากความเสียดายเงินอย่างสุดซึ้ง ยี่สิบล้านนะเว้ย! ซื้อส้มตำกินได้ทั้งชาติเลยนะ!
ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดี จงอวี่ที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆจ้านเก้อก็พยายามจะหาทางรอด
"เอ่อ... ท่านพี่ลู่ชิง ถึงท่านจะช่วยเมืองไว้ได้ แต่วิธีการของท่านช่างเสี่ยงนัก... หากท่านมั่วอิ่งไม่กลับมา เงินยี่สิบล้านนั่นก็คงสูญเปล่า..."
หลินอันหันไปมองจงอวี่ด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่ได้ด่ากลับเหมือนทุกครั้ง แต่เธอกลับเดินเข้าไปพร้อมกับลูบหัวนกเสี่ยวเฮยช้าๆ
"น้องหญิงอวี่เอ๋อร์... เจ้าดูผิดประเด็นไปนะ" หลินอันยิ้มมุมปาก
"ประเด็นคือข้ามีเงินจ่าย และข้ากล้าจ่ายเพื่อเสด็จแม่ แต่เจ้า... นอกจากน้ำตากับคำพูดถากถางแล้ว เจ้าทำอะไรเพื่อจักรวรรดิบ้าง?"จงอวี่ใบ้กินในทันที ก่อนจ้านเก้อพยายามจะอ้าปากปกป้อง
"เจ้าอย่ามาลำเลิกบุญคุณ..."
"หุบปากไปเลยไอ้หน้าหล่อ!" หลินอันสวนกลับทันทีโดยไม่ต้องรอให้จบประโยค
"วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว เสด็จแม่เพคะ ลูกขอตัวกลับวังองค์หญิงไปพักผ่อนก่อน ส่วนเรื่องเดิมพันที่น้องอวี่เอ๋อร์และจ้านเก้อต้องกราบขอขมา... ลูกขอเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้เช้าหน้าท้องพระโรง ให้ชาวบ้านมาดูเยอะๆนะเพคะ ลูกชอบคนเยอะๆ"จงอวี่แทบจะทรุดลงกับพื้น ส่วนจ้านเก้อกำหมัดแน่นจนสั่น
สวามีทั้งสี่เดินตามจงลู่ชิงออกมาจากท้องพระโรง แต่ละคนมองแผ่นหลังของนางด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เหยียนจวิ้นที่เคยเกลียดนางเข้าไส้ ตอนนี้กลับเดินคุมข้างกายพลางแอบมองนกเสี่ยวเฮย
"นกของเจ้า... มันนิ่งเกินไปนะ มันไม่ตกใจเสียงระเบิดเลยซักนิด"
"มันเก่งเหมือนเจ้าของไง" หลินอันตอบกวนๆพลางเดินอุบอิบเรื่องเงินยี่สิบล้านไปตลอดทาง
"โธ่... ยี่สิบล้านของแม่... ป่านนี้คงไปนอนสบายในกระเป๋าพวกสมาคมปรุงยาหมดแล้ว ได้ไฟแช็กไฟฟ้ากลับมาแค่อันเดียว ฮืออออ"
เฟิงอี้แอบยิ้มบางๆ ที่มุมปาก 'สตรีนางนี้... มีแง่มุมที่ข้าไม่เคยเห็นจริงๆ'
"บัตรนี้... เจ้าไม่กลัวข้าขโมยเงินเจ้าหรือ?" มั่วอิ่งมองบัตรทองคำในมือที่เขายังไม่ได้คืนให้หลิน
"ถ้าท่านกล้า ก็ลองดู แต่ข้าว่าท่านคงไม่อยากรู้หรอกว่าสายฟ้าระดับ ฝกากเดนชั้นดีของข้ามันรสชาติเป็นยังไง!" หลินอันขู่ฟ่อ
ทว่า... ในจังหวะที่เดินผ่านอุทยานหลวงมืดๆ เสี่ยวเฮยที่เกาะอยู่บนไหล่ของหลินกลับจ้องเขม็งไปยังเงาไม้ใหญ่ ดวงตาสีแดงของมันวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม มันส่งเสียง จิ๊บ สั้นๆคล้ายกับการเตือนภัย จนหลินอันชะงักฝีเท้า
"มีอะไรเหรอเสี่ยวเฮย?"
เธอมองเข้าไปในความมืด เห็นเพียงความว่างเปล่า... แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่ สายตาที่ดูเยือกเย็น ลึกลับ และแฝงไปด้วยความขี้เล่นอย่างประหลาด
"องค์หญิง... มีอะไรหรือ?" หลีหานถามด้วยความเป็นห่วง
"เปล่า... สงสัยข้าจะตาฝาดไปเอง" หลินอันส่ายหัวแล้วเดินต่อ โดยที่เธอหารู้ไม่ว่า บนกิ่งไม้สูงชันนั้น ร่างในชุดดำสนิทหน้ากากอีกากำลังนั่งแกว่งเท้าอย่างอารมณ์ดี ในมือมีขนนกสีดำปุยเหมือนเสี่ยวเฮยหนึ่งเส้น
"เก่งขึ้นนิดหน่อยแล้วสินะ...ชิงชิงของข้า" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับสายลม
"ผูก... พัน... ธะ..." เหยียนจวิ้นทวนคำช้าๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด"ไอ้หน้ากากนั่นมันพูดหมายความว่าอย่างไรจงลู่ชิง? เจ้าไปรับคำท้าอะไรมันมา!""เอ่อ... คือว่า... มันเป็นแค่กลยุทธ์น่ะเหยียนจวิ้น!" หลินอันรีบแก้ตัวพลางส่งยิ้มแห้งๆ"ข้าก็แค่... แกล้งยั่วให้เขาเขินเล่นๆ เขาจะได้ยอมปล่อยข้ากลับมาหาพวกท่านไง ใครจะคิดว่าเขาจะบ้าจี้คิดเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น""แกล้งยั่ว?" เฟิงอี้เลิกคิ้วสูง พลางหุบพัดดัง ฉับ"การแกล้งยั่วถึงขั้นจะผูกพันธะวิญญาณเนี่ยนะ? ลู่ชิง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าการผูกพันธะในอาณาเขตอีกาดำหมายถึงการมอบกายถวายชีวิตให้แก่กัน? เจ้าเห็นพวกเราเป็นอะไร ถึงได้กล้าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้""ข้า... ข้าขอโทษ" หลินอันเริ่มรู้สึกถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลาน"ข้าแค่ห่วงพวกท่านมากเกินไป ข้าอยากกลับมาช่วยพวกท่าน...""ห่วงพวกเรา หรือห่วงจะไม่ได้มีสวามีคนที่ห้ากันแน่?" หลีหานก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาที่เคยขี้อ้อนบัดนี้ครุกกรุ่นด้วยความงอน“เจ้าคนหน้ากากนั่นน่ะ... ทั้งอุ้ม ทั้งประคองแถมยังกระซิบกระซาบต่อหน้าพวกเราอีก! เห็นหัวพวกเราบ้างไหม!"มั่วอิ่งไม่พูดอะไร แต่การที่เขาค่อยๆ
หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ที่จงลู่ชิงถูกกักบริเวณอยู่ในอาณาเขตอีกาดำดินแดนที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์แต่นางกลับรู้สึกเหมือนอยู่ในกรงทองที่แสนหรูหรา ร่างกายของนางฟื้นฟูจนกลับมาเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเดิมด้วยไอปราณทิพย์ที่ชายลึกลับมอบให้ทุกเช้าค่ำ ทว่าสิ่งเดียวที่นางยังไม่เคยได้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวคือใบหน้าภายใต้หน้ากากโลหะนั่น"นี่! ท่านหน้ากากอีกา! ข้าบอกรอบที่แปดหมื่นแล้วไงว่าข้าจะกลับวัง!" หลินอันยืนเท้าสะเอวอยู่กลางอุทยานผลึกแก้ว ตะโกนใส่ร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งดูฝูงนกกระเรียนหยก"กลับไปหาเจ้าพวกอ่อนแอนั่นน่ะหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง"ข้าอุตส่าห์ใช้ปราณบริสุทธิ์รักษาดวงวิญญาณเจ้า แต่เจ้ากลับเอาแต่พร่ำเพ้อเรียกหาผู้ชายสี่คนที่ปล่อยให้เจ้าเกือบตายเนี่ยนะ?""พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้ข้าตาย! พวกเขาปกป้องข้าสุดชีวิตต่างหาก!" หลินอันเถียงสู้ตาย"ท่านมันคนไม่มีหัวใจ ไม่เข้าใจหรอกว่าความผูกพันมันยิ่งใหญ่กว่าพลังปราณของท่านแค่ไหน ปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!"หน้ากากอีกาดำหันกลับมาอย่างช้าๆ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนนกกระเรียนหยกบินหนีหายไปหมด"ความผูกพันงั้นหรือ? เจ้าอยู่กับข้าที่นี่ มีทาสรับใช้เป็
ท่ามกลางหุบเขาที่เงียบงัดในยามโพล้เพล้ เส้นทางสายเก่าที่มุ่งหน้ากลับสู่วังหลวงกลับกลายเป็นกับดักมรณะ รถไม้ที่จงลู่ชิงประทับอยู่ถูกล้อมกรอบด้วยกองกำลังเงาสังหารนับร้อยที่สวมชุดเกราะอาคมสีม่วงเข้ม พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นหนาวเหน็บและกดดันเสียจนม้าศึกถึงกับล้มพับ"พวกมันมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้!" เหยียนจวิ้นคำรามพลางกวัดแกว่งดาบอัคคีเข้าปะทะกับศัตรูที่พุ่งเข้ามาประดุจคลื่นมนุษย์การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทว่าศัตรูครั้งนี้ต่างจากกบฏทั่วไป พวกมันไร้ชีวิต ไร้ความเจ็บปวด และมีพลังปราณที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุก มั่วอิ่ง, เฟิงอี้ และหลีหานต่างทุ่มสุดตัวจนร่างกายเริ่มชุ่มไปด้วยเลือด แผลเก่าที่ยังไม่หายดีเริ่มปริแตกจนกระทั่งทั้งห้าคน รวมจงลู่ชิงที่พยายามใช้ปราณที่หลงเหลือเข้าช่วยเริ่มทรุดลงด้วยความเหนื่อยล้าในวินาทีที่เงาสังหารตนสุดท้ายถูกเหยียนจวิ้นฟันขาดเป็นสองท่อน ทั่วทั้งหุบเขาก็เงียบสงัดลงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจจะดังขึ้นจากยอดหน้าผาจ้านเก้อและจงอวี่ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูอวดดีและบ้าคลั่งกว่าเดิม ทั้งสองไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับซุ่มรอโอกาสสุดท้ายเพื่อปลิดชีพนาง"ในที่สุ
หน้ากากอีกาดำนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้ดำขลับด้วยท่าทีราวกับพระเจ้าผู้กุมชะตาชีวิต โดยมีจงลู่ชิงนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่กลั้นขำจนแก้มตุ่ย ส่วนเบื้องล่างนั้น... สี่สวามีผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้อยู่ในสภาพที่หากทหารในกองทัพมาเห็นคงต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเวทนา“เมื่อพวกเจ้าอยากจะพานางกลับไปนัก ข้าก็ได้ไตร่ตรองดูแล้ว..." หน้ากากอีกาดำเอ่ยเสียงทุ้มพลางเคาะนิ้วกับพนักพิง"ข้าจะยอมปล่อยนางไป หากพวกเจ้าสามารถทำภารกิจ 'สามวิถีสวามีดีเด่น' ที่ข้าเพิ่งคิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่นี้ให้สำเร็จ""ด่านไหนก็ว่ามา! ข้าจะซัดให้เละ!" เหยียนจวิ้นตะโกนพลางถกแขนเสื้อขึ้นอย่างฮึกเหิม"ภารกิจแรก..." หน้ากากอีกาดำสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้นบนโต๊ะเบื้องหน้าสี่สวามีก็ปรากฏเข็ม ด้าย และผ้าไหมผืนบาง"พวกเจ้าต้องปักผ้าเป็นรูปนกอีกาคู่ชมจันทร์ให้สวยงามและประณีตที่สุด ใครปักเบี้ยวหรือด้ายพันกัน... สอบตก!""อะไรนะ! ให้ข้าจับเข็มเนี่ยนะ!?" เหยียนจวิ้นเบิกตากว้างมองดูนิ้วมือที่หนาเท่าขวดเหล้าของตนเอง"ข้าจับแต่ดาบหนักร้อยชั่งนะ!""นั่นคือเหตุผลที่ข้าให้เจ้าทำ" หน้ากากอีกาดำหัวเราะในลำคอ"เจ้ามือหนักเกินไป หากกลับไปดูแลนางแล้วเผลอไป
ในความเงียบงันของห้องบรรทมในตำหนักอีกา จงลู่ชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กฤษณา กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของนางเริ่มฟื้นฟูกำลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางกระสับกระส่ายยิ่งกว่าแผลกาย คือความผิดปกติของสิ่งที่เป็นดั่งลมหายใจที่สองของนาง'ระบบ... ระบบ ได้ยินฉันไหม?' หลินอันเรียกขานในใจเป็นรอบที่ร้อยของวันสิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคย หรือหน้าต่างสถานะสีทองที่ดูภูมิฐาน แต่มันคือกลุ่มก้อนของสัญญาณรบกวนที่พร่ามัว ประดุจโทรทัศน์ที่ขาดสัญญาณ หน้าจอระบบสั่นระริก สีทองที่เคยสว่างไสวบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยไอสีดำจางๆ ที่พาดผ่านไปมาเหมือนใยแมงมุม[ระ... ระบบ... ขัด... ข้อง...][ตรวจพบ: เงามืดนิรนามแทรกซึม (Unknown Shadow Interference) ][สถานะ: ฟังก์ชัน 'ร้านค้า', 'สื่อสาร', และ 'ตรวจสอบข้อมูลบุคคล' ถูกระงับ][คำเตือน: พื้นที่ปัจจุบันมีความเข้มข้นของ 'พลังงานต้นกำเนิด' สูงเกินขีดจำกัดที่ระบบจะเสถียรได้...]"พลังงานต้นกำเนิดเหรอ?" หลินอันพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ นางพยายามจะกดเรียกหน้าต่างไอเทมส่วนตัวเพื่อดูว่าเหรียญทองของนางยังอยู่ดีหรือไม่ แต่หน้าจอกลับดับวูบลงไปทั
เหยียนจวิ้น, เฟิงอี้, หลีหาน และมั่วอิ่ง นั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหารยาวหรูหรา สายตาของทั้งสี่จับจ้องเขม็งไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะที่ว่างอยู่ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจงลู่ชิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด นางสวมชุดผ้าไหมนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ดูผ่อนคลาย แต่ที่ทำให้สี่สวามีถึงกับต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคือ ชายในชุดดำที่เดินขนาบข้างนางมา มือหนาของหน้ากากอีกาดำวางแตะที่แผ่นหลังของนางเบาๆ อย่างวิสาสะเพื่อประคองให้นางนั่งลง"อรุณสวัสดิ์ทุกคน" หลินอันทักทายพลางยิ้มแห้งๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสี่หนุ่ม"อรุณสวัสดิ์องค์หญิง/ลู่ชิง" ทั้งสี่ขานรับพร้อมกันประดุจการสวดมนต์ที่ผิดจังหวะหน้ากากอีกาดำไม่ได้นั่งลงทันที เขาหยิบถ้วยซุปอุ่นๆ ขึ้นมาแล้วใช้ช้อนเงินตักขึ้นมาเป่าเบา"เจ้ายังไม่แข็งแรงนัก ลู่ชิง... ซุปรากบัวพันปีนี่ข้าเคี่ยวมาให้เจ้าทั้งคืน มันจะช่วยฟื้นฟูแก่นปราณได้ดีกว่าอาหารขยะที่เจ้าเคยกินในวังหลวง"พูดพลางเขาก็ยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากของหลินอัน หลินอันอ้าปากรับอย่างงงๆ เพราะสมองยังประมวลผลไม่ทันปึก!เหยียนจวิ้นทุบโต๊ะจนถ้วยน้ำชาสะเทือน"นี่
สวามีทั้งสี่ขององค์หญิงใหญ่บัดนี้กลายสภาพเป็น พนักงานแบกของกิตติมศักดิ์ เดินตามหลังจงลู่ชิงมาหยุดอยู่หน้า โรงเตี๊ยมใหญ่ซึ่งเป็นโรเตี๊ยมที่ที่สุดในเมืองหลวง ตัวอาคารสูงสามชั้นสร้างจากไม้กฤษณาหอมฉุย ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าที่ทำจากผลึกมนตรา เสียงดนตรีบรรเลงอ่อนหวานคลอเคล้ากับกลิ่นหอมของอาหารระดับจัก
"เฟิงอี้... ข้าไม่ได้มาซื้อศักดิ์ศรีท่าน" หลินอันพูดพลางก้าวขึ้นไปบนศาลา"แต่ข้ามาขอคำปรึกษา ข้าได้ยินว่าที่ตลาดสัตว์เทพวันนี้จะมีการประมูล ตำราพัดวายุอนันต์ที่สาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน ข้าเป็นสตรีไร้ความรู้ กลัวจะโดนพ่อค้าหลอกขายของปลอม เลยอยากให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างท่านไปช่วยดูให้หน่อย" เฟิงอี้ลืมตาขึ
วังองค์หญิงใหญ่จงลู่ชิงสะท้อนประกายระยิบระยับอย่างแสงแดดอย่างจัดล้อกับสายลมเอื่อยๆ จงลู่ชิงหรือหลินอันในร่างใหม่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูวังหลักเธอสวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นทองลายสายฟ้าฟาด ผมมวยสูงประดับด้วยปิ่นระย้าหยกที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งทุกครั้งที่ขยับกายใบหน้าที่เคยดูดุดันร้ายกาจก่อนหน้
แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน เมื่อหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มพร้อมสัญลักษณ์หัวกะโหลก (คำเตือน: ตรวจพบค่าความเกลียดชังจากสวามีในระยะใกล้ ) ปัง! ประตูห้องนอนถูกเตะออกอย่างแรง แรงกระแทกทำเอาแจกันหยกข้างเตียงสั่นสะเทือน ชายหนุ่มสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามาในห้อง แต่ละคนมีรัศมีที่กดดันจนหลินอันรู้สึกเหมือนหาย







