Pregnant and Gone, the Billionaire Begged for Her Back의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“Daddy… I’m scared…”Bahagyang itinaas ng batang lalaki ang kanyang baba habang nakatingin kay Daniel, at sa simpleng galaw na iyon ay tuluyang nalantad ang kanyang mukha—malinis, pinong-pinong features, at walang bahid ng pagtatago. Sa isang sulyap pa lang, parang tumigil ang mundo ni Vanessa.Napatingin siya nang mabuti. At doon, tila nawala ang hangin sa kanyang dibdib.Halos eksaktong-eksakto ang mukha ng bata kay Daniel.At tinatawag niya itong Daddy.Natigilan si Vanessa at namutla. Parang may marahas na kamay na pumasok mula sa dibdib niya at pilit na hinugot ang puso niya palabas, buhay na buhay. Hindi siya makahinga. Hindi siya makagalaw. Ang sakit ay kumalat sa buong katawan niya, dahilan para manginig siya nang hindi mapigilan.Samantala, si Daniel ay tila walang napapansing kakaiba. Maingat niyang kinakausap ang bata, ang boses ay puno ng pasensya—malayo sa lamig na ipinakita nito kay Vanessa kanina.“Be good,” marahan niyang sabi. “Yung injection, makakatulong para gumali

Nilingon ni Liam si Daniel at marahang hinila ang kamay nito.“Daddy, did you hear me?” tanong niya, nakatingala, kumikislap ang mga mata. “Gusto ko ng chocolate cake.”Doon lang bumalik sa sarili si Daniel. Ibinaba niya ang tingin sa bata, kalmado ang mukha.“You just recovered from a fever,” sabi niya, mababa at steady ang boses. “Hindi ka pa pwede kumain niyan.”Agad na nalungkot si Liam. Tumahimik siya at hindi na nagsalita. Dahan-dahan namang hinaplos ni Daniel ang ulo ng bata at tsaka ito sinabihan in a soft voice. “Pag okay ka na talaga, daddy will buy it for you.”Tahimik na tumango si Liam. “Okay.”Maya-maya, itinuro niya ang cake display.“Then… pwede bang bilhin natin yung favorite ni Mommy? Yung strawberry cake?”“Alright,” sagot ni Daniel, walang pag-aalinlangan.Umorder siya, nagbayad gamit ang phone at kahit isang beses, hindi siya lumingon kay Vanessa.Samantala, tahimik lang na nakaupo si Vanessa, pinapanood ang lahat.Sa eksenang iyon, si Daniel ay larawan ng pagigin

Kung nangyari ito noon, hindi magdadalawang-isip si Vanessa na sugurin si Daniel at pilitin siyang magsalita. Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang sagot na gusto niya. Pero hindi na siya ang babaeng iyon ngayon. Masyado na siyang maraming nakita—mga bagay na hindi na kayang balewalain, kahit pilitin pa niya.Sa sarili niyang mga mata, nakita niya kung paano tingnan ni Daniel si Lorraine—kung gaano ito kaingat, kung gaano ito ka-gentle. At higit sa lahat, nakita niya kung paano nito yakapin ang batang iyon—isang batang hindi dapat umiiral sa buhay nila.Doon niya tuluyang naintindihan ang lahat. Ang lalaking minahal niya noon ay matagal nang nagbago, at ang lalaking iyon na kaharap niya ngayon ay hindi na niya maituturing na asawa. Ang isang lalaking nagtaksil—hindi lang sa puso kundi pati sa katawan—ay hindi na isang taong dapat niyang panghawakan.Gayunpaman, kahit malinaw na sa kanya ang desisyon na makipaghiwalay, hindi niya hahayaang makaalis sina Lorraine at ang bat

Pagkabukas ng pinto ng opisina, agad napansin ni Lorraine ang eksena sa loob. Nasa tabi niya si Linda, pero kahit naroon ito, hindi niya napigilan ang pag-igting ng ekspresyon niya nang makita si Joyce na nakatayo sa tabi ng desk, tila komportableng-komportable sa lugar na hindi naman kanya.Sa harap ng floor-to-ceiling window, ay naroon naman si Vanessa. Tahimik. Nakatanaw lang sa lungsod sa ibaba, parang wala siyang pakialam sa pagdating nila.“You took your time,” sabi ni Vanessa ng tumingin kay Lorraine.Samantala, kaswal na pinulot ni Joyce ang nameplate sa mesa—ang nameplate ni Lorraine—at walang pag-aalinlangang inihagis iyon sa basurahan.Mahinang pumalakpak si Joyce at ngumiti. “Naglinis lang ako ng konting basura. No need to thank me.”Agad na dumilim ang mukha ni Lorraine.“This is a company,” malamig niyang sagot. “Not a place for your chaos.”Sa sandaling iyon, dahan-dahang lumingon si Vanessa.Tumama ang tingin niya kay Lorraine—at parang biglang bumaba ang temperatura ng

Nang magmulat ng mga mata si Vanessa ay agad siyang bumangon at dumiretso sa pinto. Wala nang pag-aalinlangan sa kilos niya—parang matagal na niyang pinagdesisyunan ang lahat, at ngayon lang niya tuluyang isinasagawa. Ngunit bago pa niya mahawakan ang doorknob, mabilis siyang naabutan ni Daniel at hinawakan ang pulsuhan niya. “Ano na naman ang balak mong gawin this time?” malamig nitong tanong, halatang pinipigilan ang inis. Bigla niyang hinila ang kamay niya palayo, tila nasusuklam sa hawak nito. “Don’t touch me,” diretso niyang sabi, walang kahit anong pag-aalinlangan. Nakunot ang noo ni Daniel at bahagyang lumalim ang tingin. “Calm down.” “I am calm,” sagot niya agad, itinaas ang baba at sinalubong ang mga mata nito. “I have never been this calm in five years. Makinig ka nang mabuti—I want a divorce.” Bahagyang tumigas ang ekspresyon ni Daniel, pero nanatili siyang kalmado sa labas. “I already explained what happened with the empty grave. Tinago ko iyon dahil para sa