All Chapters of The Unwanted Daughter's Ruthless Comeback: Chapter 111 - Chapter 120

Kabanata 111 “Carmelle, gaano ka ba talaga kakapal ang mukha? Ano bang mapapala mo sa pagiging ganiyan kababa?” Napairap si Carmelle. “Bakit? Kailangan ko bang manatiling banal para sa iyo? Hindi ka naman worth it.” Natigilan si Anton. Muntik na siyang mawalan ng salita. Talagang nakakainit ng ulo ang bibig ng babaeng ito. Kung puwede lang, matagal na niya itong pinatahi para hindi na makasagot. “Nasaan ka ngayon?” malamig niyang tanong. “Bakit?” “Papuntahan kita. Sabihin mo sa lalaking kasama mo na umalis agad.” Napatawa si Carmelle. “May lakas ka pang pumunta sa akin? Kumusta na pala ang kamay mo? Magaling na ba? Gusto mo bang maging baldado ulit?” Biglang tumahimik ang linya. Para bang naging manipis ang hangin sa pagitan nila. Sa kabilang dulo, hindi sinasadyang napatingin si Anton sa kaliwang kamay niyang nakagips pa rin. Agad siyang napakuyom ng kamao. Galit na galit siya. “Carmelle!” Ngunit tila wala itong epekto sa babae. “Bakit?” kunwari’y inosenteng tanong ni

Kabanata 113 Mahimbing ang tulog ni Carmelle nang gabing iyon sa Gardenia. Samantalang sa ospital, halos walang nakapikit. Lalong-lalo na si Morgana. Magdamag siyang pinahirapan ng sakit. Kahit na binigyan siya ng mga gamot, hindi pa rin mawala ang paninikip ng dibdib, pananakit ng katawan, at matinding pagod na tila unti-unting kumakain sa kanya mula sa loob. Kinabukasan, maaga pa lamang ay dumating na ang isa sa mga cardiologist na bahagi ng medical team. Lumapit ito kay Luisa na nakaupo sa tabi ng kama ni Morgana. “Mrs. Claveria, may kailangan po sana akong pag-usapan sa inyo. Maaari po ba tayong lumabas sandali?” Pagkakita pa lang ni Luisa sa seryosong ekspresyon ng doktor, agad nang bumigat ang pakiramdam niya. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanyang likuran. Napalingon siya kay Morgana na nakahiga sa kama. Nakapikit ito ngunit halatang mahina pa rin. Tumango si Luisa at sumunod sa doktor palabas. Pagdating nila sa corridor, agad siyang nagtanong. “Doctor, m

Kabanata 115 Napalingon ang lahat sa direksiyon ng boses. Ilang metro lang ang layo nila nang makita si Carmelle na nakatayo roon, nakasuot ng beige coat. Nakapasok ang dalawang kamay niya sa bulsa habang nakapaskil ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Parang sabay-sabay na tumigil ang paghinga ng tatlong lalaki. Dahan-dahang lumapit si Carmelle sa kanila. Kasunod niya si Liza, na may malamig at mabigat na ekspresyon sa mukha. Base lamang sa mga dokumentong nakalap nila ang karamihan sa kanilang imbestigasyon, pero ibang usapan kapag nasaksihan mo mismo ang katotohanan. Kahit si Liza ay hindi inaasahang makikita nang personal kung gaano kalupit ang mga taong ito. Nakakagulat na kaya nilang tratuhin nang ganoon ang sarili nilang kadugo. Huminto si Carmelle sa harap ni Luisa at bahagyang itinaas ang isang kilay. “Plano n'yo akong kidnapin? Para kay Morgana?” Nanigas si Luisa. Hindi niya inasahang narinig ni Carmelle ang usapan nila. Sa dami ng pagkakataon, bakit ngayon pa?

Kabanata 117Matapos dalawin si Lola Cristy, sinadya pa rin ni Carmelle na dumaan sa ward ni Morgana.Hindi naman siya nagulat nang makita si Anton na naghihintay sa labas.Nakasandal ito sa pader ng hallway at tila kanina pa siya inaabangan.Pagkakita sa kanya, agad itong tumuwid at hinarangan ang daraanan niya.Bahagyang tumaas ang isang kilay ni Carmelle."Ano? Hindi ka pa ba nadadala? Gusto mo na naman bang mabugbog ngayong araw?"Lalong sumama ang ekspresyon ni Anton."How did you fall this low?" Malamig ang boses nito.Kasabay noon ay dumako ang tingin nito kay Liza na tahimik na nakatayo sa likuran ni Carmelle. Mula ulo hanggang paa ay kakaiba ang tindig ng babae. Hindi ito mukhang ordinaryong bodyguard o assistant. Napailing si Carmelle."None of your business."Humigpit ang panga ni Anton."Kapag tuluyan mong pinutol ang relasyon mo sa pamilya Claveria, ano'ng matitira sa'yo?"Hindi sumagot si Carmelle."Sa tingin mo ba, kapag wala ka nang pamilya, mananatili pa rin sa tabi

Kabanata 119Malamig na nakatingin si Carmelle kay Anton.Nakatayo pa rin ito sa harap niya, basang-basa ang damit at buhok dahil sa tubig na ibinuhos niya rito kanina.Tahimik siyang pinagmasdan sandali bago nagsalita."Gising ka na ba ngayon?"Matalim ang boses niya.Kung hindi pa rin ito nahimasmasan, handa siyang magpagawa ng isang timba ng malamig na tubig at ibuhos iyon nang diretso sa ulo nito.Humigpit ang panga ni Anton.Halos manginig ang dibdib niya sa pagpipigil ng galit."Ikaw..."Ngunit bago pa niya matapos ang sasabihin, muli na siyang pinutol ni Carmelle."Ganiyan ka ba talaga ka-bobo, Anton? Saan mo ba nailagay ang utak mo?"Bahagyang natawa si Carmelle. Hindi iyon masayang tawa. Kundi tawang puno ng panunuya."Anton, sa totoo lang, nagsisimula na akong magduda kung may utak ka ba talaga."Lalong umitim ang mukha ng lalaki."Ano'ng ibig mong sabihin?"Umupo nang maayos si Carmelle sa kanyang swivel chair."Sa IQ mong iyan, duda akong may iba kang ginagawa sa kumpanya