บททั้งหมดของ Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: บทที่ 191 - บทที่ 200

Yaşlı kadın bunu işitince telaşlandı; beti benzi attı bir anda. Titreyen yaşlı elleriyle Leyla'nın elindeki defteri kapıp baktığı gibi oracıkta taş kesildi.Bu sahiden de Beril ile Kaan'ın resmi evlilik cüzdanıydı!Leyla da can havliyle zarfta kalan diğer evrakları masaya döktü; nitekim içeriden sadece evlilik cüzdanı değil, Emir'in resmi doğum belgesi—günü, saati ve tüm kayıtlarıyla birlikte—ve Kaan ile Emir arasındaki DNA ebeveynlik testi raporu da saçıldı.Beril ta Emir doğduğu gün işini sağlama almış, ileride Kara ailesi çocuğu inkâr etmeye kalkışmasın diye DNA testini çoktan cebe koymuştu."Bu... bu da nesi...""Hepiniz defolun dışarı!"Ahmet ciğerlerine derin bir soluk çekip yemek odasındaki hizmetlilere kükredi.Herkes apar topar dışarı kaçıştıktan sonra Ahmet arkasını dönüp köşedeki ahşap bastonu kaptığı gibi var gücüyle Kaan'a doğru savurdu."Yapma! Ahmet, dur! O senin öz oğlun!!!"Bu darbe inse Kaan'ın kafası paramparça olurdu; Ahmet bu kez sahiden çileden çıkmış, cinnetin eş

Leyla hırsla oğlunun koluna yapıştı; fakat Kaan başını öne eğip annesinin parmaklarını tek tek, usulca üzerinden ayırdı.Babasına mahcup bir bakış fırlattıysa da Ahmet yüzüne bile dönüp bakmadı.Telefon hızla kapandı.Ahmet de Kaan'ın kapıdan bir hışımla fırlayıp çıkışını çaresizce izlemekle yetindi.Çok geçmeden Kaan, Beril'i peşine takıp konağa getirdi.Yıllar sonra ayak bastığı bu eski konak, tıpkı hafızasındaki gibi dimdik ayaktaydı.Beril kasketini çıkardı; darmadağınık saçları omuzlarına dökülüverdi. Saçlarını eliyle usulca düzelttikten sonra gövdesini kasten daha da dikleştirdi.Vaktiyle Kaan'a özel ders öğretmenliği yaptığı o ilk günlerde de bizzat Kaan'ın elinden tutup bu ana kapıdan içeri süzülmüştü.Ama o vakitler Kaan'ın çehresinde yalnızca çocuksu bir sevinç ve heyecan vardı; Kara ailesinin tamamı da onu kollarını açarak karşılamıştı...Şimdiki gibi etrafı buz kesmiş, kasvet bağlamış bir hava yoktu ortada.Kaan süklüm püklüm tek kelime etmiyor; Ahmet ile Leyla'nın gözlerin

Defne ile Eren'in izdivacı meselesini Ferhat'ın çoktan beri bildiği kesindi; gelgelelim kadına çıt bile çıkarmamış, tek kelime fısıldamamıştı.İşin usulüne bakılırsa, gayrimeşru bir kız Zafer'in tüm mirasına tek başına konmuşken, Ferhat'ın evin büyük ağabeyi sıfatıyla geride kalan yetimle dulu düşünüp onların hakkını gözetmesi gerekirdi.Oysa o tam aksine dönüp Defne'yle canciğer kuzu sarması olmuş, üstüne üstlük oğluyla el ele verip cümle âlemin önünde o kızı parlatıp durmuştu.Bunun, Yelda'nın itibarını ayaklar altına almaktan, ona açıkça tavır koymaktan zerre farkı yoktu."Ağabey, bugüne dek sana karşı en ufak bir kusur işlediğimi hatırlamıyorum. Neyin nesi bu tavır? Soyadım Aydın değil diye mi, yoksa Burak sizin kanınızı taşımıyor diye mi reva görüyorsun bunu bize?"Yelda'nın artık lafı dolandırıp laf cambazlığı yapacak sabrı kalmamıştı; kaşlarını hafifçe kaldırıp gözlerini adamın o munis, güleç bakışlarına dikti."Aşk olsun yenge, ne biçim sözler bunlar, aklım hafsalam almıyor doğ

Simge kendini babasının kollarına attı; annesi de telaşla yetişip kızına sarıldı.Anne Efe bakışlarını Gülşen'e çevirdi; ikisi arasında yine bir arbede koptuğunu tahmin etmek güç değildi gerçi, ama ana yüreği nihayetinde kendi öz kızına titriyordu.Gülşen çocukluğundan beri zapt edilmesi güç, burnundan kıl aldırmayan, buz gibi ve dik başlı biriydi.Şayet Gülşen'in öz anne babasıyla Efe ailesi arasında vaktiyle ölüm kalım günlerinden kalma can borcu olmasa ve ailenin koca mal varlığı fonu Gülşen'in adına bağlanmış bulunmasa, böylesine edepsiz ve nobran bir hanımefendiyi el üstünde tutup pohpohlamaya asla katlanmazlardı."Gülşen! Evde kendi kendine rezillik çıkarman yetmiyormuş gibi, el âlemin içinde de mi hâlâ aynı terane..."Efe Bey sosyetenin ortasında itibarının yerle bir oluşuna dayanamamış, Gülşen'e duyduğu öfke tepesine fırlamıştı; sesini alçaltıp tısladı: "Çabuk Simge'den özür dile, sonra da doğruca eve dön! Git de odana kapanıp aklını başına devşir!""Başımdan aşağı meyve suyunu

Ancak Gülşen ile Yiğit ailesi oradan tamamen uzaklaştıktan sonradır ki Simge hırsından ayaklarını yere vura vura ciyakladı: "Eren neden... neden o kadının arkasında durup avukatlığına soyunur ki sanki?!"Vaziyeti bilen davetlilerden biri Simge'nin bu hâlini görünce yanına yaklaşıp fısıldadı: "Haberin yok mu senin? Eren Bey ile Defne Hanım çoktan nişanlandı. Aralarında resmi bir izdivaç anlaşması var. Defne Hanım Gülşen'e siper olunca, Eren Bey de haliyle nişanlısının arkasında durdu, onu korudu."Yiğit ve Aydın aileleri arasındaki bu izdivaç büyük bir gizlilikle yürütülmüştü; nişan törenine bile yalnızca çekirdek aile fertleri ve ortama ağırlık koyacak birkaç muteber kodaman çağrılmıştı. Çevredekilerin büyük kısmı bu gelişmeden büsbütün habersizdi.Bunu çıtlatan davetli dahi davete gelmeden hemen önce kulağına çalınan fısıltılardan öğrenmişti.Ne de olsa Aydın ailesi şehrin en zengin hanedanı olsa bile, Yiğit Holding gibi devasa bir finans imparatorluğuyla normal şartlarda yan yana gel