บททั้งหมดของ Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: บทที่ 201 - บทที่ 210

Kudret Bey'le yaptığı kısa sohbetin ardından akşam yemeği resmen başladı.Yelda ile Ferhat yanlarına gelip Defne'yi yapmacık bir samimiyetle selamladıktan sonra Yiğit ailesini baş masaya davet ettiler.Defne, Yelda'yı ikinci kez görüyordu. Buna rağmen kadının tavrı, ilk karşılaşmalarına kıyasla akıl almaz ölçüde değişmiş, bir hayli yumuşamıştı. Ağzını her açışında "Defneciğim", "Artık bir aileyiz," deyip duruyordu. Sanki Defne'nin bu ailedeki yerini çoktan kabullenmiş, hatta onun öz ailesiymiş gibi arkasında duruyordu.Ne var ki Yelda ne kadar samimi görünmeye çalışırsa Defne'nin tüyleri o kadar diken diken oluyordu. İçinde, bu ziyafetin ardında sinsi bir tuzak olduğuna dair güçlü bir his vardı.Ev sahipleri yerlerine geçtikten sonra, geceye davet edilen diğer seçkin konuklar da birer birer masalardaki yerlerini aldı.Salondaki herkes temkinli davranıyor, ev sahibinin yapacağı konuşmayı sessizce bekliyordu. Aydın ailesinin bu aile yemeğine dışarıdan bu kadar çok konuk çağırması, herkes

"Eren..."Defne başkalarının ne düşündüğünü, ona nasıl baktığını zerre kadar umursamıyordu. O an aklında ve yüreğinde yalnızca Eren'in ve ailesinin büyüklerinin ne hissettiği vardı.Mikrofonu olduğu yerde bırakıp aceleyle Eren'in yanına gitti. Ama Eren dönüp yüzüne bile bakmadı.Defne'nin kalbi sanki dipsiz bir kuyuya düşmüştü.Eren'in bedeninden yayılan buz gibi soğukluk, aralarına görünmez bir buz duvarı örüyordu.Az önce adamın söyledikleri yüzünden ondan soğumaya, hatta tiksinmeye mi başlamıştı?Eren az önce o adama müdahale etmişti ama bunu Defne için değil, ailesinin itibarını korumak için mi yapmıştı?"...Özür dilerim, Eren. Geçmişimde biri oldu, doğru; ama ortada hiçbir zaman bir evlilik olmadı. Üstelik o ilişki çoktan tamamen bitti. Bu konuları daha önce sana uzun uzun anlatmak istemeyişimin sebebi..."Defne kısık sesle kendini açıklamaya çalışıyordu. Ama sözünü bitiremeden Eren araya girdi.Adamın bir sonraki hamlesi, başta Defne olmak üzere salondaki herkesi şaşkına çevirece

Bu hamle, Eren ile Defne'nin evliliğinde artık geri dönüş ihtimalini de ortadan kaldırmıştı.Nermin Nine bu kızı kendi kararıyla gelinleri olarak kabul etmişti. Artık Defne'nin arkasında dağ gibi Yiğit ailesi vardı.Geçmişinde gerçekten bir evlilik olmuş olsa bile, bundan sonra kim ona laf etmeye cüret edebilirdi?"Demek mesele bundan ibaretmiş..."Yelda dudaklarını zorla kıvırıp sakin görünmeye çalıştı. Ama hırsından hızla inip kalkan göğsü nefesini daraltıyordu.Nermin Nine sözlerini bitirir bitirmez Kemal Bey de başını peş peşe sallayarak onu onayladı. Yüzündeki neşeli gülümseme, Yiğit ailesinin Defne'ye karşı tutumunu açıkça ortaya koyuyordu.Bu tutumun özünde sınırsız hoşgörü ve sevgi vardı.Selen de manzarayı görünce rahat bir nefes aldı."Kusur bizde. Dünürlerimize zamanında haber veremeyince böyle tatsız bir durum çıktı. Yelda Hanım, umarım bu dikkatsizliğimiz yüzünden bize gücenmemişsinizdir.""...Olur mu hiç, ne münasebet."Yelda'nın sesi yumuşacıktı ama yüzündeki gerginliği

Ferhat'ın öğüt dolu, babacan sözlerinin ardından Cem'in de konuşmayı uzatacak hâli kalmamıştı. Çaresizce başını sallamakla yetindi.Davetlilerin çoğu uğurlandıktan sonra Burak'ın gözü salonun kuytu bir köşesinde tek başına kalan Şule'ye ilişti.Şule biraz yalnız kalmak istemiş, anne babasıyla gitmemişti. Ziyafet masasındaki yerinde tek başına, kımıldamadan oturuyordu.Ama artık etrafta kimse kalmayınca o da ruh gibi ayağa kalkıp gitmeye hazırlandı."Şule Hanım, bir dakika lütfen."Burak adımlarını hızlandırıp ona yetişti ve seslendi. Sesini özellikle yumuşak tutuyordu.Şule arkasına döndü. Ağlamaktan gözleri kızarıp şişmişti. Burak'ı baştan aşağı süzdükten sonra soğukça sordu:"Bir şey mi vardı, Burak Bey?""Keyfinizin pek yerinde olmadığını fark ettim de... Bu akşam size karşı bir kusurumuz mu oldu? Ağırlamada bir eksiklik mi yaptık?"Şule hafifçe başını iki yana salladı."Hayır, alakası yok.""Bugün biraz fazla içmişsiniz galiba. Benim de işim bitti. İsterseniz sizi eve bırakayım."B

Parası olsa bile o adama koklatmazdı!O para annesinin can simidiydi. Nehir onu alın teriyle, binbir zahmetle kazanmıştı."Hâlâ yalan söylüyorsun, öyle mi?"Babası sabrını tamamen yitirdi. Elindeki bıçak titredi, ardından adam bıçağı acımasızca Nehir'e doğru savurdu.Nehir dehşet içinde donup kaldı, gözlerini sımsıkı yumdu. Ama beklediği o yakıcı darbe inmedi. Onun yerine babasının canhıraş çığlığı kulaklarında yankılandı.Gözlerini açınca şık takım elbiseli, heybetli bir adamın babasını tek hamlede yere serdiğini gördü. Uzun boylu ve yapılı adam, art arda indirdiği sert yumruklarla Nehir'in babasını yere yığmıştı."B-Burak Bey?.."Nehir gözlerine inanamıyordu. İmdadına yetişen gerçekten Burak'tı.Burak'ın Nehir'e dönüp bakacak hâli yoktu. Uzun zamandır böyle bir kavgaya karışmamıştı. Yumruk atarken bileği neredeyse yerinden çıkacaktı. Neyse ki bu ihtiyarın ne dövüşmeyi bildiği vardı ne de ayakta duracak hâli.Öfkeyle ayağını adamın sırtına bastırdı. Sonra ceketini çıkarıp Nehir'e fırl