บททั้งหมดของ Sahte Nikâhla Kandırdı, Gerçek Vârisle Evlendim!: บทที่ 171 - บทที่ 180

Yaşlı kadının o pek övündüğü adaleti, ucu Kara ailesinden birine dokunduğu anda hiç tereddütsüz buhar olup uçuyordu.Defne’nin sustuğunu fark eden yaşlı kadın, telaşla söze atıldı:“Aslına bakarsan karı koca arasındaki hâlleri babaannen de gayet iyi anlar; senin yaptığın alt tarafı kıskançlık, kuru bir yanlış anlama! Oturup iki kelam edip arayı düzeltince göreceksin, senin o kalbin Kaan’dan öyle kolay kolay vazgeçemez!”“Yanlış anlama mı?”“Öyle ya! İnternette kopan o rezilliği babaannen de duydu. O Beril denen yılan başına gelen her şeyi sonuna kadar hak etti!”Yaşlı kadın Beril’in adını ağzına alınca Defne’nin yüreği bir an sıkıştı; kadının nihayet eteğindeki taşları döküp bir şeyleri itiraf edeceğini sandı. Gelgelelim ihtiyar kadının lafı bir anda bambaşka bir tarafa kıvıracağını hiç hesaba katmamıştı:“O yaştan sonra koca bulamamış, seninle Kaan’ın o gıpta edilen mutlu yuvasını kıskandığı için aklına böyle şeytani fesatlıklar düşmüş işte! Ama bak, babaannen sana kapı gibi kefil: Be

Kaan’ın şakakları seğirdi; aklına gelen ihtimali dillendirmeye bile dili varmıyordu: “Yoksa... Aydın ailesi mi?”“Denizşehir’in bir numarası, o zenginler zengini Aydın ailesi mi?!” Leyla soluğu anında kocasının dibinde aldı; gözlerinde açgözlü, inanılmaz bir pırıltı parlıyordu. “Ahmet, sahi mi diyorsun, sahiden onlar mı?!”“Ta kendisi,” dedi Ahmet. Sesine sakin bir hava vermeye çalışsa da kelimelerinin arasından buram buram kibir ve zafer sarhoşluğu akıyordu. “Holdingimize oluk oluk sermaye akıtacak olan, Denizşehir iş dünyasının tartışmasız lideri Aydın Holding’den başkası değil.”“Harika! İşte bu muazzam!” Leyla sevinçten ne dediğini bilemez hâle gelmiş, dili damağına dolanmıştı. “Madem arkamızda onlar var, artık kimden korkacakmışız?! Defne denen o sümsük de kim oluyormuş?! Bundan böyle Denizşehir’de Kara ailesinin de borusu ötecek, adımız saygıyla anılacak!”Kadının hâline bakan, sanki alt tarafı bir ön anlaşma imzalamamışlar da Kara ailesi Aydın’larla aynı masada eşit oturmuş sanı

Defne gözyaşlarına yenik düşmekten korkarak hemen başını öne eğdi: “Benim için bunca şey yaptın... Ben senin için ne yapabilirim, hiç bilmiyorum.”Defne’nin bu mahcup hâlini gören Eren’in içi rahatladı: “Hiç dert etme; senin yapabileceğin bir şey olduğunda bizzat söylerim zaten.”Adamın bu sözleri teselli maksatlı mıydı bilinmez ama zerrece resmiyet barındırmıyordu; Defne hafifçe kıkırdamaktan kendini alamadı.Başını usulca çevirip Eren’i kaçamak bir bakışla yeniden süzdü.Sabah güneşi, adamın o kusursuz profil çizgilerini belirginleştiriyordu; çenesi hafifçe kasılmıştı, çehresinde her zamanki o buz gibi vakar vardı. Gelgelelim Defne, bu kaskatı soğukluğun altında insanı eritecek kadar kavurucu bir sıcaklığı iliklerine kadar hissedebiliyordu.Lüks otomobil Aydın Holding binasının önünde sarsıntısızca durdu.Eren kadına doğru eğilip emniyet kemerini çözdü; o derin, davudi ses bir kez daha Defne’nin kulaklarına fısıldadı:“Çıkışta beni bekle, almaya geleceğim.”“Tamam.”Defne’nin binadan

Şule’nin bu zehirli sözleri, Defne’nin başından aşağı kaynar sular dökmüştü sanki.Nermin Hanım’ın vaktiyle bahsettiği, Eren’in nikâh masasının eşiğinden döndüğü o kadın... meğer Şule miydi?Bu sözlerin barındırdığı ağırlık öyle büyüktü ki Defne ancak uzun bir an sonra kendine gelebildi. Yüreğinde bir yerler sızlasa da kendi gözleriyle tanıyıp bildiği Eren’e güvenmeyi seçti; o adam asla ve kata bir başkasını birinin gölgesi, bir yedeği yerine koyacak karakterde biri değildi.“Eren’in öyle biri olduğunu zerre sanmıyorum. Belki de Şule Hanım, ona tam da bu gözle baktığınız için canını bu kadar yakmışsınızdır, kim bilir?”Defne’nin sesi öyle serin, öyle kendinden emindi ki Şule’nin tüm beklentilerini ve hesaplarını bir anda altüst etmişti.“Geçmişimizde neler yaşadığımızı hiç mi merak etmiyorsun?! Şunun şurasında Eren’i tanıyalı kaç gün oldu ki ona böylesine gözün kapalı güveniyorsun?”“Elbette merak ediyorum; fakat ikinizin mazisini senin ağzından dinlemeye zerrece niyetim yok. Kaldı ki

Kaan gözlerine inanamadı; boğazından neredeyse istemsizce “Defne!” nidası kopacaktı ki arkasından gelen telaşlı bir sesle irkildi.“Kaan Bey! Kimlik ve resmi evraklarınızı masada unuttunuz!”Peşinden koşturup gelen noterlik görevlisi, Kaan’ın unuttuğu resmi evrakları uzatıyordu.Ailenin uyguladığı o boğucu baskı yüzünden Ahmet, Emir’in yurt dışı evraklarını alelacele hazırlatıp çocuğu ülke dışına göndermesini, ancak çocuk gittikten sonra resmi evlatlık bağını feshetmek için yasal yollara başvurmasını emretmişti.Bütün bu işlemleri yürütürken Kaan’ın yüreği lime lime doğranıyordu sanki; gelgelelim tepesinde dikilen Ahmet ve babaannesi varken, bu işleri tek bir günde noktalamadığı takdirde Emir’in yüzünü dahi göremeyecekti.İşler bu raddeye vardıktan sonra, önce çocuğu yurt dışına sepetleyip ardından sonraki adımları düşünmekten başka çıkar yolu kalmamıştı.Evraklarını cebine tıkıştırıp başını yeniden çevirdiğinde ise az önce gördüğü o iki silüetten geriye en ufak bir iz dahi kalmamıştı.