All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 91 - Chapter 100

"Ne ciddisi? Ben sadece çocuk istiyorum," diyerek kollarıma sarıldı ve sessizce gözyaşı dökmeye başladı."Abinle ilk evlendiğimizde aslında bir bebeğimiz olacaktı. Ama o zamanlar abin işinin düzensiz olduğunu, çocuğa bakamayacağımızı söyledi ve beni çocuk aldırmaya zorladı.""O zaman bir günah işledik diye Allah bize bir daha çocuk vermiyor işte."Yengem hüngür hüngür ağlıyordu. Gerçekten çok acı çektiği belliydi.Ona sarılıp sırtını hafifçe sıvazladım. "Yenge, böyle düşünme. Abim henüz hastaneye gidip kontrolden geçmedi ki? Bir kontrolden geçsin, sonra bakarsınız."Yengem acı bir gülümsemeyle, "Pek umut yok. Abin gençliğinde de sperm kalitesi düşüktü, şimdi bu hâle geldikten sonra lafı bile edilmez," dedi.Abimin bünyesinde öteden beri bir sorun varsa, tedavisi gerçekten zor demekti.Ben de onu elimden geldiğince teselli etmeye çalıştım. "Yenge, kafana bu kadar takma. Abimle bir kez daha konuş. Gerçekten olmazsa başka bir yol düşünürüz.""Mehmet, seni suçlamak istemiyorum ama ben de b

Üçü de kadehlerini kaldırıp beni kutladı.Gerçekten çok mutlu olmuştum.Benim hiç kardeşim yoktu. Ailenin tek çocuğuydum.Ama küçüklüğümden beri bir ablam olsun istemiştim.Çünkü hep ablamın beni koruyacağına ve bana şefkat göstereceğine inanırdım.Hiç beklemediğim bir anda üç tane ablam olmuştu."Teşekkür ederim ablalarım," dedim neşeyle."İbo, ne hediye istersin, sana bir hediye alayım," dedi Zehra bana hayran hayran bakarak.Nilay hemen gülüp takılmaya başladı. "Aman aman! Güneş batıdan mı doğdu ne? Bizim Zehra Hanım başka bir erkeğe kendi isteğiyle hediye mi alacakmış?"Zehra'nın yüzü anında kıpkırmızı kesildi.Utanarak, "Biraz daha sessiz konuşsana. Etraftakiler duydu bile," dedi.Nilay, Zehra'nın belini hafifçe çimdikledi. "Söyle bakalım küçük hanım, İbo'dan hoşlanıyor musun?"Zehra hemen, "Saçmalama. Ben İbo'yu sadece kardeşim gibi görüyorum," dedi."Kardeş mi? Bildiğin kardeş mi, yoksa başka türlü bir 'kardeş' mi?"Nilay'ın böyle bir ortamda açık açık bel altı espri yapması Zeh

"İbo, dışarıda çok uzun süre kaldık, yengenle Nilay bizden şüphelenmez mi?"Onu öperken birden bunu söyledi.Benim o sırada bunları düşünecek hâlim yoktu. Sabırsızca, "Sonra düşünürüz, birazdan bir çaresini bulurum," dedim."Zehra, sonunda sana kavuşabileceğim."Tam pantolonumu çıkarıp harekete geçecektim ki Zehra'nın telefonu titremeye başladı.Nilay'dan görüntülü arama gelmişti.Telefonu elinden alıp aramayı kapattım.Ama çok geçmeden Nilay yeniden görüntülü aradı.Zehra bana önce beklememi, bir de kesinlikle ses çıkarmamamı söyledi."Açmazsam durmadan arar. En iyisi açayım.""Şu arkadaşın tam bir şeytan, sürekli işimizi bozuyor."İyice sinirlenmiştim.Zehra yanağımı öpüp beni teselli ederek, "Nasıl olsa birkaç gün kalıp gidecek, biraz dişini sık," dedi.Başımı çaresizce salladım.Zehra görüntülü aramayı açtı.Nilay daha ilk anda, "Neden bu kadar geç açtın? Yoksa bizden gizli bir işler mi çeviriyorsunuz?" diye sordu.Zehra, "Ne alakası var? Saçmalama," dedi."Peki tuvalete gidip niye

Başka ne yapabilirdim ki?Tıpış tıpış Nilay'ın peşinden gitmekten başka çarem yoktu.Nilay inanılmaz derecede çekici ve baştan çıkarıcıydı; arkasından yürürken birçok kişinin dönüp baktığını fark ediyordum.Tuvalete geldiğimizde Nilay kadınlar tarafında kimsenin olmadığını gördü ve doğrudan yakamdan tutup beni bir kabinin içine sürükledi."Nilay abla, ne... ne yapıyorsun?"Ödüm kopuyordu. Asıl korkum benimle oynamasıydı.Nilay kıkırdayarak kasıklarıma baktı. "Doğruyu söyle, Zehra ile gerçekten bir şey yapmadınız mı?""Yapmadık, valla yapmadık.""O zaman neden bu kadar sertsin?""Ben..." Suçluluk duygusuyla kıvranarak kafamı patlatırcasına bir bahane uydurdum. "Az önce Zehra ablaya bandı yapıştırırken o bembeyaz tenini görünce kendimi tutamadım," dedim."Sen de küçük bir çapkınsın ha! Sadece bir baktın diye bu hâle mi geldin?""Ya bir de ellemene ya da öpmene izin verseydi ne olacaktı? Herhâlde kendini göklere çıkarırdın."Yalvaran bir tonla, "Nilay abla, hata yaptım. Ama gerçekten hiçb

"Yenge, ben... Gerçekten hiçbir şey yapmadım." Öyle suçlu hissediyordum ki konuşurken kekelemeye başlamıştım.Birden dönüp yüzüme baktı. "Şuna bak, hiç yalan söylemeyi beceremiyorsun."Beni hemen çözmüştü.Açıklamaya çalıştım: "Yenge, bu benim suçum değil ki. Nilay abla kendisi bana yardım etmeye kalktı.""Öyle mi? Peki sana nasıl yardım etti?" diye merakla sordu.Onun kızmasından çok korktuğum için az önce olanları en ince ayrıntısına kadar anlattım.Yengem kıskanç bir tonla, "Şu Nilay da tam bir fettan. Ona seni rahat bırakmasını söylemiştim, yine de yapacağını yapmış," dedi.Utancımdan yerin dibine girmiştim, kabahat işlemiş bir çocuk gibi ağzımı açmaya cesaret edemiyordum.Bu kadar çekindiğimi görünce beni yatıştırmaya çalıştı. "Tamam İbo, sana kızmıyorum. Nilay gibi fettan bir kadınla her erkek baş edemez zaten.""Sen daha gençsin, neyin ne olduğunu da bilmiyorsun. Onun sana biraz fazla yaklaşması anlaşılır bir şey."İçimden "Ben de pek zararlı çıkmadım ama" diye geçirdim.Çünkü a