All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 81 - Chapter 90

Zehra bana gözlerinde tarifsiz bir sevgiyle baktı.Sonra başımı ellerinin arasına alıp beni sıkıca öptü."İbo, bu hayatta seninle karşılaştım ya, artık ölsem de gam yemem," dedi.Zehra'nın gözleri duygulanmaktan kızarmıştı.Ben de onu öptüm ve kıyafetlerimi giyerken, "Ben de," dedim.Üstümü çabucak giyindim."Beni bekle, hemen döneceğim."Zehra son derece çekici bir poz verdi.Tıpkı güzel bir prenses gibiydi."Sevgili kocam, seni bekleyeceğim."Ben de hızla aşağı koştum.Markete koşup bir kutu Durex aldım.Ardından hemen geri döndüm.Anahtarla kapıyı açtığımda Zehra'nın salonda olduğunu gördüm.Yanına koşup ona sarılarak öpmeye başladım."Aldım. Artık başlayabiliriz."Ama Zehra beni itmeye başladı.Onun vazgeçtiğini sandım.Bu günü beklemek için ne kadar uğraşmıştım. Şimdi vazgeçmesine nasıl izin verebilirdim?Ona sımsıkı sarılıp dudaklarını öpmeye devam ettim.Zehra ise bir şeyler söylemeye çalışıyor ama sadece boğuk sesler çıkarıyordu.Sonunda beni kendinden uzaklaştırdı ve aceleyle,

İçimden, "Ne kadar açarsam açayım, senin göğsündeki o dağlar kadar büyük olamaz ya," diye geçirdim.Göz kararıyla en az D beden gibiydi.İlk defa bu kadar büyüğünü görüyordum, gözlerimi açıp bakmayacaktım da ne yapacaktım?Hem üstünde hiçbir şey olmadan karşıma çıkan oydu. Ben neden bakmayacakmışım ki?Tabii bu lafları sadece içimden geçirmeye cesaret edebildim, hayatta dışımdan söyleyemezdim."İbo, hadi Nilay ablandan özür dile."Hemen, "Nilay abla, özür dilerim. Az önce gerçekten seni bilerek izlemedim," dedim.Nilay hiçbir şey söylemedi.Zehra gülümseyerek, "Nilay, İbo'nun masaj konusunda eli çok iyidir. İstersen o da sana biraz masaj yapsın," dedi."İstemem!""Bir dene. Omzunun ağrıdığını söyleyip durmuyor muydun? İbo bir baksın, belki rahatlarsın."Zehra, Nilay'ı itekleyerek koltuğa oturttu.Sonra bana Nilay'a masaj yapmamı söyledi.Ben de itiraz etmeden yanlarına gittim.Omuzlarına baktım ve kısa sürede teşhisimi koydum. "Nilay abla, çok mu oturuyorsun? Bir de pek hareket etmiyor

"Nilay abla, şşşt!"Hemen sesini kısması için elimle sus işareti yaptım.Böyle bağırmaya devam ederse müzik bile onun sesini bastıramayacaktı.Nilay artık kendini tamamen kaptırmıştı. Gözleri dalgın bir hâlde bana bakarak, "Elimde değil, kendimi tutamıyorum. İbo, çabuk gel, artık dayanamıyorum," dedi.Gitmek istiyordum ama bir yandan da cesaret edemiyordum.Hayatımda hiç bu kadar zor durumda kalmamıştım.Yatağın başındaki yastık kılıfını alıp Nilay'ın ağzına tıkıştırdım.Böylece sesinin biraz olsun azalacağını düşündüm.Ardından onu baştan çıkarmaya başladım.Nilay oldukça hassastı; bedeni bir su yılanı gibi kıvrılıp duruyordu.Ağzı tıkalı olmasına rağmen yine de inanılmaz derecede tahrik edici sesler çıkarabiliyordu.Hem korkuyordum hem de bütün bunlar beni fazlasıyla heyecanlandırıyordu.Bir an önce onunla gerçekten birlikte olmak istiyordum.Tam o sırada dışarıdan kapının çalındığını duydum."Nilay, İbo, ne yapıyorsunuz siz?""Nilay abla, yandık! Zehra abla fark etti."Hemen yatakta

"Yenge, çalışıp para kazanmaya başladığımda sana da güzel kıyafetler alacağım," dedim içtenlikle. Çünkü yengemle abim bana çok iyi davranıyorlardı ve ben de onlara teşekkür etmek istiyordum.Yengem neşeyle omzuma hafifçe vurdu. "Tamam, o günü sabırsızlıkla bekliyorum."Toparlanıp evden çıktık.Yengem arabasıyla beni Geleneksel Tıp Hastanesi'ne götürdü.Sonra Hasan'ı aradı.Hasan, şu anda üst katta olduğunu ve doğrudan yanına çıkmamızı söyledi.Yengemin peşinden giderek bir yöneticinin odasına geldik. Kapının dışındaki tabelada "Başhekim Yardımcısı" yazıyordu.Hasan içeride başhekim yardımcısıyla koyu bir sohbete dalmıştı.Hasan'ın hastanenin başhekim yardımcısını tanıdığını hiç düşünmezdim.Bizi görünce Hasan bize el salladı.Yengem hemen beni yanlarına götürdü."Çetin Bey, size bahsettiğim İbrahim Karataş işte bu. Genç göründüğüne bakmayın, geleneksel tıp alanındaki bilgisi ve uzmanlığı hiç de hafife alınacak gibi değil."Hasan'ın beni başhekim yardımcısına tavsiye ettiğini görünce ye

O doktor beni tekrar görünce hoşnutsuz bir tavırla, "Sana gidip telefon beklemeni söylemedim mi? Niye yine geldin?" dedi.Ben de artık sinirlenmeye başlamıştım. Lafı dolandırmadan, "Numaramı bile almadınız, beni nasıl arayıp haber vereceksiniz?" diye sordum.O bir an ne diyeceğini bilemedi, ardından öfkelendi."Bence sen bizim hastaneye uygun değilsin. Hadi, git."Daha çok sinirlendim. "Ben Kuzeykent Geleneksel Tıp Fakültesi mezunuyum, az önceki o üçüncü sınıf, kimsenin adını bile duymadığı bir üniversiteden mezun olan adamdan kat kat daha iyiyim. O kalabiliyorken ben niye kalamıyorum?"Doktor öfkeden deliye döndü, yüzünün rengi değişti. "Olmaz dedim ya! Ne diye bu kadar çok soru soruyorsun? Çabuk çık dışarı!""Çıkmıyorum. Yeniden mülakata geldim.""Artık mülakata girme hakkın yok. Hemen odamdan çık!""Hakkım var! Çetin Bey'i tanıyorum."Çetin Bey'in adını duyunca yüz ifadesi bir anda değişti.Tam o sırada masanın üzerindeki telefon çaldı.Doktor telefonu açtı. Tavrı tamamen değişti. "