İbo'nun Çılgın Hayatı のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Soyunma kabininden çıktık. Yengem denediği iki elbiseyi de hiç düşünmeden satın aldı.Üstelik bana da iki takım yeni kıyafet aldı.Birkaç bin lira harcadı.Ama harcadığı parayı hiç dert etmedi.Çünkü bana kıyafet almanın her kuruşuna değdiğini düşünüyordu.Biraz daha dolaştıktan sonra saatin ilerlediğini fark edip sonunda geri dönmeye karar verdik.Ben yengemle aynı arabaya bindim, Nilay ile Zehra ise diğer arabaya bindiler.Ön yolcu koltuğunda oturan yengem aniden bana dönüp, "Yemek yerken Zehra'yla otoparka gittiğinizde, arabada sevişmeye mi çalışıyordunuz?" diye sordu."Ne? Yok, yok. Gerçekten ona ağrı bandı almaya gitmiştim."İyice gerilmiştim. Refleksle yalan söyledim.Yengem beklenmedik bir şekilde elime uzandı. Bu da beni daha da telaşlandırdı.Acaba ne yapmaya çalışıyordu?Bana bakıp, "Böylesi daha iyi. Bu benim arabam. Sakın başka bir kadınla benim arabamda bir şeyler yapmaya kalkma," dedi.Bunu duyunca korkudan soğuk terler döktüm.Neyse ki o an bir şey yapmamıştık. Gerçekten

"Gerçekten ağrı bandı mı yapıştırıyorsunuz, yoksa arabanın içinde gizli kapaklı bir şeyler mi karıştırıyordunuz?" Nilay tam bir şeytandı, bu sefer de yine doğru tahmin etmişti.Ama yengem Zehra gibi değildi; onu öyle kolay kolay sıkıştırıp susturamazdı."Ne gibi gizli kapaklı bir şey yapabiliriz ki? İbo benim kardeşim sayılır, yoksa yengesi olduğum biriyle bir şey yaşayabileceğimi mi sanıyorsun?""Kim bilir? Yengeyle kayınbirader... Düşünsene, ne kadar heyecan verici.""Geç o heyecan işlerini! Ben senin gibi doyumsuz biri değilim.""Hıh, o zaman kamerayı İbo'nun oraya çevir de bir bakayım.""Sen de tam bir arsızsın. Ne yapmaya çalışıyorsun?"Nilay, "Kontrol ediyorum işte, bakalım İbo'nun orası tepki vermiş mi vermemiş mi?" dedi.Nilay'ın bunu söylediğini duyan yengem, kamerayı dosdoğru bana çevirdi."Aç gözlerini de iyice bak, vermiş mi vermemiş mi?""Hayret, gerçekten de vermemiş.""Demek İbo'nun sana karşı başka türlü niyetleri yokmuş."Nilay sonunda ikna olmuştu.Oysa kendimi zor tu

"Aman Allah'ım, ben kadın Sherlock Holmes'la mı yattım?" diye düşündüm.Bu nasıl bir gözlem gücü böyle?Üstelik son derece açık sözlüydü. Gerçekten kapı kapı dolaşırsa beni bulması hiç de imkânsız değildi.Hemen cevap verdim: "Derdin ne senin tam olarak?"Kadın, "Bir derdim yok, sadece moralim bozuk ve bana eşlik edip içecek birini arıyorum. Tabii canın çekiyorsa o işi de yapabiliriz, nasıl olsa şu aşağılık herife boynuz takmaktan acayip keyif alıyorum," diye yazdı.Kararsız kaldım. Gitmeli miydim, gitmemeli miydim?Bir süre düşündükten sonra kadına cevap verdim: "Gitmemi istiyorsan gelirim ama ışığı açmak yok."Kadın mesaj attı: "Anlaşıldı, kendini açık etmek istemiyorsun. Tamam, dediğin gibi olsun."Maske ve şapka takıp kendimi biraz gizledim.Ama yine de içim tam olarak rahat değildi.Bunun üzerine dolaptan abimin yıllar önce giydiği iş kıyafetlerinden bir takım çıkardım.Baştan aşağı iyice kılık değiştirdim, yengem bile karşıma geçse beni tanıyamazdı.Hazırlığımı tamamladıktan sonr

Gece saat ikiye kadar seviştik.Kadın uykuya dalınca fark ettirmeden ayrıldım.Eve döner dönmez kendimi yatağa attım.Gerçekten çok yorgundum.Daha yeni yarı uyku hâlinde dalmıştım ki yatağıma birinin uzandığını hissettim.Burası yengemin eviydi. Abim de evde olmadığına göre, yengemden başka kim olabilirdi ki?Yoksa fazla içip yanlış odaya mı girmişti?Hemen doğrulup oturdum.Tahmin ettiğim gibi, gelen yengemdi.Yengem sersemlemiş bir hâlde abimin adını sayıklayarak, "Mehmet, seni istiyorum," diye mırıldandı.Bunu söyler söylemez yorganımın altına girdi ve bana sarılıp öpmeye başladı.Hemen onu kendimden uzaklaştırdım. "Yenge, kendine gel. Ben Mehmet değilim, İbrahim'im."Ama yengem ne yaptığının hiç farkında değil gibiydi.Yine bana sarılıp öpmeye başladı.Aslında şu an fena sayılmazdım, arzum o kadar da güçlü değildi.Fakat sorun şuydu ki, kucağımdaki kişi yengemdi.Eğer ayık olsaydı, aramızdaki son sınırı kesinlikle aşmazdım.Ama şimdi sarhoştu ve beni bırakmaya hiç niyeti yoktu. Bu

Aslında bütün bunlar benim de kendimi ele vermekten korkmam yüzündendi.O kadınla aynı hastanede çalışıyorduk. Karşılaşmamız kaçınılmazdı.İkimiz de birbirimizin kim olduğunu öğrenirsek, bu durum gerçekten çok garip olurdu.Üstelik o kadın pek tekin birine benzemiyordu. Hastanede de peşimi bırakmaz diye korkuyordum.Bu yüzden kimliğimi açık etmemek en iyisiydi.Dün gece her türlü önlemi almış, baştan aşağı gizlenmiştim ama işler kızışınca ikimiz de çırılçıplak kalmıştık.Başımdaki şapkanın nereye gittiğini bile bilmiyordum.Geriye sadece maskem kalmıştı.O kadın benim kim olduğuma dair yeni bir şey fark etti mi bilmiyordum.Bu yüzden son derece dikkatli davranmalıydım.Kadın gittikten sonra ancak arabayı çalıştırdım.Yirmi küsur dakika sonra Geleneksel Tıp Hastanesi'ne vardım.Arabayı park ederken, şans eseri Metin'le karşılaştım.Metin gülümseyerek bana seslendi: "İbo, işe başlamak için geldin demek?"Bu ihtiyardan pek hoşlanmıyordum ama sabah yengemin bana söylediklerini hatırlayınca