All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 191 - Chapter 200

Hemen kenara çekilip ona yer açtım.Yengem bana bakıp yüzü kızararak, "Yanına uzanırım ama bana hiçbir şey yapmayacaksın," dedi."Tamam, söz veriyorum, hiçbir şey yapmayacağım."Şu an tek amacım onu yatağa çekmekti, o yüzden her türlü yalanı söyleyebilirdim.Erkeğin ağzından çıkan söze güvenilmez derler ya, işte yine haklı çıktılar.Yengem söz verdiğimi görünce sonunda yatağa çıktı.Yorganımın altına girdiği an, bütün kanım kaynamaya başladı."Anlaştık bak, bana dokunmak yok," diyerek beni bir kez daha uyardı.Heyecandan nefes nefese kalmış hâlde, "Tamam, söz veriyorum," dedim.Ağzım böyle diyordu ama elim çoktan onun beline doğru kaymıştı bile.Yengem hemen elimi yakalayıp bana baktı. "Ne yapıyorsun sen? Az önce bana dokunmayacağına dair söz vermemiş miydin?""Ne yaptım ki? Sadece elimi beline koydum, böyle olunca daha rahat ediyorum," diye saçmaladım bir anda.Yengem, "Üç yaşında çocuk mu kandırıyorsun? Önce belime koyacaksın, sonra okşamaya başlayacaksın, ardından da... Söyle bakalı

"İbo, Zehra ile evlenmek istediğini söylememiş miydin?"Yengem, kontrolü kaybetmeye başladığımı fark edince beni durdurmaya çalıştı.Ben de biliyordum ki yeterince çaba göstermezsem yengemi asla elde edemeyecektim.Bu yüzden itirazlarına aldırış etmeden devam ettim.Çok geçmeden kot pantolonunun düğmesini çözdüm.Yengem ne kadar acele ettiğimi anlayınca neredeyse yalvarırcasına, "İbo, sakin ol," dedi."Yenge, sence böyle bir anda sakin kalabilir miyim?"Bu kesinlikle imkânsızdı.Bir erkek bu noktaya geldiğinde artık mantığını dinleyemezdi. Aklında tek bir şey kalırdı.Elimi zorla içeri uzattım.O an elime bir ıslaklık geldi.Gülümsedim ve yengeme bakarak, "Bak, sen de bu hâldesin. Hâlâ neyin peşindesin?" dedim."Bir şeyin peşinde olduğum yok, ben sadece aklımı başımda tutmaya çalışıyorum.""İbo, hata yapmak kolaydır ama o hatayı telafi etmek çok ama çok zordur.""Gerçekten bunu yaparsak ve sonra abin öğrenirse ne olacağını hiç düşündün mü?"Bu sözler başımdan aşağı dökülen bir kova soğ

Hasan gülümseyerek, "Peki, sana kendimi inandırmam için ne yapmam gerekiyor?" diye sordu.Zehra, "Çok basit. Bütün banka kartlarını bana vereceksin. Bir de bu evin tapusunu benim üzerime geçireceksin," dedi.Hasan bunu duyunca yüzünün rengi bir anda değişti.Zehra alaycı bir şekilde gülümsedi. "Ne oldu? Vermeye kıyamıyor musun, yoksa vermek mi istemiyorsun?"Hasan yapmacık bir gülümsemeyle konuştu: "Hayatım, ben şirket işletiyorum, ticaret yapıyorum. Elimdeki para sabit kalmaz ki, her an bir yere transfer edilmesi gerekebilir.""Şimdi bütün kartları sana verirsem, paraya sıkıştığımda ne yapacağım?"Zehra omuz silkerek karşılık verdi: "Bana söylersin, ben de istediğin zaman sana para gönderirim. Sadece kartları bana emanet etmeni istiyorum, parana el koyup sana vermeyeceğim demedim ya.""Evet, haklısın tabii ama şu anda kartlarımda gerçekten fazla para yok. Sana vermemin de bir anlamı kalmaz.""Şöyle yapalım. İleride büyük paralar kazanmaya başladığımda kartları sana veririm, olur mu?"

"Ne?" Nilay'ın gözleri yuvalarından fırladı. "İmkânı yok, bana nasıl âşık olabilir?"Zehra, "Yıllar önce Hasan'la evlenirken seni nedimem yaptığım günü hatırlıyor musun?" dedi."Tabii ki hatırlıyorum.""Peki, seni nedime yapmamı kimin istediğini biliyor musun?""Sakın Hasan olduğunu söyleme."Zehra başını salladı. "Doğru tahmin ettin, bu fikir Hasan'dan çıkmıştı. O zamanlar sen de Orhan ile nişanlıydın. Ben aslında seni nedime yapıp yormak istememiştim ama Hasan 'Nilay eğitimli bir aileden geliyor. Onun nedime olması benim de itibarımı artırır' dedi.""Bunun gelecekteki kariyerine büyük katkısı olacağını söyledi. O zaman ben gerçekten onunla ömür boyu birlikte olmak istiyordum. Kariyerinin de gelişmesini istediğim için sana nedime olmanı söyledim.""O gece düğünden sonra arkadaşlar bizi rahat bırakmayıp sürekli şakalaşıyorlardı. Seni öpmesi için Hasan'ı sıkıştırdıklarını da hatırlıyorum. Hasan'ın yüzü kıpkırmızı olmuştu.""O zamanlar hiçbirimizin aklına gelmemişti ama Hasan meğer daha

Bütün vücudum bir anda gerildi.Beni gıdıklamaya başlayınca dayanamadım. O sırada yengem fırsattan yararlanıp yastığı yüzümden çekti.Bana o kadar yakındı ki, gözlerimi biraz aşağı indirsem dekoltesini görebiliyordum.Aklıma ister istemez o muhteşem göğüsleri geldi.İçimdeki arzu yeniden kabardı.Eskiden en azından biraz yaklaşma fırsatı bulabilirdim, şimdi ise o da imkânsızdı.Ama nedense, yengem beni ne kadar uzak tutmaya çalışıyorsa aklım da ona o kadar kayıyordu.Hatta tam da hastanedeyken...Bunları düşündükçe kalbim hızlanıyor, kendime hâkim olmakta zorlanıyordum.Gözlerine bakmaya cesaret edemeden başımı başka tarafa çevirdim. "Yenge, sen bana en iyisi bir hasta bakıcı tut.""Hasta bakıcıyı ne yapacaksın? Boştayım zaten, hem hangi bakıcı sana benim baktığım kadar iyi bakabilir ki?"İçimden, "Bana iyi bakıyorsun bakmasına da ben de burada zorlanıp duruyorum," diye geçirdim.Her günüm ayrı bir işkenceydi.Özellikle yengemle baş başa kaldığımızda zihnimdeki edepsiz düşüncelerin taş