All Chapters of Mr. Billionaire Professor And Her Ugly Student: Chapter 11 - Chapter 20

"I'm not jealous I'm mad." he said, his voice dropping deeper. becoming husky. "I don't care if you're the most beautiful woman or the plainest girl in this school as long as you're wearing my ring, you don't smile at other men. You don't laugh with them. And you definitely don't let them touch you." "He didn't touch me." I whispered, my breath hitching as he moved even closer. "He was close enough." Drake muttered, his gaze dropping to my lips for a split second before snapping back to my eyes. "Stay away from him, Leslie. This is not a request. It’s a command. If I see you with him again, I will make sure his transfer to this university becomes a very short stay." He straightened up, fixing his necktie as if walang nangyari "Now, get out. Go to your next class. And don't let me catch you with that Montevista again." I didn't say a word. I grabbed my bag and hurried out of the room. My mind was spinning. Drake Ryu, you are a confusing man. He hates me, yet he can't stand see

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang marinig ang ingay galing sa bathroom Noong una, akala ko ay nananaginip lang ako, pero habang tumatagal, nagiging malinaw ang ingay. Galing iyon sa loob ng bathroom ko. Agad akong napaupo sa kama. Wait, sino ang nandoon? Si Drake? Impossible. Alam kong may sarili siyang malaki at marangyang bathroom sa kabilang kwarto. At sa pagkakakilala ko sa kaniya, sobrang taas ng pride niya para pumasok sa personal space ng iba nang walang pasabi. Pero sino ang mangangahas na pumasok sa loob ng Kwarta ko. Mabilis kong binuksan ang drawer sa tabi ng kama ko at kinuha ang pepper spray na laging handa para sa self-defense. "Akala ko ba you're skilled in martial arts, bakit may pepper spray." Author said "Akala ko rin ba gusto ka niya?" Leslie respond back to the topic wag nyo na pansinin si Author Wala kasing love life kaya ganyan. Isinuot ko ang makapal kong eyeglasses ang disguise ko bilang si Leslie at dahan-dahang naglakad patungo sa pinto

Leslie POV: "Especially you." Pagkatapos sabihin iyon ni Drake, muli niyang ibinalik ang tingin sa kalsada na parang wala lang siyang sinabing bagay na kayang guluhin ang isip ko buong araw. Samantalang ako naman ay nakaupo lang sa passenger seat habang pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ko maintindihan kung bakit sa tuwing nagiging seryoso siya, parang mas delikado siya kaysa kapag galit. Mas madali pa ngang kausapin ang suplado at masungit na Drake kaysa sa Drake na tahimik na nakatingin lang sa akin. Napairap ako at ibinaling ang tingin sa bintana. "Gwapo sana kaso pangit ang ugali." mahina kong bulong sa sarili ko. "What did you just say?" Halos mapaigtad ako sa kinauupuan ko nang magsalita siya. Hindi man lang siya lumingon pero halatang-halatang narinig niya ang sinabi ko. Mabilis kong inayos ang salamin ko at kunwaring wala akong ginawang masama. "Wala." inosente kong sagot habang nakatingin sa labas. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng panga ni

LESLIE POV Pagkarating namin sa mansyon ay agad akong bumaba ng sasakyan nang hindi na naghihintay ng kahit anong sasabihin ni Drake. Nakakapagod ang buong araw at ang tanging gusto ko na lang ay magpahinga. Mula sa cafeteria hanggang sa biyahe pauwi, pakiramdam ko ay mas lalong gumulo ang isip ko. Lalo na dahil sa kakaibang asal ni Drake. Tahimik akong naglakad papasok habang naririnig ang mahinang tunog ng sapatos ni Drake sa likuran ko. Hindi ko siya nilingon. Wala rin naman akong balak kausapin siya. Sa totoo lang, kailangan ko muna ng katahimikan bago ako tuluyang mabaliw sa lalaking iyon. Pagpasok namin sa loob ay agad kaming sinalubong ng mga staff. "Welcome home, Young Master." "Welcome home, Miss Leslie." Ngumiti ako nang bahagya bilang pagbati. Kahit papaano ay nasanay na rin akong makita sila araw-araw. Nakakailang pa rin minsan dahil hindi ako sanay na may mga taong nag-aasikaso sa akin, pero mas mababait sila kaysa sa inaasahan ko. "Miss Leslie." Napalingon

LESLIE POV Tahimik akong nakabalik sa mansyon matapos makatakas mula sa Golden University. Mabuti na lamang at walang nakapansin sa pagpasok at paglabas ko ngayong gabi. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa isip ko ang laban namin ng misteryosong lalaking iyon. Hindi ko alam kung sino siya, ngunit sigurado akong hindi siya ordinaryong tao. At higit sa lahat, pareho kami ng hinahanap. Maingat akong umakyat sa balkonaheng konektado sa aking silid. Sanay na ang katawan ko sa ganitong klaseng paggalaw dahil ilang taon ko rin itong ginawa sa iba't ibang misyon. Tahimik kong umakyat sa bintana na king kwarto at mabilis na pumasok sa loob. Agad kong isinara ang kurtina at siniguradong walang bakas ng pag-alis ko. Pagkatapos noon ay saka lamang ako nakahinga nang maluwag. Dahan-dahan kong tinanggal ang maskarang suot ko at inilapag iyon sa kama. Sumunod kong hinubad ang tactical gloves na kanina pa nakayakap sa aking mga kamay. Ramdam ko ang bahagyang pananakit ng balikat ko mula sa suntok