All Chapters of She Was Never the Billionaire's Choice-Until She Left: Chapter 91 - Chapter 100

May kanya-kanyang gawain sina Diego at ang kanyang kaibigan na si Shaina.Gustuhin man sanang umuwi ni Mauren sa pamilya ng kanyang lola, pero wala rin si Aleya. Kung babalik siya nang mag-isa, siguradong mag-aalala ang matanda sa kanya…Habang nagmamaneho palayo mula sa rancho, hindi alam ni Mauren kung saan siya pupunta bukod sa pag-uwi.Habang nag-iisip, napadaan siya sa isang park. Napansin niyang maraming magkasintahan ang nagdala ng kanilang mga anak para mag-camping, at may ilang kabataan ding isinama ang kanilang mga magulang para makapag-relax.Habang pinagmamasdan ang mga masayang magkasintahan at buo ang pamilya, hindi naiwasan ni Mauren na mapatitig. Sa likod ng kanyang tahimik na titig, lumitaw ang bahid ng inggit… at pait.Makaraan ang ilang minutong pagmamaneho, napabuntong-hininga siya. Dahan-dahan niyang iniliko ang manibela at huminto sa isang gilid ng kalsada kung saan may bakante para mag-park. Tahimik siyang nanatili sa loob ng sasakyan, pinakikiramdaman ang katah

Tinitigan ni Jeriko si Samuel, saglit na tumigil bago tinanggap ang baso. "Salamat," aniya.Nagtagay silang dalawa at nagpatuloy sa pag-uusap habang umiinom.Ilang sandali pa, napatingin si Samuel kay Jeriko ng mas matagal, mas malalim, na para bang may gustong basahin sa kanyang mukha.Itinaas ni Jeriko ang kanyang tingin at tahimik na nagtanong, "Bakit?"Si Ralp ang sumagot sa halip na si Samuel, sabay kindat at bahagyang tawa, "Ikaw… parang may kakaiba sa'yo ngayon."Ngumiti si Samuel, hindi nagsalita, pero sapat na ang ngiting iyon para ipakitang sumasang-ayon siya sa sinabi ni Ralp.Nanatiling kalmado si Jeriko at malamig na tugon niya, "Talaga ba?"Tumaas ang kilay ni Ralp, bahagyang nang-aasar, "Hindi ba?"Imbes na sagutin, dahan-dahang uminom si Jeriko ng alak, piniling manahimik.Sa mga sandaling iyon, may lumapit na panibagong bisita upang bumati sa kanilang grupo, pansamantalang pinutol ang usapan.Pagkaalis ng mga bumati, tumingin si Jeriko sa kanyang relo. Baka gutom na s

Hindi na nagulat si Mauren nang marinig na si Monica ang sumagot sa tawag.Alam naman niya kung gaano kalapit ang dalawa sa isat-isa, na para bang wala nang puwang para sa ibang tao sa pagitan nila. Kung tutuusin, hindi na nakapagtataka.Wala namang mali roon.Pero masakit pa rin ito para kay Mauren.Pinilit siyang huminga nang malalim, nilunok ang bigat sa dibdib, at sa pinakapanatag na tinig na kaya niyang buuin, ay sinabi niya:"Pakisabi kay Samuel na tumawag ako."Alam din ni Monica na si Mauren ang nasa kabilang linya ng telepono.Sa malamig at walang emosyon na tinig, sinabi niya, "Naliligo si Samuel. Kung may sasabihin ka, sabihin mo na lang sa akin." anito.Sabihin sa kanya?Napangiti si Mauren, hindi sa tuwa, kundi sa pait. Oo, may kinalaman nga si Monica sa usapin. Totoo, ang nakita ng kanyang tiyuhin kanina sa loob ng komunidad ay walang iba kundi ang tiyahin ni Monica.Ngunit ang tunay na bumili ng villa sa tapat ng kanilang tahanan… malamang ay si Albert mismo.Ang pamil

Mariing nagkamay si Mauren habang pinipigil ang panginginig ng kaniyang katawan. Namumugto na ang kaniyang mga mata, ngunit pinili niyang hindi umiyak. Tinitigan niya si Samuel nang direkta, saka mahinahong ngunit mariing nagsalita:"Pakiusap lang… kung may halaga pa 'ko sa'yo kahit kaunti, pakiusap… huwag mo silang hayaang tumira sa tapat ng bahay ng tiyuhin ko." Sandaling tumigil siya, huminga nang malalim, at muling nagsalita, mas malinaw at tahasan:"Kahit ano ang gusto mong kapalit… kahit anong kundisyon, tatanggapin ko. Basta pumayag ka." sumunod niyang sabi.Bago pa man niya lubusang matapos ang kaniyang mga salita, bigla niyang narinig ang boses ni Samuel."Sige." anito.Napahinto siya. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig, hindi dahil sa galit o takot, kundi dahil sa matinding gulat.Hindi niya inaasahan na agad-agad siyang papayagan. Walang tanong. Walang kondisyon. Walang pagtatalo.Pumuno ng luha ang kaniyang mga mata, at sa isang saglit, tila nagdilim ang lahat sa k

Tahimik lang si Mauren ng ilang saglit, pinipigilan ang bahagyang pamumula ng kanyang pisngi.Bahagya siyang tumikhim, pilit nilalabanan ang pag-aalangan, at sa huli'y kalmado siyang nagsalita, "Nakalimutan kong kunin ang pantulog ko." mahinahong niyang wika.Bagama’t may bahid ng pagkapahiya, hindi na ito ganoon kabigat sa kanya. Sa paglipas ng mga taon nilang mag-asawa, hindi na bago sa kanila ang ganoong sitwasyon, marami na ring ulit na mas mahigit pa rito ang kanilang pinagsamahan.Sa mga taong lumipas mula nang sila’y ikasal, bagaman hindi niya kailanman tahasang sinabi, palihim na umaasa si Mauren, umaasang sa pagdaan ng panahon ay matutunan din siyang mahalin ni Samuel.Ngunit kailanman, hindi pumasok sa isip ni Mauren na akitin o siluin si Samuel.Kaya't ang mga pajama na madalas niyang isinusuot sa bahay ay payak lamang, karaniwang dalawang pirasong kasuotan, maluwag ang kwelyo, walang kapansin-pansing ganda, tanging kaginhawaan lamang ang isinasaalang-alang.At ang suot niy